Le Chat (1971)

De twee grootheden van de Franse Cinema hier samen in een film.

Met als derde grootheid : Georges Simenon. De schrijver van de roman.
Als je kijkt op de imdb zie je hoe krankzinnig veel (135 ?) boeken van die man zijn verfilmd - Maigret natuurlijk, in allerlei talen (ook in het Japans geloof ik), maar ook heel veel goeie, vrij simpele 'psychologische romans'. Mensen-boeken dus, die zich goed laten adapteren.

Georges Simenon is een verschrikkelijke goede wereld-schrijver. Ik heb bijna zijn gehele werk. Als ik de plaatjes kan vinden komt zijn complete verfilmde werk eraan.
De zogenaamde simpelheid bestaat niet; het werk van jaloerse critici die zijn werk afkraakte.( misschien ook zo jaloers omdat hij zoveel schreef ) Zijn werk zit vol onopvallende diepgang. Zelfs de zogenaamde simpele maigrets blinken uit in een mooie vertelling van het leven. Het seizoen, het dagelijkse leven , het probleem dat mensen hebben, met als achtergrond een misdaad. De TV Serie Met Bruno Cremer is meer dan Perfect.

Verhalen over jaloerse critici geloof ik niet. Wat valt er nou jaloers te zijn op een grote naam als Simenon ? Ik lees zovaak dat critici 'met z'n allen' David Lynch afkraken, of Brian de Palma, of vul maar een naam in. Dan denk ik alleen : IS dat nu zo ? Wie mogen dat wel zijn ? Vaak is het interessantdoenerij om iemand af te schilderen als het slachtoffer 'van de kortzichtige kritiek'. De criticus die zoiets schrijft is dan zélf een Grote Uitzondering, begrijp je ? IJdel gedoe.
Maar dit terzijde.

Natuurlijk bedoel ik 'simpel' in de positieve zin. Het verhaal van twee mensen en een kat is een simpel verhaal - qua middelen. Het vereist natuurlijk een grootmeester om dat interessant en emotioneel en meeslepend te maken.

Waar ik eigenlijk op doelde ( en vergeef me mijn gebrekkige uitdrukkingskracht ) is dat in de "literatuur - wereld " ,Georges Simenon niet een naam heeft van een groot schrijver . (zoals het rijtje Grass- Proust - Joyce ). ( kreeg bv geen Nobelprijs; hoewel dat weinig zegt )

Juweeltje. Een soort novelle tussen romans. Zeer effectief in beeld gebracht, dit bittere echtpaar in een afbraakbuurt. Zo veel gemoedstoestanden als schaamte, trots, woede, onrust, verbitterdheid, schuld, koppigheid en bezorgdheid komen aan bod en de acties van de hoofdpersonen zijn zo gemeen en grappig. Het wordt sober maar meeslepend verteld in bijna alleen maar beelden, en het voldoet. Ik wil haar en hem toeschreeuwen: 'wees niet zo trots en benader elkaar', maar ik weet ook wel dat ik hun zwakheden deel. Mooie muziek ook van Philippe Sarde.

Sarde, Rensk.

En Bedankt.

Beter acteren kan gewoon niet.

Niet eenvoudig om een film anderhalf boeiend te houden met dit thema van twee oude mensen waarvan het samenleven extreem pijnlijk is. Toch lukt dit. In de eerste plaats door het effenaf schitterend acteerwerk van Jean Gabin en Simone Signoret, maar ook door de zeer geslaagde sfeerschepping. Knap werk. De afbraak van oude gebouwen als symboliek voor de absolute teloorgang van een huwelijk....