Phantom of the Paradise (1974)

Waardeloos slechte en walgelijk lelijke Rocky Horror wannabe, met afgrijselijk domme en niet werkende humor en verbazingwekkend belachelijke acteer prestaties. Muziek is niet om aan te horen en teksten en script van een ziekelijk laag niveau -> 0,5*

Deze was toch echt eerder dus klopt er weinig van je stelling helaas . Niet dat dit de film beter maakt, want man man ik moest me er werkelijk doorheen worstelen. De hand van DePalma is er haast nergens in terug te vinden en je moet wel erg van glamrock houden, wil je de muziek kunnen waarderen. Nasst het nummertje van Phoenix is het mijn ding absoluut niet. Grappig trouwens om Jessica Harper hier in haar eerste rol te zien. Visueel verzorgd allemaal hoor, maar nergens die DePalma touch waar we als fans zo van houden.
2*

Jarenlang aan me voorbij laten gaan....nu toch maar eens geprobeerd...'t blijft toch De Palma (anno 1974).
En wat blijkt: Knotsgekke film in de trant van latere films als "The Rocky Horror Picture Show" en "Hedwig And The Angry Inch".
Muziek zit allemaal ergens tussen Showaddywaddy, Elton John en Elkie Brooks, maar ook mooi met The Phantom die via een vocoder praat en zingt.
Phantom hier mismaakt doordat hij met zijn hoofd in een platenpers-machine komt.
Fantastische make-up, decords, split-screens (2 x), compleet krankzinnig allemaal.
Oscar-nominatie (voor de muziek) is natuurlijk de doodsteek voor enige cult-reputatie, maar echt hij verdient het wel deze film.

De Palma's rock musical/comedy/horror pastiche is zo gruwelijk onderhoudend, dat het BIJNA de Rocky Horror Picture Show (die een jaar later uitkwam) evenaart!

Een moderne update van Phantom of the Opera, met William Finley als Winslow Leach, een geeky, werkloze componist. Maar als evil platenmagnaat Swan (part-time trol Paul Williams, die een pérfecte sleazebag neerzet!) zijn rock-opera adaptatie van 'Faust' hoort, jat hij Leach' deuntjes, laat hem in de gevangenis gooien, waar hij als proefkonijn mee moet doen aan een experimenteel tanden-vervangingsprogramma ("Tanden zijn een ziektebron...")!

Erger nog, als hij de arme Winslow ontsnapt uit de slammer, en Swan's platenemperium wil vernietigen, wordt zijn gezicht gruwelijk verminkt door een platenpersmachine! Hij ziet zich genoodzaakt een grotesk masker en leren outfit te dragen, en zijn wraakplannen ten uitvoer te brengen. Jammer genoeg valt hij onvoorwaardelijk als een blok voor zangeresje Phoenix (de betoverende Jessica Harper), en wordt een pion in de mindgames van Swan.

De Palma's materiaal is zo buitensporig als zijn sloophamer-techniek, als Brian tekeer gaat met split screens, Hitchcock homages, een rijkdom aaan parodieën, een anuszwart gevoel voor humor, en vooruitziende satires van muziektrends (beachpop-balades, do-wop, goth rock!).

Een eervolle vermelding voor de übercoole Gerrit Graham (vooral bekend van zijn expressieve rol als 'Bud' in CHUD2 - Bud the CHUD!) als Beef - de schmierende glam weirdo die de Phantom's toorn over zich afroept als hij Poenix' rol o het podium overneemt!

Paul Williams' songs zijn geweldig. Dit is een van De Palma's beste films. Een rockopera over een rockopera, wat een concept! Een waar spektakel, een kruising tussen Faust, Rocky Horror, Alice Cooper en Tommy!

Voor Gerrit Graham's glamrock tribute en Paul William's recordproducer from Hell, 4 naar zwavel stinkende sterren!

Op visueel vlak, had de film op z'n sloffen een 4,5 moeten scoren, maar de muziek is echt te vreselijk voor woorden. Wat een ongelooflijk kleurloze below middle of the road meuk is dat. En musicals drijven nu eenmaal grotendeels op de muziek. En als het nog niet duidelijk was. Die was ruk. Daarbij heeft het tevens tot gevolg dat het tempo van de film ook constant een octaaf te laag ligt.

Toch een hele kleine 3,5, omdat deze obscuriteit wel meer aandacht verdient en redelijk uniek is. Zelfs eerder dan The Rocky Horror picture Show, maar hij lijkt van jaren later. En dat is zowel een pre (visueel gezien) als een slechte eigenschap (mis frisheid)