Bangbang Wo Aishen (2007)

Was maar wel gebleven, dan had je de hoofdpersoon misschien meer begrepen. Ze vertelden na afloop dat ze in Taiwan hun leven ervaren als leeg en zinloos en dat deze film een portret is over hoe mensen die leegheid opvullen. Wat rond neuken, drugs gebruiken, je vol eten is allemaal even zinvol als elke andere bezigheid. Het leven is dus banaal voor Taiwanezen. Dat is geen sympathieke boodschap, maar om het daarom met 1 ster te belonen en de hoofdpersoon louter typeren als dom, zonder enige nadere toelichting, dat is inderdaad kort door de bocht.

Vrij zwaar thema, maar toch is deze film verteerbaar door de vele humor. De film doet me erg denken aan de boeken van Arnon Grunberg. Met name Blauwe Maandagen.

De regisseur vertelde ook nog dat hij zelf heel veel heeft verloren op de beurs en dat er een grote overlap bestaat tussen hem en de hoofdpersoon.

Erg mooi filmpje wel. Ken The Missing van Lee niet, maar ook hier toch duidelijk de stijl van Tsai Ming-liang te herkennen (was na afloop ook bij de Q&A). Film bevat meer humor dan ik bij Tsai gewend ben, vergelijking blijft toch een beetje onafwendbaar. Mooie pijnlijke scènes vol verlangens naar genegenheid verder, en met het mild-dromerige sfeertje zit het ook helemaal goed. Camerawerk (zelfde kerel als bij Tsai's films) levert paar prachtig stijlvolle scènes op, muziek schiet een paar keer goed raak, belichting (neon, weirde projecties, etc.) dikwijls ronduit gááf.. ja, mooi filmpje!

Vorm dus ook vooral je eigen mening (niet dat ik daaraan twijfel). Mijn liefde is in elk geval bekoeld. Maar heb nieuwe helden gelukkig!


Ik vond de humr vooral banaler en dikker er bovenop, maar de visuele 'Tati'-humor was er bij Tsai ook altijd al. En heeft Lee duidelijk ook. zoals het licht/schaduw effect op de lichamen. Hoewel dat niet zozeer humor is natuurlijk. Kun je een ander voorbeeld geven van humor uit deze film die je vind dat Tsai mist?


Ik kan je helemaal volgen, vooral omdat ik zoiets bij Rebels of the Neon God of zo had kunnen plaatsten. Toch voor mij een bevestiging dat ik niet meer verrast wordt en het wel gezien het met dit soort Taiwanese films. Doet verder niets af aan wat jullie er van vinden. Leuk dat het nog steeds ontdekt wordt. Die schoonheid heeft het ook, vond alleen de hoofdpersoon niet boeiend. En dat de dagelijkse waarheid is in Taiwan, zal best, maar dat is-ie hier ook dan zeker?

Overigens is naast Tsai, Lee en incidenteel Hou het compleet stiul in taiwan lijkt wel terwijl op vroegere festivals je wel 4-5 Taiwanezen per jaar kon zien. Blijft met Japan een belangrijkse bron voor mreesterwerken wat mij betreft.

Zag laatst de trailer van Jay Chou's film. Ziet er zeker de moeite uit!

Moeilijke film om te beoordelen.
Aan de ene kant stoort me het een beetje dat de film niet zo subtiel en emotioneel diepgaand is als de films van Tsai. Aan de andere kant heb ik erg gelachen om de humor die duidelijk meer aanwezig was, zeker een verrassing.

Leuke kijk ervaring iig, maar niet zo krachtig als gehoopt. 3,5

Deze film vandaag in Lux in het minifestival "Rotterdam en Route" bekeken.
Ik wist aanvankelijk niet wat ik met deze film aanmoest. Maar achteraf gezien viel hij mij toch niet tegen. Wat ik schitterend vond in deze film is de vormgeving en de fotografie. Vooral de neonkleuren vond ik adembenemend. Het verhaal dat o.a. over eenzaamheid ging vond ik verder best goed. Volgens mij is de invloed van een andere taiwanesche regisseur Tsai Ming-liang toch duidelijk in deze film aanwezig.

De scene dat ze uit het dak van de auto hangen om op de foto gaan bij de flitspaal, is er zo één waarvan ik hem zelf een keer na zou willen doen

Vandaag meegenomen in de Fnac in België (ik zag dat enkele mensen een exemplaar zoeken), ben benieuwd!

