Cassandra's Dream (2007)

Nog eens herbekeken en hoewel deze niet zo positief werd onthaald blijf ik het een sterke film vinden. Misschien wel één van Allens allerbeste...

Thematisch gezien erg gelijkaardig aan Match Point, die ik toch nog iets beter vond. In deze Cassandra's Dream is dan wel weer meer ruimte voor humor. Maar dan erg zwarte humor. Vaak weet je niet eens of het de bedoeling is dat je aan het lachen bent. Die conversaties tussen de 2 broers, en dan dat belabbelerde gelaat daarbij van Farrell .

Naar het einde toe blijft Allen wat steken, maar het slot was dan wel weer erg geslaagd.

Ik vond 'm opnieuw prima, ruim 3,5*.

vanavond eens bekijken
ben benieuwd...

Onbevredigend einde, jammer......Voor de rest een prima film, maar dat einde kost een halve ster.

Einde was inderdaad zwakjes, maar voor de rest zeer goed.

Niet bijzonder maar dan nog altijd net boven gemiddeld degelijk Woody Allen produkt met genoeg acteer potentieel om flink uit te pakken, wat helaas niet gebeurt.
Het eeuwen ouden drama dat in een nieuw jasje gestoken wordt, kan nergens een overdonderend hoogtepunt beleven. Al met al een braaf uitgesneden verhaal, dat geen potten weet te breken.
Mooie verrassing vond ik de actrice, die ik nog kende van Happy Go Lukcy (de stoere positivo met de lompe laarzen) Sally Hawkins, die een heel sympathieke wat naieve maar o zo beminnelijke Kate uit de verf liet komen. Jammer dat Farrell en McGregor minder overtuigden.

Aardige film...Soms beetje overacting in de dialogen. De film blijkt eigenlijk in niets erg uit de filmtitel verraadt naarmate de film vordert mijns inziens teveel over de climax

3*

Fijne Woody Allen dit.

De film komt wat traag op gang, maar beviel mij zeker. Ewan McGregor en Colinn Farell doen het beiden behoorlijk goed als de broers, die zichzelf veel beter voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Je leert de broers op een goede manier kennen en ik had voor beiden wel sympathie.

Allen schiet af en toe mooie plaatjes van het fijne Britse landschap en laat de film ook nog eens onvoorspelbaar verlopen. Vooral het einde had ik niet verwacht. Ik dacht dat Mc Gregor misschien Farell zou vermoorden, maar dat liep toch net even iets anders. Verder bevat de film ook wel wat zwarte humor en is de film doorspekt van die typische Allen dialogen.

Ja een prima Allen en de beste zelfs van zijn laatste vijf films. Net iets scherper en beter en ook een film die wat langer blijft hangen.

3,5*

Alweer een tijdje geleden dat ik een (nieuwe) Woody Allen heb gezien, en mijn verwachtingen waren niet zo hoog. Ondanks dat hij behoort tot mijn favoriete filmmakers, raakt mijn geduld een beetje op met de beste man. Hoewel hij met zeer originele werken is aankomen zetten en in het verleden nog wel voor heel wat verrassingen heeft gezorgd, lijkt de thematiek de laatste tijd wel erg veel op elkaar, en nog vervelender, verhaalaspecten zijn gewoon identiek. Voorbeeld? Een van de personages in zijn films zijn altijd (geslaagde of worstelende) actrices, en mannen maar al te vaak architect. Meer kleine dingen die gewoon waardoor zijn film heel wat frisser zou kunnen lijken als hij er gewoon iets meer moeite in had gestoken om iets anders te verzinnen. Ik zou ook zweren dat ik de scène waarin onze sweetheart klaagt over Ian en haar terwijl ze sigaret opsteekt al eens eerder heb gezien, inclusief sigaret (misschien Scarlett Johansson ergens? Of was het in Celebrity?)

De eerste akte van de film vond ik dan ook maar helemaal niks: lelijk gefilmd - dat ben ik niet van hem gewend, en ongeloofwaardig plot (die actrice met autoproblemen, yeah right). Natuurlijk speelt toeval altijd een centrale rol in zijn werk, maar in deze film voelde het zeer geforceerd aan. De verwijzingen naar Griekse mythologie en later ook Dostojevski zijn wel weer aardig, hoewel wel een tikkeltje oppervlakkig. Tweede akte van de film vond ik verrassend goed. De acteurs/personages wonnen mijn sympathie, en het verhaal kon mij ook meer bekoren: Ian die koste wat kost wil doordringen in de high society - een thema dat beter is uitgewerkt in zijn andere Britse film Match Point, en de schijn van het succes bij de suikeroom. De spanningsopbouw werkte verrassend goed en op een gegeven moment voelde ik mijn hart sneller bonken. De moord was een van de weinige dingen die ik echt goed gefilmd vond. Toch weer een aangename verrassing. Helaas ging alles weer verloren in de Derde akte; waar ik het verdergaan met hun leven gedeelte wel geslaagd vond, verliest het haar geloofwaardigheid wanneer ze plannen maken om broertje weg te ruimen.

