Vicky Cristina Barcelona (2008)

standaard liefdesverhaaltje..

Bijster origineel is het verhaal niet nee.

Twee vrouwen die bezwijken voor een typerende Spaanse "Don Juan".

Een daarvan twijfelt over haar relatie, of dit nu wel haar leven is met de man waarmee ze gaat trouwen. Ziet daar een typerend voorbeeld van in de vorm van het oudere stel waar ze op visite zijn.

Een jaloerse ex die geen afstand kan nemen, en hij eigenlijk ook niet van haar.

In welke opzicht zou dat niet cliche zijn?

Is al wel een tijdje geleden dat ik de film zag, maar was echt wel wat uitgebreider dan dat. En in ieder geval niet iets wat ik met het verhaaltje van de eerste de beste romcom zou vergelijken.

Als je de film hebt ekeken en dit hetgeen is wat je eruit hebt gehaald, dan klopt je laatste zin wel, ja.................

Heb het misschien wat in globale woorden gebracht, omdat ik juist wil onderbouwen waarom ik het woord "standaard liefdeverhaaltje" heb gebruikt. De liefdesverhoudingen, de relatieproblemen het is allemaal niks nieuws onder de zon. Alleen nu gebracht onder een Spaanse zon, en daardoor flink geromantiseerd. Wat ik ook zeer aangenaam vond. De muziek, de beelden van Barcelona, het vrouwelijk schoon. Alleen blijft de opzet / basis hetzelfde.

Als je het zo vanaf de basis bekijkt brengt 99,99999% van de films niks nieuws onder zon.

Er zit echt meer in het verhaal dan wat je neerschrijft. Bijvoorbeeld het spanningsveld tussen emotie en ratio, wat in eerdere posts al uitvoerig is bediscussieerd. Ook de spagaat waarin Vicky terechtkomt (tussen ratioen emotie) is een mooivoorbeeld van wat er 'nog meer' in de film te zien valt. Geen probleem dat je het geen topfilm vindt, maar het afdoen als een clichee liefdesverhaaltje vind ik wat kort door de bocht. Vandaar mijn eerdere reactie. Ik moet daarbij eerlijk aangeven dat ik de film in eerste instantie ook een wat luchtige romance vond, maar zeker na de tweede kijkbeurt vallen toch wel meer interssante zaken op.

Kom nou mensen, we moeten deze film niet meer credit geven dan hij verdient. Meer dan een luchtig liefdesverhaaltje is dit toch zeker niet. De Spaanse sfeer, het tempo, de mooie vrouwen, en vooral Penelope Cruz maken dat ik dit erg vermakelijk vind. Maar diepgang is hier volgens mij ver te zoeken.

Redelijke film, hoewel ik Bardem in andere rolprenten beter heb zien spelen. Maar dat kan aan het script liggen. In ieder geval droeg hij samen met Cruz de film. Ook hoor ik ze liever in hun moedertaal Spaans spreken. Klinkt dan meer overtuigend.

Overigens leuk, als je net een weekendje Barcelona hebt gedaan, alle Gaudi hoogtepunten weer voorbij ziet komen.

Wondering wat erger is: niet weten wat je wil (Christina) of getrouwd zijn met iemand die 'er wel mee door kan' (Vicky)?

Ik vind het laatste. Zo'n persoon heeft dan weinig zelfrespect.

Oei, dit 'standaaard liefdesverhaaltje' brengt toch wel heel wat vraagtekens naar boven.

Oei, misschien dan toch maar voor een tweede keer kijken

Ik zou bijna zeggen: laten we hem samen kijken en elkaar op punten wijzen om elkaar van een gelijk te overtuigen........maar ja, dan moet je toch echt even naar Malawi komen.

Ben er bij in slaap gevallen... Deze film kon me echt niet boeien.

Het begon goed (het eerste halfuur) maar werd gaandeweg slechter. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze film voor Allen eerder een excuus was om wat vakantie te nemen in het verre Spanje met 3 leuk uitziende grieten.

