Forbidden Planet (1956)

Die soundeffects

Weer een klassieke jaren 50tig sci-fi film. En zeker de beste die ik tot nu toe gezien heb. De effecten zijn best gaaf, dat monster dat waar we onlangs ook een stukje van zagen bij de MovieMeter contest was cool. Die voetstappen in het zand, nice!

Verhaaltje duurt verder iets te lang en het blijft allemaal net iets te melig om het een ruime voldoende te geven. Maar ik heb een extreme zwak voor dit soort jaren 50tig sci-fi en als je dat ook hebt is dit toch wel een must.

3 goede sterren. En Robby the Robot

Bliepjes-SF! Altijd lachen natuurlijk! Voor het eerst werd de synthesizer gebruikt en dat gebeurt in Forbidden Planet zeker niet onverdienstelijk. De sidekick-robot in deze verder ietwat gedateerde film was natuurlijk een geniale vondst.

goede sf-film , met goede special effects voor die tijd , het acteerwerk is wel wat aan de mindere kant , maar toch heeft deze film mij niet verveeld , het verhaal was ook wel goed , vondt aan deze film weinig negatief , lekker voor een avondtje film plezier .

Science Freud.

Ondanks de avantgardistische bleep bleep's en de aparte benadering van het onbekende - Freudiaans gepsychologiseer tegenover het gebruikelijke Koude Oorlog-scenario - blijft er toch wel te veel van de oubollige jaren '50 over. De uitermate houterige dialogen, de reductie van de vrouw tot irrationeel gebruiksvoorwerp (Robbie de robot kwam nog menselijker over!), de machoman als veilige baken van de Amerikaanse droom, het creationisme - zelfs in oorden ver, ver weg toont hij zijn kracht. De soundtrack en de leuke set designs ten spijt, dit alles doet wat afbreuk aan de charme van de film en maakt het wat gedateerd. Net als de toevoeging van het onderbewustzijn: monsters of the id, (zzz.). Evenals god heeft ook Freud het loodje gelegd en dit narratologische element deed me dan ook fronsen van hier tot Altair.

Het viel me overigens op wat voor een inspiratiebron dit onder andere geweest moest zijn voor El Ron bij het vervaardigen van zijn Scientologische rariteitencircus. Wat een treffende gelijkenis tussen de brainbooster van de Krells en de E-meter waar Tom Cruise zich heden ten dage aan te buiten gaat.

3/5.

Ik heb niet zoveel met jaren 50 scifi films, zo ook niet met deze. Vond het maar een aai bedoening. Enkel het monster was aardig.
2,5*

Deze nu voor het eerst gezien en in verlangde er jaren naar.
Dit is dus echt de klassieker van de oude SF-films.
De geluidjes waren dolkomisch maar de film was prima.
Robby de Robot was helemaal super.
Ik heb genoten.

In de herziening voor de derde keer!!!
Eens in de zoveel jaar keer ik weer even terug naar Altair en Robby de robot.
Kijk op de DVD ook even naar de trailer.
De gele introductieletters zijn bijna één op één overgenomen voor Star Wars.
Qua film lijkt dit meer een voorloper van Star Trek.
Behoorlijke intellectuele SF en met als nieuwigheid electronic geluiden op de soundtrack.
Wonderschone decors en een onverslaanbare vijand tegen het eind.
Wederom een Utopia dat het uiteindelijk toch niet blijkt te zijn, maar laat jezelf tenminste even in die waan.
Meesterwerk!

geweldige fifties SF-film! ook een leuke poster.

- Review Blu-ray: zone vrij.

Deze film me toch wat tegen. Het verhaal werd enorm droog gebracht, waardoor 98 toch te lang is. De special effects waren erg goed en deden niet erg verouderd aan. De soundtrack en sounddesign is inmiddels enorm kitsch te noemen, deze film heeft al die bliepjes en standaard old school space geluiden. Iets wat de film leuk maakt overigens.

Voor die tijd natuurlijk geweldig gemaakt. In huidige tijd misschien een beetje traag.

Redelijke science-fiction-film waarin een man en zijn dochter alleen op een vreemde planeet leven. Ongetwijfeld een invloedrijke film voor vele andere sci-fi films, maar de leeftijd speelt de film toch parten. De special effects en de decors zijn behoorlijk knullig en de geluidseffecten met de constante bliepjes werken eerder op de lachspieren. Gelukkig blijft het verhaal nog wel overeind, ondanks dat het soms wat traag is allemaal.

De Freudiaanse verklaringen die gebruikt worden in deze film zijn wat veroudert en ik heb persoonlijk niet heel veel met droge, technische dialogen, maar buiten dat om valt er nog veel te genieten van Forbidden Planet, die net als tijdsgenoot Invasion of the Body Snatchers nog genoeg te bieden heeft voor deze tijd. Het verhaal dat de kern vormt is nog altijd intrigerend en spannend, mede door de goede manier waarop de onthulling van het monster opgebouwd wordt (de onzichtbare aanwezighied, de voetstappen, het silhouet in de electriciteit) en de leuke manier waarop het idee gebracht wordt dat alle moderne technieken en intelligentie bepaalde oerdriften niet kunnen uitroeien. Het werkt wonderwel. De film was met de manier waarop science-fiction voor filosofische ideeën gebruikt wordt duidelijk zijn tijd ver vooruit, het gaat toch een stap verder dan Metropolis, War of the Worlds en zelfs Invasion of the Body Snatchers. Als avonturenfilm staat het ook gewoon als een huis.