Woody Allen komt met een van zijn weinige thrillers, en weet voor weinig verrassingen te zorgen. Zijn gedachtegoed die we ondertussen kennen zit er weer volledig in verwerkt zonder tot echt iets nieuws te komen en het was een paar keer slikken bij wat storende Allenisms, en stroeve dialogen. Gek genoeg vond ik het thrilleraspect weer prima uitgevoerd, met de juiste spanningen. Acteerwerk is dik in orde, voornamelijk McGregor en Wilkinson. De weinig aandacht die aan de vorm is besteed doet nog sterker vermoeden dat Woody Allen gewoon weer op de automatische piloot bezig is. Literaire verwijzing hier, idee over lot en seks daar, en we hebben weer eentje voor de berg Allen-films.

Best wel aardig maar soms beetje langdradig.
Acteren was goed en setting ook.

3 sterren

Vanwege het dramatische Match Point (Allen's dieptepunt) had ik deze een tijdje uitgesteld, maar dat bleek gelukkig onterecht. Fijne middenmoot-Allen met genoeg humor die (juist wel) precies goed eindigt. Allen had alleen zelf de rol van Howard op zich moeten nemen.

Oei, dan zou hij voor eens zijn neuroses achterwege moeten laten. Dat heb ik hem nog nooit in een film zien doen.

Zo mogelijk nog zwakker als Match Point.
Met een einde aan gebreid die alle eerder gestelde vragen in de film in de doofpot stopt.
Leuke maar herkenbare score van Philip Glass. Die de film en enkele scenes wel extra dementie meegaf.


Maar ik zal wel nooit een fan van Woody zijn werk worden.

The only ship certain to come in has black sails

Zo rond Kerstmis vorig jaar heb ik van mijn broer praktisch de gehele collectie "Cahiers du Cinema" gekregen waarvan één ervan gewijd was aan Woody Allen. Ik maakte voor het eerst kennis met Allen via Vicky Christina Barcelona en dat was een erg aangename kennismaking. De regisseur geraakte daarna wat in de vergetelheid bij mij, wel het tegenvallende Match Point nog gezien, maar naar aanleiding van het kerstcadeau besloot ik maar terug eens wat meer van Allen te gaan zien. Cassandra's Dream was een gemakkelijke start doordat hij een aantal dagen geleden op televisie was gekomen.

Maar als dit de Allen is die door iedereen zo geniaal wordt gevonden, dan begrijp ik niet wat er zo fantastisch aan de man is. Cassandra's Dream is op zich wel degelijk gemaakt maar het wordt allemaal nogal saai gebracht. Als ik de commentaren hier zo wat lees heb ik de indruk dat ik juist 2 van de slechtste Allen films achter de kiezen heb (deze en Match Point) dus mijn hoop blijft maar die hoop is echter niet genoeg om van Cassandra's Dream een meesterwerk te maken. Het uitgangspunt is één van de oudste in de geschiedenis van de cinema en is op zich wel een interessant gegeven. Het was alleen stom van mij om de plotomschrijving op de decoder te lezen want die geeft echt wel enorm veel prijs maar soit, daar kan de film nu op zich niets aan doen. Cassandra's Dream is op dit gebied voornamelijk een realistische film geworden doordat de hoofdpersonages niet simpelweg als twee emotieloze killers worden voorgesteld maar als mensen van vlees en bloed en die de gevolgen van de moord die ze plegen serieus onderschatten. Hierin zit dan ook meteen het sterkste aspect van heel de film maar met een iets kortere speelduur had het allemaal wat beter kunnen overkomen. Hoewel, dat is ook niet waar want Allen had er beter aan gedaan om het allemaal wat goed te doseren. De problemen van Terry zich wel boeiend voor even maar het loopt allemaal iets te lang door terwijl het einde dan weer veel te abrupt afloopt. Even leek Allen naar een hoger niveau over te schakelen met een geweldige scène op de boot waar Ian zijn broer bijna vergiftigt maar praktisch 2 seconden later draait de aftiteling al over het scherm. Neen, mij kon het toch niet allemaal bekoren. Al vond ik het wel een uitstekende keus om Terry last te laten krijgen van wroeging want om de een of andere reden had ik echt kunnen zweren dat het Ian ging zijn die het mentaal niet ging aankunnen.

