The Flying Deuces (1939)

I hope it's cloudy tomorrow!

Ik heb nog niet zo heel lang geleden kennis gemaakt met het duo Laurel & Hardy. Ik kende ze natuurlijk wel van naam maar ik had, bij mijn weten, nog nooit een film van hen gezien. Toen vond ik nogal goedkoop twee van hun films (deze en Babes in Toyland) en begon ik aan de kennismaking. Babes in Toyland was leuk maar men raadde mij deze Flying Deuces aan boven Babes in Toyland. Daar kwam dan nog eens bij dat A. Edward Sutherland, de regisseur van de eerste film van mijn favoriete humoristische duo, de film regisseerde. Gisteren maar eens opgezet maar wederom niet weggeblazen...

Het duo is in zekere zin wel tijdloos. De humor is vaak leuk maar niet het schaterlachend leuk dat ik had verwacht. In dat opzicht werkt de reputatie van Laurel & Hardy hen eerder tegen dan dat het goed doet. Ze hebben zo'n grote naam en als kijker verwacht je dan ook een film waar je continu in een deuk ligt en dat is bij Flying Deuces niet het geval. Natuurlijk zitten er wel leuke vondsten in (de wasberg o.a.) maar over het algemeen stelt de film soms teleur. Zo was het einde echt slaapverwekkend en geraakte ik nogal snel mijn aandacht kwijt bij de korte vliegtuigclimax. Hierdoor had ik zelfs niet gezien dat Hardy dood ging in de vliegtuigcrash en moest ik even terugspoelen om de mop met het paard te begrijpen Jammer, want ik blijf gewoon meer verwachten. Wel leuk om te zien dat Laurel even een Harpo momentje krijgt en iets willekeurig omtovert tot een harp en daarop begint te spelen. Deze keer zijn er wel geen andere acteurs die ook leuk uit de hoek komen waardoor alle aandacht op Laurel & Hardy terecht komt maar ze weten het wel goed te brengen. Op zich is hun timing erg goed en zijn de conversaties wel amusant maar ik blijf toch iets missen. Soit, de rest van de cast is op zich ook wel de moeite waard. Jean Parker is zo'n typische jaren '30-'40 diva waar je makkelijk voor kunt vallen op de manier dat Hardy doet maar het zijn vooral de officieren in het vreemdelingenlegioen die de show stelen. Reginald Gardiner, Charles Middleton, ... Ze hebben kleine rolletjes maar wel vermakelijk.

Het plot zelf is ook wel leuk. Ik vreesde even voor een beetje een Abbott & Costello - Buck Privates miskleun maar gelukkig weet Sutherland een aantal leuke scènes uit zijn camera te toveren, al had die haai voor mijn part niet gehoeven, of ze hadden er meer mee moeten doen. Laurel & Hardy komen van de ene vreemde situatie in de andere zonder zich af te vragen hoe ze daar in godsnaam terecht komen maar het stoort nergens en dit soort films moet dan ook niet logisch in elkaar zitten. Simpelweg een plotje waar de meest gekke situaties rond worden gebouwd. Flying Deuces doet het en doet het goed. Het is gelukkig ook niet zo'n vreemde situatie als Babes in Toyland waar de film zich afspeelt in een sprookjeswereld met al even rare personages. Al is het wel zonde dat de film naar het einde toe niet hetzelfde niveau weet vast te houden. Ik zei het hierboven al maar het einde is te saai en weet niet echt de aandacht vast te houden.

Vermakelijk maar wederom minder dan ik had gehoopt. Het duo is zeker wel leuk maar ik krijg er niet hetzelfde schaterlach gevoel bij als met Abbott & Costello of Marx Brothers. Chaplin spreek ik zelfs niet over want die vind ik verschrikkelijk. Misschien nog maar eens wat meer van zien maar ik zet er geen druk achter.

3.5*

Beter, ook al is dat in het tweede geval niet te merken aan het stemgemiddelde: Devil's Brother, The (1933) en Bonnie Scotland (1935) : beide doen wèl schaterlachen; en geen van beide heeft een saaiere passage - tenzij misschien de 'muzikale onderbrekingen', maar die zitten nu eenmaal in de meeste L&H-films...

Ik zal ze in gedachten houden

Het probleem met langere films is dat de scènes vaak te lang duren en de grappen te vaak herhaald.
Deze film begint redelijk met dan weer erg voorspelbare grappen (zal ik vroeger wel hard om hebben gelachen, maar nu niet meer) en dan weer grappen die na de zoveelste keer toch nog leuk blijven. Het middelste gedeelte blijft wel het sterkste, zo zit de scène dat ze 'de was moeten doen' toch vol kleine grappige momenten, ook Shine on harvest moon is leuk gedaan.
Daarna gaat de film steeds meer achteruit, iets wat trouwens bij veel meer L&H-films het geval is. De achtervolgingen zijn soms leuk maar lang niet altijd. De scène met het vliegtuig haalt de film helemaal onderuit. Met de slotscène wordt de film nog wel goed afgesloten.

1e helft 4.0/ 2e helft 2.0.

Een absurd en natuurlijk ongeloofwaardig verhaal, maar het meesterlijke duo Laurel en Hardy zorgt weer voor een heerlijke film. Er valt flink wat te lachen, en daar zijn dit soort films uiteindelijk toch voor bedoeld. Vooral de ontsnapping uit de gevangenis en daaropvolgende hachelijke avonturen vond ik geweldig, puur genieten!

Mijn eerste en beste kennismaking ooit met L&H. De scene's op de hotelkamer, de grappige stoten in het vreemdelingenlegioen, de beide jongens die de was doen, het dansje van Laurel op de toch wel goeie zangstem van Hardy. Deze film staat hoog genoteerd in mijn top 50. Klasse!