In de Mediamarkt ligt hij enkele euro's goedkoper trouwens (€11,90).

Weer wat geleerd . Prachtige setting inderdaad.

Poster says it all, zou ik zo zeggen .

Ik heb niet exact dezelfde mening als bluejudaskiss maar ik vond dit echt niks, nikszeggend, langdradig, overbodig dierenleed, maf hoofdpersonage, irritant gegil gedurende plotselinge vrijscenes. Meer een aaneenschakeling van absurditeiten.

prachtig in beeld gebracht! mooie beelden en mooi in elkaar gezet.
't verhaal is zoals veel aziatische film's bezitten iets wat wazig, maar daar moet je van houden. 3

Lee ken ik al jaren als protege en vaste hoofdrolspeler van Tsai maar nu dan mijn eerste encounter met de regisseur Kang-sheng Lee; en geen onaardige.

We volgen Ah Jie op zijn wanhopige zoektocht naar genegenheid maar hij zoekt het op de verkeerde manier en zijn emotionele expressie laat nog al te wensen over. Voor derest weer geweldig camerawerk, die op momenten werkelijk adembenemende shots oplevert, geweldige belichting, een heerlijk surreel dromerig sfeertje, weer uitstekend geacteerd door Lee en dan die betelnut-stalletjes met al die felle neonlichtjes met al die schaarsgeklede vrouwtjes hebben een speciale charme over zich, priceless om dat in woorden uit te drukken.

Al met al erg genoten en deze zal ik nog wel eens gaan zien.

Vanavond ook maar eens herzien, en nog steeds net zo sterk.

Van gortdroge humor (Lee die met die idiote lamp door de stad loopt te zeulen!) tot ontroering, en van weirde neon-lichtjes tot freaky seks scenes. En dat allemaal licht dromerig en onder prachtige muziek. Mooi, mooi, mooi en mooi.

4 sterren blijven dik staan. Misschien ooit nog een halfje meer.

Achterop de DVD-hoes staat dat Lee de kunst heeft geleerd van Tsai, wat ik me inderdaad wel kan voorstellen. Ik zou haast gaan denken dat de regisseur van Bangbang Wo Aishen en Tian Bian Yi Duo Yun dezelfde is. Laatstgenoemde vind ik dan wel iets beter en onderhoudender. Toch was deze film ook niet slecht.

in Tian Bian Yi Duo Yun is het fantasie-element meer aanwezig met al die mooi en kleurrijk uitgevoerde liedjes maar misschien wilde Lee zijn productie iets meer down-to-earth laten zijn. Afgezien van de seks-scènes zag ik ook gelijkenissen in de lange, statische shots. Dat vond ik in het werk van Tsai -ook al is Tian Bian Yi Duo Yun de enige die ik van hem heb gezien- al zo apart en toch werkt het redelijk goed. Maar uiteindelijk wordt Bangbang Wo Aishen er wel een beetje te langdradig door, had ik bij Tsai minder last van.

Mensen mogen mij overigens best betichten van 't missen van het punt dat deze film wil maken, hoor. Naar mijn mening gaat het over twee mensen die op zoek zijn naar liefde en deze niet ontvangen en/of zoeken op de verkeerde manier, zoals Naomi hierboven al omschrijft. En dat dus op een geheel Taiwanese wijze. Zijn alle films uit dat land eigenlijk zo, qua stijl? Lange, statische shots, weinig dialogen? Hoe dan ook, ik vind het wel op een mooie manier uitgewerkt, alleen moet je er wel geduld voor hebben.

Ik weet wel een paar andere scenes die ik graag na zou willen doen.

edit: Ik plaats de opmerking alvast, voor stinissen dat doet.

De plaats waar deze film zich afspeelt is bijzonder sfeervol in beeld gebracht. De neon verlichting in de avonduren is zo weelderig als een reep noten die omhuld worden door chocolade. Helaas wordt er te weinig gedaan met het gegeven dat Ah Jie de hele dag wat rondslentert, marihuana rookt en hulpdiensten belt. Het leek alsof het allemaal in het teken stond om vooral het drama aspect te versterken, terwijl ik het veel meer een uitgangspunt vond voor een komische, droge film.