Niet een erg boeiende film. Het verhaal kabbelt maar een beetje voort en het wordt nergens echt leuk of spannend. Krappe 3*

Vandaag bekeken, en vond het een fantastische film. Deze gaat zeker in mijn top 10 van beste films ooit

Het acteertalent van zowel iedereen was geweldig, vooral Penelope Cruz die een tamelijke kleine rol had deed het geweldig Heb echt van haar genoten, maar natuurlijk ook Scarlett Johansson deed het onder meer erg goed, wat natuurlijk geen verrassing voor mij is

En natuurlijk niet te vergeten: Javier Bardem wat een lekkere vent was hij in deze film zeg Maar ook bij Chris Messina (die de rol vertolkt van Doug), begon ik te smelten

Rebecca Hall vond ik ook goed, alleen wel wat minder als de voorgaande mensen die ik heb genoemd.

Op het begin moest ik er echt even bij blijven, want er kwamen nog al moeilijke uitspraken in voor, en moest natuurlijk nog wennen aan het verhaal.

Ik wil graag bij een film dat alles in details is uitgewerkt, dat helpt makkelijker om met je gedachten in een film te blijven en dat was hier zeker het geval. De driehoeksverhoudingen waren vrij irritant naar het einde toe, het werd allemaal een beetje teveel van het goede, maar ook daar was verder geen probleem over hoor, het was fantastisch om naar te kijken en alles werd overtuigend en leuk gebracht naar het publiek.

Ook de prachtige omgeving van Spanje was geweldig, de landschappen, de trekpleisters en heel de cultuur was adembenemend mooi, ik zou er ooit een keer zelf naartoe willen want ben er helaas nog niet geweest maar dat gaat zeker een keer gebeuren

Het is geen film voor mij waarbij ik mijn emoties echt heel erg heb laten zien, maar dat betekent niet dat het een waardeloze film is die geen enige indruk op mij werkt. Het is gewoon een ander soort film waarvan ik erg heb genoten misschien wel voor 1 keer, en wie weet wel meerdere keren.

Penelope Cruz had een erg kleine rol, dat vond ik jammer want had meer van haar willen zien, maar desondanks had ze een geweldig leuke/grappige maar ook mooie bijrol tot haar beschikking. En ze is btw nog altijd een hele mooie vrouw om te zien.

Ik zou deze film zeker aanraden die het nog wil graag bekijken en twijfelt, al snap ik wel dat sommige mensen dit een langdradige film vinden zonder enige spanning erin, wat ik ook wel moet toegeven ondanks dat ik me erg heb vermaakt en toch misschien vreemdklinkend geen 1 moment heb verveeld.

5*

Vlotte Woody die ter afwisseling eens over Spaanse liefdesperikelen handelt. Het acteerwerk is fenomenaal, om maar meteen met de puerta in huis te vallen. Met name Bardem en Cruz vormen samen de crème de la crème via hun schitterende samenspel. De twee personages hebben duidelijk een turbulente, doch diepgaande relatie achter de rug. Ik zag ze ontzettend graag in beeld en vond hun passionele en plastische manier van communiceren behoorlijk ravissant. Johansson oogt vooral fantastisch, terwijl Hall ietwat overbodig aanvoelt. Jammer dat enkel de historie tussen het Spaanse koppel enige interesse kon opwekken, en dat ongeveer al de rest voor mijn part weggeknipt mocht worden. De kracht van de ex-geliefden schuilt wel degelijk in de mysterieuze aard van het verhaal, doch een groter aandeel in deze film zou geenszins verkeerd zijn.

3,00 (3,25)

weer eens een diepte punt van Woody Allan. hij gebruikt een commentator als bepaalde dingen niet rijmen. meer aan elkaar lijmen naar mijn idee. hij is ouderwets, niet meer van deze tijd.

daarbij heelt hij Pedro Almodóvar proberen te imiteren.

