On the Waterfront (1954)

Inderdaad, deze film (en "A streetcar named Desire") moeten het vooral hebben van het realistische gehalte.

Over het realistische gehalte in The Expendables en Face Off gaan we het maar niet hebben ...

Komop Jelle, het blijft een film. Dit is natuurlijk geen dogma avant la lettre maar als je het binnen zijn context plaatst in de tijd en ruimte doet deze film natuurlijker en zelfs realistischer aan dan veel van zijn tijdsgenoten.

Valt maar te zien wat je onder realistisch verstaat. Aangezien de meesten van ons geen directe ervaring hebben met de georganiseerde misdaad, is wat we realistisch noemen meestal gebaseerd op andere (+recentere) films met zulke thematiek. In de jaren '50 was de invulling op bepaalde vlakken gewoon verschillend. Ze acteerden toen bv. ook op een andere manier.

Gisteren, niet vrijwillig, On the Waterfront gezien. Ik had al gehoord dat deze film erg sterk zou zijn, en ik meen hem inderdaad al eens hebben zien staan toen ik door de top 250 bladerde..

Het is toch iets minder dan dat ik verwachte. Het is al velen malen voor mij gezegd, maar ik vind het ook: Marlon Brando is een van de hoogtepunten van de film. Hij levert een erg sterke prestatie af en zonder hem was de film zowieso al een stuk minder geweest. Het verhaal wekte namelijk ook niet mijn volle interesse. De muziek was wel in sommige opzichten erg goed. Het einde.. deed me om de een of andere reden ook niet zo heel veel. Het is wel een duidelijk einde, om het zo maar te zeggen (en er blijkt wie de oorlog gewonnen heeft), maar die vecht-scene was eigenlijk hierdoor een beetje overbodig.

Ik heb zelden zo'n oude film gezien, en ik zelf zou hem waarschijnlijk nooit hebben gekocht of gehuurd, maar mijn vader vindt het een van de betere films. Bij het cijfer houdt ik ook rekening met het jaartal. Het ziet er namelijk zonder effecten etc. toch wel goed uit. Niet zoals verwacht.. maar desondanks: een goede film.

3,5*

Aardig sociaal drama met goeie rol van Brando (wiens "I could have been a contender" speech natuurlijk legendarisch is dankzij Raging Bull) maar die qua scenario en sommige bijrollen tekort schiet en zijn klassieke status niet echt waarmaakt.

Misschien dat de invloed van de priester in die tijd nog heel groot was maar ik vond de rol van Malden een beetje ongepast, om nog maar te zwijgen van Eva Marie Saint, elke scene met haar was vervelend. Maar het zal aan mij liggen want ze kreeg er een Oscar voor.

Het scenario vond ik ook niet geweldig, met name die heroische laatste scene waarbij de havenlui een draai van 180 graden maken als de niet erg geliefde Terry een pak rammel krijgt vond ik wat te veel van het goede. De hearings-scene was daarentegen nogal afgeraffeld.

Toch geen al te lage score vanwege de goede hoofdrollen van Brando en Cobb en enkele sterke scenes.

En die oscar voor Eva Marie Saint in haar rol niet?

Elke keer als ik deze film kijk moet ik ook gelijk aan die 80's hit van Lloyd Cole & The Commotions denken

Eve Marie Saint

YouTube - LLOYD COLE & THE COMMOTIONS - 'Rattlesnakes' - 7" 1984

Ik vond Eva Marie Saint nogal irritant en huilerig.
(OK, het was natuurlijk ook geen geweldige tijd voor haar personage).

Al die lof die ze krijgt toegezwaaid voor deze film, ik begrijp het niet.

Maar ik zal er bij een herziening - als die ooit komt - eens op letten.

Geen absolute topfilm, maar wel zeker één van de betere films die ik heb gezien. Mede door de geweldige cast natuurlijk. Het verhaal is natuurlijk ook uitstekend, weer eens wat anders. Al ben ik verder niet heel bekend met de realiteit rond dit tijdperk. Maar dat het geromantiseerd zou zijn maakt mij dan verder weinig uit. Het is erg mooi gefilmd, en kent natuurlijk enkele zeer sterk geschreven scenes. De taxi scene is natuurlijk fantastisch, vooral omdat de twee acteurs gewoon hun gang gingen. Marlon Brando liet hier maar weer eens zien waarom hij door veel de beste acteur ooit word genoemd. Of hij de beste is weet ik niet, maar hij is wel verdomd goed. Net als zijn tegenspelers overigens.

4*

Met deze film verdedigden Elia Kazan en Budd Schulberg (scenario) zich tegen de kritiek, die zij kregen na hun medewerking aan de verhoren van de House Committee on Un-American Activities in 1952. Als basismateriaal gebruikten zij de gesprekken die Schulberg had met een klokkenluider bij de hoorzittingen over betrokkenheid van de maffia bij het vakbondswerk in de havens van New York.
Centraal thema van de film is dat je een held bent, als je door het noemen van namen van vermeende vrienden meehelpt om corruptie en misdaad aan te pakken. Daarnaast is de film een liefdesverhaal, waarin tegenstrijdige loyaliteitsgevoelens een hoofdrol spelen.

Door qua stijl aansluiting te zoeken bij het neorealisme, dat na de oorlog hoogtij vierde in de Italiaanse films (De Sica e.a.), was de film voor Hollywood opvallend vernieuwend. Dat geldt in het bijzonder voor het acteren van Marlon Brando, die als een van de eerste Hollywood acteurs ‘Method Acting’ gebruikte om zijn personages neer te zetten. Hoogtepunten daarvan zijn de memorabele scènes tussen hem en zijn broer Charlie (Rod Steiger) over het einde van Terry’s bokscarrière en tijdens de taxirit

Verder kent deze film het opmerkelijke speelfilmdebuut van Eva Marie Saint, dat haar terecht een Oscar voor beste bijrol opleverde, o.a. voor haar gedenkwaardige antwoord aan Terry: "I didn't say I don't love you, I said I want you to get out." Wat jammer toch dat deze enorm getalenteerde actrice tijdens haar lange carière maar een paar handenvol bioscoopfilms gemaakt heeft.

Bijna 60 jaar na dato is On the Waterfront nog steeds een absolute topfilm, die door de tand des tijds nauwelijks is aangetast. Een Hollywood-monument in de ware betekenis van het woord.