De film kent zeker enkele aardige scenes ( de sexscenes en de flitspaalscene! ). Al heb ik geen idee waarom men zo `n scene die geen clou voor het verhaal vormt en nergens de precieze context prijsgeeft massaal tussen spoilers gezet wordt. De muziek vond ik ook nogal gedateerd en ondermaats. Het voegde allemaal weinig toe aan het bijna futuristische, typische decor van deze film. 3*

Waar Tsai Ming-liang in zijn recente werk ook al niet meer weet hoe hij moet communiceren met zijn publiek is Kang-sheng Lee (vaste hoofdrolspeler van de films van Tsai Ming-liang) nu in zijn tweede film zo ver afgegleden dat je je kunt afvragen of ze nog weten wat ze aan het doen zijn. Terwijl beiden filmmakers ontzettend veel pretenties hebben.

De meest trieste Cinema is de Cinema die zielloos is en blijft. Doelloos, oervervelend, onsamenhangend, nutteloos en vooral de zoveelste herhalingsoefening. Je kunt nauwelijks spreken van een film omdat de regisseur geen oog heeft voor timing en ordening van shots. Het is letterlijk het aan elkaar plakken van beelden en hopen dat het goed komt. En over de inhoud hoef ik het niet te hebben want wat interesseert mij nu een zelfzuchtige, verwende kwal die niet weet wat hij met het leven aan moet. Hij heeft alleen maar behoefte aan seks en wiet. Het is een kwestie van vergeten en maar hopen dat Visage van Tsai Ming-liang me beter zal bevallen. Maar van wat ik gehoord heb is dat niet meer dan een arty-farty scheet.

Ik dacht tijdens het kijken dat ik een film van Tsai aan het zien was, voor mij was dit dan Tsai's eerste die me wél beviel geweest. Maar niets is minder waar.

Weliswaar had dat gezang niet zo nodig gehoeven, maar verder is dit een buitengewoon fijn, rustig en sfeervolle film.

Leuke kennismaking met Kang-sheng Lee als regisseur. 3.5*

Sluit me deels aan bij Verhoeven, op de fantastische verpakking na biedt de film gewoon te weinig aan inhoud.
Ik had ook het gevoel dat ik naar een zielloze film zat te kijken, de personages zijn passanten die eigenlijk weinig inbreng hebben in de film. In de gedachtengang van de hoofdrolspeler kan ik me al helemaal niet plaatsen.

Nee, Help Me Eros moet het vooral van de zweverige, nachtelijke sfeer hebben. Mooie shots van Neon verlichting, fonteinen en de leuke schaarsgeklede dames in hun vrij aparte beroep. Dit wordt bijgestaan door een aparte soundtrack, die mij eigenlijk net iets te deprimerend is. Het past echter wel bij de beelden die het laat zien.

Niet helemaal mijn ding!

2,5*

Kleine teleurstelling.

Al is de film wel een hele verbetering voor Lee. Z'n eerste film vond ik niet al te best, ditmaal leunt hij wat dichter bij Tsai zelf aan.

Dat vormt eigenlijk ook het grootste probleem wat de vergelijking tussen de twee wordt er niet minder op en Lee moet het dan nog steeds zwaar afleggen.

De leegte, de traagheid, de wat random houding van de regisseur, het zit er allemaal wel in, maar Lee weet qua tempo, timing en gerichtheid absoluut nog niet te bereiken wat een Tsai kan. De film zelf vond ik ergens tussen The Wayward Cloud en Millenium Mambo (om er maar een andere Taiwanees bij te halen) hangen.

Fijn decor, maar met alle neon had men toch net iets meer mogen doen. Muziek was redelijk, al waren die gezangen nu niet echt geslaagd te noemen. Verder wat leuke humor ook, maar ook deze komt nog écht goed tot z'n recht.

Zo rest er een best aardige film met loeiend veel potentieel die jammer genoeg niet in de juiste handen gevallen is. Lee heeft nog wat te leren, moet dat ook vooral doen want progressie is er zeker, maar tot die tijd mogen Hou of Tsai nog wel een keertje schitteren.

Dikke 3.0*

Een ligbad vol aal en twee mannen die zonder broek biljart spelen, in een film waarin het meer gaat om de associaties, stemmingen, metaforen en gekunstelde droomscanario's. Onder het motto: als je de film lekker bizar maakt dan krijg je aandacht. In feite verkwisting en volstrekt pretentieloos.

Suffe film, weining dialogen, maar aan de andere kant ben ik dol op dit soort films. Herkenbaar,'beelden spreken boekdelen'. Ook sterke soundtrack. Daardoor maakte het voor mij toch meer gevoelig....