Killer of Sheep (1977)

Schijnt een neorealisme-achtige film over de zwarte wijken van LA te zijn. Ben hier erg benieuwd naar. In november komt de regio 1 DVD uit, na letterlijk een paar jaar aangekondigd te zijn geweest. wat dat betreft herhaalt de geschiedenis zich dus.

Het is inderdaad een film die ergens in de verte doet denken aan neo-realistische films als La Terra Trema en Stromboli. maar dan anders.
Op zich niet slecht maar buiten de extreme soberheid wel zeer langdradig...
Oke, er wordt een rauw en realistisch sfeertje neergezet en de muziek is wonderschoon, maar de personages, het acteerwerk en vooral de gebeurtenissen... niet al te bijzonder zeg ik vol understatement.

Een interessante combinatie tussen neo-realisme en blaxploitation. Deze film is in vele opzichten anders dan het blaxploitation-werk van de vroege jaren 70 dat we kennen van Gordon Parks en Melvin Van Peebles. Killer of Sheep is zonder fratsen en zonder glamour. Hard, oprecht en van alle franje ontdaan.

Rossellini zou deze film gemaakt hebben als hij in Watts was opgegroeid als zwarte jongen. Plotloze film die moeilijk te verteren is en soms saai. Ondanks dat een belangrijk tijdsdocument wat zeer weinig bekeken word tegenwoordig. En dat is jammer.

Killer of Sheep is een poëtische neorealist. Eentje die nauwelijks verhaal bevat, zo ergens begint en zo ergens weer eindigt, die niet persé geeft om goed acteerwerk en die hier en daar ineens wegdroomt (onder begeleiding van soul, blues of klassiek). Het is daarmee een nogal ongepolijst werk, maar wie enig interesse voor zo'n tijdsbeeld heeft, wie van neorealisme/naturalisme houdt en wie door wat houterig acteer- en camerawerk (het camerawerk was vooral in de binnenscènes erg stroef en de cameraposities wat ongelukkig, maar dat komt ook enigszins doordat ik de film in 4:3 formaat zag..) heen kijkt vind hier een kleine juweel. Met nog minder dialoog had dit een volledig juweel geweest, geloof ik.

Prachtige film. Bijzondere ervaring wel. Dit is vooral bedoeld als een film die het ware leven in een mindere wijk in LA laat zien en speelt zich gewoon in het nu af, maar de film heb ik soms bijna ervaren als een terugblik naar die tijd, alsof we naar de herinneringen van iemand keken. De film is soms een poëtische droom, soms documentair realistisch en soms haast beide tegelijk.

De film is heel prettig kaal in zijn weergeven van de sfeer in de wijk en romantiseert armoede nergens, maar is ook verre van een sociaal pamflet dat schreeuwt om help. Een mooie slice of life met poëtische trekjes en een fraaie en passende liedjessoundtrack.

Heb me overigens niet gestoord aan het acteerwerk, maar kan me de opmerking van danuz over het camerawerk in sommige binnenscenes wel voorstellen (de film hoort overigens in 4:3). Het zat me niet in de weg om toch behoorlijk in deze film mee te kunnen,

4.0*