The Savages (2007)

Na een enigszins onwennig en saai begin ontpopt The Savages zich tot een aardige tragikomedie. De humor is schrijnend en vaak subtiel, het drama niet heel zwaar. Een stijl die mij wel beviel.

3*/3.5*

Een best confronterende film die weet te ontroeren en doen glimlachen, met prachtig spel van de acteurs.

Erg fijne "kleine" film, zoals we dat dan noemen. Hoffman en Linney (nog verrassend aantrekkelijk op haar 43e, dat donkere krulhaar gaf haar net dat beetje extra) behoren beide tot de crème de la crème van het acteursgilde. Sommige scènes weten ze echt tot kunststukjes te verheffen. Maar ook Jenkins verdient alle lof voor haar vlotte regie die perfect in dienst staat van het verhaal en via diverse subtiele kleinigheidjes de karakters tot leven wekken. Niet zo goed als You can count on me, waarmee veel parallellen zijn te trekken, maar nog steeds genieten geblazen. De twee uur vliegen voorbij!

Beetje been there, done that-gevoel, met een rol die Seymour ietwat te goed op zijn lijf lijkt te zijn geschreven. De droge humor, die voort komt uit de maar al te banale realiteit werkt hier en daar best, en de geforceerde break die broer en zus moeten nemen levert best wat aardige, schrijnende, inzichtgevende momenten op. Edoch blijf ik wat underwhelmed achter.

Het drama vind ik daarentegen wel heel zwaar, gezien de enorme schaal waarop dit proces zich voltrekt (in mn. de westerse wereld). Juist deze 'zoom' op het specifieke maakt dit een heel bijzondere film.

Hoffman en Linney acteren hors categorie, alles is raak, wow!

In de 5 voor 5 bak tegengekomen. Toch echt een ultiem cadeau voor zo'n prijs. Dit was een prachtige film. Lekker rustig opbouwend en mooi verteld. We maken kennis met een uit elkaar groeiende broer en zus die ineens elkaar weer zien om voor hun vader te moeten zorgen omdat die niet meer zo lang te leven heeft. Die vader vond ik overgens geweldig, een norsige, vloekende ouwe man die wel hele rare dingen uithaald met onderandere zijn stront. En inderdaad, ook na zon lange weerzien komen er weer een hoop andere kille maar soms ook bizarre dingen boven tafel. Hoffman was ook weer fantastisch en Linney kon er ook wat moois van maken. Ook die Afrikaan vond ik een erg mooie bijrol hebben en dat poesje was schattig.

Het koude winterse sfeertje in die dito Amerikaanse stadje zorgt ook voor een hoop variatie. Deze film kan je ook gewoon zowat een kunstwerk noemen hier en daar. Ik snap ook echt niet dat deze niet in de bioscoop is geweest.

4,5*

PS: Cover van dezelfte tekenaar van de cover van Happiness?

The Savages blijft ook bij een 2de keer kijken een mooie indrukwekkende en menselijke film.

4 sterren blijven staan

Indrukwekkende film over een vraagstuk waar velen van ons mee te maken kunnen krijgen !
Prima spel van de acteurd.

The Savages is weer een typisch voorbeeld van een bepaald soort indiekomedie die draait om herkenbare situaties en goede acteerprestaties, maar zolang ze zo goed blijven als deze is dat uiteraard geen probleem. Het zorgt er alleen voor dat ik niet specifiek veel te vertellen heb over deze film. Je krijg goede observaties, alledaagse situaties die je of meegemaakt hebt of anders wel kunt voorstellen dat je ze zult meemaken, oprechte dramatische momenten en scherpe komische momenten, personages die echte mensen lijken en je krijgt Laura Linney en Philip Seymour Hoffman in topvorm, wat in het bijzonder veel waard is. Twee van mijn favoriete acteurs van het moment die eigenlijk nooit teleurstellen en hier weer mensen van vlees en bloed neerzetten. Zeker Linney (door wiens perspectief hier het verhaal voor het meest verteld wordt) speelt hier de rol van haar leven. Verwacht verder vooral veel rake observaties over ouder worden en verzorgingshuizen. Ik vond het een erg goede film, maar tegelijkertijd ken ik er van dit type die me meer deden.
3,5*