Grappig dat je dat zo totaal anders ziet. Ik vond het commentaar juist heel erg treffend gebruikt. Heel lichtvoetig werd je in het verhaal meegenomen en liever dan zaken krampachtig in beeld te brengen werd gewoon verteld wat er gebeurde. Heb dat niet vaan zo treffend zien gebeuren. De imitatie van Almodovar heb ik niet kunnen ontdekken........Ik vind dit een film die erg goed op ziczelf staat.

Een van mijn favoriete films, heerlijk dat zomerse sfeertje!

Vreemd dat je de film dan maar 3,5* geeft als het 1 van je favoriete films is.

Rebecca Hall/Vicky vond ik de interessantste dame in deze film, vooral omdat ze de dame met klasse is. De twee andere dames zijn erg interessant in hun tegenstrijdige wisselende emoties, maar daardoor toch ook weer de 'makkelijke' prooien. Dat Vicky valt voor het cliché charme-offensief van de Spanjaard, is dan weer geheel onvoorspelbaar en aan de andere kant iets waar je op zit te wachten. Toch blijft zij het meest de dame die nooit zomaar vanzelfsprekend is en dat juist zíj voor de Spanjaard valt, is dan weer erg interessant. Zijn interesse daarna voor Cristina begrijp ik niet helemaal; Cristina is tenslotte te makkelijk, te meegaand, te promiscue. Maarja, hij blijft een Spanjaard natuurlijk.

Aaardig hoe toch ook Cristina weer ongrijpbaar blijkt, wat maakt dat Maria Elena ook weer ongrijpbaar is uiteindelijk. Dan blijkt degene die op het begin het meest ongrijpbaar voor de Spanjaard lijkt, Vicky, toch de kandidaat met wie het het beste iets zou kunnen worden, de meest serieuze, de meest grijpbare, maar omdat de Spanjaard dan uiteindelijk zelf zo ongrijpbaar is, komt daar weer niks van terecht.

Interessant en ongrijpbaar dus..

Grappig hoe verschillend mensen tegen deze film aan kunnen kijken, terwijl het toch zo simpel is: Vicky, Christina, Barcelona, dat is precies wat de film te bieden heeft. Daarmee is deze wat atypische Allen trouwens niet meteen een simpele film. BlueVelvet schrijft hierboven:
"Kom nou mensen, we moeten deze film niet meer credit geven dan hij verdient. Meer dan een luchtig liefdesverhaaltje is dit toch zeker niet. De Spaanse sfeer, het tempo, de mooie vrouwen, en vooral Penelope Cruz maken dat ik dit erg vermakelijk vind. Maar diepgang is hier volgens mij ver te zoeken."
Hier ben ik het duidelijk mee oneens. Vooral termen als 'luchtig liefdesverhaaltje' zijn niet van toepassing. Integendeel, Vicky Christina Barcelona heeft een uiterst cynische ondertoon ten opzichte van romantiek. Woody Allen presenteert eigenlijk drie verschillende benaderingen van de liefde, en alle drie falen. Vicky zoekt vooral geborgenheid en commitment, en ondanks een verlangen naar meer passie kan ze de passionele levensstijl niet aan, waardoor ze vast komt te zitten in een saai leven. Christina is meer het type van de impulsieve, eeuwige zoeker, lijkt de ideale liefde te hebben gevonden maar ook zij kan uiteindelijk niet anders dan verder gaan (merk op dat ook voor haar de situatie met Juan Antonio onhoudbaar is geworden, ze fungeert vooral als een bindmiddel tussen hem en zijn ex-vrouw). Dan heb je nog de twee Spanjaarden, die model staan voor het hartstochtelijke leven vol grote gevoelens, maar waarin liefde en haat aan elkaar grenzen en samenleven vrijwel onmogelijk is.
Goed beschouwd is Vicky Christina Barcelona dus een anti-romantische film in een romantisch jasje.
Wat de film voor mij zo goed maakt zijn de dialogen, het acteerwerk en de sfeer. Hoogtepunten zijn bijvoorbeeld de keukenscene waarin Cruz losgaat tegen Johansson, ronduit schitterend, maar ook de uitnodiging van Bardem in het restaurant is erg sterk. Tenslotte vond ik de voice-over zeer goed uitpakken, die geeft het analytische karakter van de film weer en dissoneert met alle oppervlakkige schijn van het ideale Spaanse leventje vol passie.
Ben het eigenlijk volledig eens met JJ_D, die schrijft:
"Perfect is ‘Vicky Cristina Barcelona’ nu ook weer niet, want daarvoor legt Allen te weinig pretenties aan de dag. Hij wil gewoon vertellen, en zijn “gewone vertelsel” is in feite superieur gebracht."
Ga hem nog wel eens zin. 3,5 ster voor nu, neigend naar de vier.

