The Thomas Crown Affair (1999)

Matige misdaadkomedie.

Het eerste uur is gevat. Er zit redelijk wat tempo in, de eerste roof komt al snel en zodus kan ook het kat-en-muisspel beginnen. Dat levert af en toe leuke taferelen op.
Helaas is het laatste half uur ronduit zwak. Het verhaal loopt ergens vast wanneer Rene Russo en Pierce Brosnan het koppeltje uithangen.
Wat het einde brengt, is vooral een korte pijn.

Pierce Brosnan zal nooit mijn favoriete acteur worden. Ook hier kan hij mij niet overtuigen. Een beetje de gladde kunstliefhebber zonder diepgang spelen is mij wat te gemakkelijk. Rene Russo komt aanvankelijk snedig uit de hoek, maar mede door de karakterontwikkeling van haar personage sterft ook zij een langzame dood.

Nu, het camerawerk is meestal wel in orde. Enkele scènes, waaronder het liefdesspel van onze 2 helden, zien er stijlvol uit. De muziek tracht net wat te hip en opzwepend te zijn, en doet daarmee afbreuk aan de sfeer.

2,5

Dacht ik nog weg te komen met enkele weken nachtmerries na het zien van Rene Russo in wat een sexy jurkje moet voorstellen, maar de afgrijselijke seksscènes zullen misschien wel een trauma voor het leven worden. In elk geval was The Thomas Crown Affair een drama. Het faalt compleet in zijn opzet. Het is geen misdaadfilm noch een romantische. Het is een ontmaskeringsfilmpje, gespeeld door twee totaal zielloze karakters. Enerzijds Thomas Crown, een humorloos balletje dat doet denken aan iemand die een keer veel geluk heeft met monopoly en geen kans onbenut laat om even met het stapeltje honderdjes te wapperen. Anderzijds Catharine Banning, een zure pruim met een eigendunk waar je U tegen zegt. Iemand die meent het wel even op te moeten lossen. Als zou een beetje knap was, ala. Maar dan loopt ze met zo’n air rond waardoor je hoopt dat ze flink door de mand valt. Een verwend nest, omdat ze enig kind is, hoor ik u zeggen? Inderdaad.

Een onmogelijke opgave om hiertussen een romance te laten opbloeien. Het zijn wat dat betreft net twee heel slechte acteurs, maar bovenal een ronduit slechte keuze van John McTierman. En dat voor iemand die heel toffe films op zijn naam heeft staan. De chemie tussen het stel is zo slecht dat de Beckhams er nog jaloers op zouden zijn. Van een misdaadfilm is ook nauwelijks sprake, omdat de diefstal en de dader direct bekend zijn (en het daarbij blijft). Daarbij is het leuk en wel dat de diefstal zo ‘slim en ingenieus’ is, maar blijkbaar hebben ze er niet bij stilgestaan dat zeker een Metropolitan Museum of Art echt wel over iets beters beschikt dan een lullig aircootje. Reken er maar op dat de alarmbellen rinkelen wanneer temperatuur, luchtvochtigheidsgraad en dergelijke teveel afwijken. Zeker wanneer het gaat om de bewaring van meesterwerken van onschatbare waarde. Alles leuk en wel, maar het geheel heeft de geloofwaardigheid van niks.

Ik ben blijven kijken, omdat ik hoopte dat de iets sympathiekere Thomas Crown het karakter van Russo gruwelijk te kakken zou zetten. Het mocht helaas niet zo zijn en daarom is mijn beoordeling er ook zo naar. Waardeloze rommel. Een sterretje.