Waarom dan toch nog die, weliswaar kleine, 3.5*? Tjah, puur voor de uitstekende cast die hier wordt opgetrommeld. Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Ewan McGregor, niet in Star Wars en ook niet in The Men Who Stare at Goats, maar hier is hij wel erg sterk. Zoals ik hierboven al zei dacht ik dus dat McGregor degene ging zijn die ging breken maar dat bleek dus helemaal niet waar te zijn. En maar goed ook want hierdoor kan McGregor zijn gangetje gaan en zet hij een geweldige rol neer. Hetzelfde geldt voor Colin Farrell, nog zo'n acteur waar ik niet perse iets mee heb maar die hier wel een erg sterke prestatie neer zet. De dialogen tussen hem en McGregor zijn vaak ontzettend sterk gebracht en ook de wroeging, waar het in deze halve Griekse tragedie bijna om draait, is uitstekend neergezet. Het is wel goed dat Allen voor de hoofdrollen voor 2 typische Engelse acteurs heeft gekozen want als je dit met een stel Amerikanen zou doen, dan zou de lol er nogal snel af zijn denk ik. Trouwens nog wel een vermelding voor Tom Wilkinson die de rol van Howard op zich neemt. Een rol die voor mijn part gerust iets meer had mogen uitgewerkt worden maar wel erg sterk neergezet door Wilkinson. De vrouwen in de film zijn trouwens wel van een ander kaliber (misschien omdat Scarlett Johansson in de voorbije 2 Allen films heeft gespeeld die ik heb gezien) en komen hier totaal niet uit de verf.

Uiteindelijk is deze Cassandra's Dream een film van hoogtes en laagtes geworden. Het wordt allemaal iets te langdradig neergezet maar langs de andere kant krijgen we nog altijd wel een aantal sterke scènes (vooral de moord werd erg knap neergezet). De cast is gelukkig nog van een hoog niveau maar het kan de film uiteindelijk niet redden dus alles opgeteld zorgt Allen wel voor een vermakelijke filmpje maar niet een film waar ik hem om zou herinneren.

Kleine 3.5*

Cassandra's Dream. Nog nooit van gehoord en wist dus ook niet dat ie van Allen was. Wat een saaie non-thriller zeg. Niks geen verrassende wendingen of intrigerende karaktertekeningen. Allen voorspelbare evoluties. Na een dik half uur heb ik letterlijk uitgeroepen "wanneer gaat er nu eindelijk eens iets gebeuren?"
Saai, duf, en een abrupt, onnozel einde dat erop leek of Allen het ook niet meer zo goed wist en dan maar meteen de draad doorknipte.
Erg zwak.

Met Match Point bewees Allen dat hij een originele, verrassende thriller kon maken, maar hier slaat hij de bal volledig mis.

Zeker geen slechte film al leek het daar in het begin wel op, begin wat traag, maar dan komt uncle en word het een interessante film, ook geen slecht gevonden einde, daarom een ruime voldoende: 3,5

Door de kwalificatie 'drama/misdaad' wordt je bij deze film snel op het verkeerde been gezet. Het is wat mij betreft veel meer een film die zich richt op de psychologie van enkele van de hoofdpersonen voor en na een ingrijpende gebeurtenis.
Daarop beoordeeld, moet ik helaas constateren dat de film niet geslaagd is. De hoofdpersonen, twee broers gespeeld door grote namen, blijven door de gehele fiom wat vlak en stereotype. Het lukte me niet om met zelfs maar een van hen de benodigde binding te krijgen die nodig is om echt in het verhaal mee te gaan. E juist daarin ligt denk ik de zwakte. Zeker als dit wordt vergeleken met die andere, bekende Londense film van Allen, Matchpoint, waarin die binding met de hodpersoon, hoe akelig oneerlijk die eigenlijk ook was, wel ontstond.

Verder is de supporting cast een groep niemendalletjes die ook niet echt aansluiting krijgen.

Het verhaal, naar ik aanneem gedeeltelijk losjes gebaseerd op Dostojewski's 'Misdaad en straf', bindt niet en overtuigd niet. Daarmee geeft de film een wat vervelende, falende smaak af.

Tot slot is dan ook de sfeer van de setting (deels rakend aan de posh wereld, maar voornamelijk in de Londense volksbuurt), niet echtcinematisch aantrekkelijk weergegeven. Daar blijkt maar weer hoe goed Allen paste in zijn geliefde New York en hoe knap hij de Londense jet-set (Match point) en het romantische Barcelone (Vicky, Cristina, Bacelona) heeft aangevoeld en verwerkt in de respectievelijke films.