Woody Allen kan op een of andere manier een film zo gewoon mogelijk neerzetten zodat het echt is. Ook het acteren was heel natuurlijk (Javier Bardem en Penelope Cruz vond ik heel goed en ook "Doug" vond ik goed als Amerikaanse kutvent) hoewel ik het op het begin een beetje te geforceerd gewoon vond door met name Scarlett Johansson en Rebecca Hall. Dat zou echter ook kunnen komen doordat ik nog niet helemaal in de film zat. Na een kleine tien minuutjes was dit wel het geval en ging ik ook meer letten op de dialogen dan op de lichaamsbewegingen.

Barcelona doet het natuurlijk goed als sfeermaker met haar prachtige architectuur, rode wijn, kunst, uiteten, sigaretten. Ik ben het eens met deze levensstijl. Spaanse taal is ook mooi om naar te luisteren en al helemaal als je die gaat vergelijken met de lelijke harde g.

Wat deze film zo goed maakt is ook meteen waarom dit geen maximale score is voor mij. Het is maar een gewoon verhaaltje, desalniettemin geweldig neergezet door Woody Allen maar iets te gewoon voor mij.

Dan zijn er keuzes die hij maakt waar ik het niet mee eens ben. Zo houd ik niet van de voice-over, ik heb liever dat de acteurs je meenemen door het verhaal wat volgens mij ook makkelijk had gekund in deze film want daar zijn de personages wel interessant genoeg voor.

al met al gewoon een 3

Bah, geen straf om naar te kijken - kan ook niet anders als er zoveel knappe vrouwen in meespelen (Johansson, Hall en Cruz) - maar om dit nu een goede film te noemen? Nee, te veel dingen die stoorden.

Eerst en vooral, die voice-over, of verteller/commentator. Dat was het toch niet helemaal. Erg zakelijk zoals die z'n uitleg deed.

Maar vooral, een behoorlijk stompzinning verhaaltje over relaties, trouw en ontrouw, etc etc. Zal allemaal wel. Het wordt ook allemaal zo makkelijk afgeschilderd. Twee leuke meiden? Laat ik ze maar uitnodigen en voorstellen om seks met me te hebben! Of wat dacht je van deze: ik heb een leuke vriendin, maar m'n ex zie ik ook nog wel zitten: een triootje? Moet een leuke wereld zijn, die van Allen...

Toegegeven: het ziet er allemaal wel mooi uit (niet alleen de dames), de hele setting in Barcelona, de zon, de wijn, weer dat kunstmilieu... Je zou spontaan zin hebben om op reis te vertrekken. Dus dat is dan weer positief.

Maar overtuigen doet het allemaal niet.

Je hebt helemaal gelijk. Normaal gezien zou je het "naïef' noemen, maar gezien Allens leeftijd wordt het eerder "seniel".

Heb andere regisseurs toch een pak meer waarachtigheid uit deze geweldige cast weten halen.