bkort schreef:
I.p.v. de gebruikelijke symptomen (ontkenning, woede, machteloosheid) toonde de patient alleen maar berusting.
Als het korte termijn geheugen niet meer functioneert hoe kun je dan een nieuwe relatie met een andere patient opbouwen?
Etc....
Ik heb de afgelopen jaren van dichtbij deze ziekte meegemaakt.
De hoofdrolspeelster vertoonde in haar doen en laten geen enkele overeenkomst met alle patienten die ik in het echt meegemaakt heb.
Ook ik maak deze ziekte bij een grote hoeveelheid mensen al jaren mee. De film geeft momentopnames weer van een aan Alzheimer lijdende persoon. Binnen die scenes zijn signalen te ontdekken; de gedesoriënteerde indruk van het karakter, die blikken, bepaalde dingen die ze zegt, bepaalde manieren van reageren en handelen....
Een Alzheimer patiënt, in beginnende fase, kan het ene moment verward/boos etc. zijn en het andere moment daar minder van laten blijken. Zo kan men vlakker overkomen, wat niet duidt op berusting. Dat zijn dus momentopname. Mensen kunnen echt per moment verschillen. De gebruikelijke symptomen zijn daarom dus ook niet altijd zo sterk aanwezig. Sarah Polley koos er duidelijk niet voor om het allemaal te makkelijk voor te schotelen,maar weet wel degelijk een treffend beeld te schetsen.
Het kortetermijngeheugen is pas in een gevorderde fase erg matig, maar mensen hebben er in de beginfase uiteraard last van. Die gaten in het geheugen worden, naarmate de ziekte vordert, steeds groter. Het is niet zo dat het vanaf het begin al niet meer functioneert. Ik ken mensen die mijn naam en die van andere kunnen onthouden, weten in welke ruimte ze kunnen eten en zelfs contacten onderhouden met andere. Alleen per moment kunnen ze een naam vergeten, gedesoriënteerd zijn en ineens de eetkamer niet meer kunnen vinden...
Meest dierbare moment van de film vind ik dit:
YouTube - Letters from Iceland poem Helaas valt haar reactie op het journaal hierbij net weg.