A Londoni Férfi (2007)

Film noir volgens Béla Tarr. Het is wel iets anders dan wat we gewend zijn. Er wordt maar weinig gerookt, geen lome jazz score, en de ‘coolheid’ is over het algemeen ver te zoeken. Al die dingen maken de klassieke noir vooral een vorm van escapisme. We willen onze saaie leventjes even verlaten voor harde criminelen waar we vreemd genoeg toch wel enige sympathie voor krijgen, mooie maar dodelijke vrouwen, en heel veel geld. Bij Tarr zijn we in de realiteit, gaan we dieper dan wat er aan de oppervlakte gebeurt en komen we bij de bron van alles. Denken we achteraf na over wat we gezien hebben. Die realiteit wordt gecreëerd door zijn lange takes. Ik begrijp de opmerkingen over Tarr zijn stijl dat het doel wordt, of Tarr-die-een-Tarr-maakt dan ook niet helemaal. Natuurlijk is het Tarr die een Tarr maakt. Wat had je dan verwacht: Tarr die een Greengrass maakt? Tarr heeft een bepaalde opvatting over het maken van films, en ook hier maakt hij de film dus vanuit die opvatting. Logisch lijkt me. Dat kan je van te voren toch ook wel bedenken? Het gaat ook helemaal niet om het verhaal of iets in die richting. Natuurlijk, het zit er in, maar meer als iets simpels om daar de grotere boodschap aan op te hangen. En aan het eind van de rit is het de bedoeling dat die boodschap goed uitgekomen is in de film. En niet dat je vol verwarring de bioscoop verlaat omdat je niets van het verhaal begrijpt. Dan kan je beter naar The Usual Suspects gaan. Wat een groot gedeelte van het publiek sowieso beter had kunnen doen volgens mij. Wat een gezucht en gesteun in de zaal, veel mensen die weglopen, en telkens als het beeld even wit of zwart was, ze wisten niet hoe snel ze weg moesten komen. Zouden die nu totaal niet kijken waar ze naartoe gaan, zich helemaal niet verdiepen in een film? De man naast ons, dat was ook een mooie. Die had vijf films die dag, maar hij wist niet eens meer waar de film voor The Man From London over ging. Tjah waarom zit je daar dan. Maargoed, dat is een ander verhaal.

De tirade van Tarr tijdens de Q&A was trouwens geniaal. Daar kreeg ik wel een glimlach van, prachtig zoals hij dat beleeft. Het was ook wel een vreemde vraag. Hoe kan je nou zoiets denken na het kijken van die film. Natuurlijk, de film is na het tonen niet meer van Tarr alleen, maar hoe het mogelijk is om er precies het tegenovergestelde er in te zien. Jammer dat er zo veel mensen om hem heen stonden met allemaal lange gesprekken, ik had hem graag een hand gegeven en bedankt voor de voorstelling. Nu bleef het bij een vriendelijke lach en een knikje in zijn richting.

Zullen een variatie aan redenen zijn waarom iemand toch naar deze film ging. Soms kan het alleen al op basis zijn van de korte beschrijving dat mensen voor een film kiezen. Ik vind het eigenlijk al vervelend als ik al wat over de film heb gelezen of iets van een filmmaker weet. Bij films met lange shots, een traag tempo heb je helaas altijd veel gezucht.

Ben erg benieuwd naar Mihaly Vig's muziek. Iemand die er iets over kan vertellen?

Gewoon goed, het deed me soms erg veel denken aan muziek momenten uit Inland Empire. Ik moet zeggen dat ik van de muziek toch wel iets meer verwacht had. Zeker na de muziek uit Werckmeister.

Dat is voor mij een van de mooiste shots uit Tarrs visueel toch al ongekend prachtig oeuvre. Ik had het idee dat vooral het eerste deel zo mooi was. Vanaf het moment dat de inspecteur het misdrijf nabootst (de scene in de haven met de wegrijdende trein), zag ik een visuele echo die in kracht afnam.