Daarnaast is er natuurlijk het uiterlijk dat nogal vaak nagedaan wordt, waarbij de kale, kleurrijke landschapen nogal eens teruggekeerd zijn op albumhoezen van de jaren '70 en '80. Het heeft wel iets en ik vind matte paintings vaak erg mooi in films, ondanks dat ze duidelijk nep zijn. Het meest opvallende aan de hele film vond ik nog wel de elektronische soundtrack. Nognooit schreef hier in een eerdere reactie dat het standaard old school is, maar het tegendeel is waar. Elektronische muziek was nog zeer avantgardistisch op dat moment en nog niet gebruikt in films. Het was een erg gewaagde keuze van de producent van de film om het te gebruiken voor ondersteuning hier en de muziekcomponistenvakbond walgde ervan en stonden niet toe dat de makers van de elektronische muziek als componisten (Louis en Bebe Barron) op de credits verschenen. In plaats daarvan worden ze als makers van 'electronic tonaliteies'. Ik vond de dreunende soundtrack voor minstens de helft van de sfeer zorgen en het was duidelijk het meest moderne element aan Forbidden Planet. Sterker nog, ik moest veel denken aan Trent Reznors score voor The Social Network. Als je bedenkt dat Reznors muziek voor die film vaak als vernieuwend of in ieder geval origineel wordt genoemd, hoe vooruitstrevend waren de Barrons dan wel niet.

Oh, en er is nog Robby the Robot. Steelt natuurlijk regelmatig de show, verscheen nog in verscheidene films en heeft zelfs zijn eigen IMDB-pagina (als acteur, niet als personage!: Robby the Robot - IMDb. Let vooral op het forumgedeelte waar een discussie is ontstaan over de seksuele geaardheid van Robby. Hilarisch.
4*

Vandaag nog eens bekeken en ik moet zeggen dat het gewoon een aardige sciencefictionfilm blijft. Het verhaal is zeer goed gevonden en de uitvoering was ondanks dat de film uit de jaren 50 komt gewoon goed (moet voor die tijd echt een revolutionaire film zijn geweest). De beelden zagen er overigens ook best fraai uit (nu natuurlijk gedateerd). Dat geldt eigenlijk ook voor Anne Francis die steeds zeer gewaagd rondloopt in de film. De film is ook boeiend en de cast doet het gewoon goed en Robby the Robot is gewoon geweldig en zorgt ook voor enige humor.

Ik weet het niet maar iets in me zegt dat dit soort films het bij mij altijd wel goed doen. Vroegah toen alles betah was. En dat terwijl ik niet uit die tijd ben. Hij was toevallig een keer op tv en dan pakken dit soort films mij wel. Pers. zou ik deze film niet zo snel gedownload hebben.

Een jaren 50 film die ik vooral leuk vond om te zien hoe ze vroeger naar de toekomst/nu kijken. Het acteren was goed voor die tijd. Het verhaal was goed voor die tijd en de special effects waren goed voor die tijd. Goed voor die tijd en zwaar achterhaald voor het onze, maar als je je daaraan niet stoort dan zou ik deze film zeker bekijken.

And introducing Robby the Robot

Forbidden Planet was een film die ik al lang eens wou zien. Ik had hem vroeger al een tijd op de decoder staan maar doordat TCM opeens niet meer in ons digitale televisiepakket zat, kon ik de film ook niet meer afspelen. Toen uit principe TCM een tijd niet meer gekocht maar overlaatst toch bezweken omdat ze er soms echt wel degelijke films spelen. Toen de film terug opnieuw opgenomen en er gisteravond eindelijk eens tijd voor kunnen maken.

Sowieso is de poster van de film al één van de mooiste die ik ooit al heb gezien. De sfeer spat er echt van af en ik hoopte dat de film hetzelfde effect ging geven maar op dat gebied valt het wel wat tegen. Visueel is dit natuurlijk erg aantrekkelijk. Ondertussen al 55 jaar oud maar op gebied van design in die tijd onovertroffen. Zelfs nu kan de film nog meedingen met de klassieke sci-fi. Het meest geslaagd van al vond ik eigenlijk nog de contouren van het monster wanneer ze het beschieten met die laserstralen. Erg eenvoudig maar enorm doeltreffend en tegelijkertijd het visuele hoogtepunt. Qua verhaal is dit natuurlijk wel een tikkeltje verouderd, nogal logisch want er zijn maar weinig titels die zoveel jaar na dato nog altijd even tijdloos aanvoelt. Daar komt dan ook nog eens bij dat het science fiction genre een genre is waar dit het minst voorkomt doordat de toekomstvisie soms redelijk lachwekkend overkomt na verloop van ettelijke jaren. Soit, met een verhaal van Shakespeare als basis en nog eens overgoten met een Freudiaans sausje is Forbidden Planet een redelijk trage film geworden. De hele filosofische insteek boeit me niet zo enorm hard en de film komt dan ook bij vlagen iets te traag over. Ook heel de verplichte romance had voor mij niet gehoeven, vooral omdat Adams en Alta echt niets chemie met elkaar hebben. Dan was ze beter af Farman (of die andere luitenant/dokter, ik slaag de namen door elkaar precies).

Wel erg fijn om Leslie Nielsen hierin te zien. Net zoals velen ken ik hem alleen maar van zijn latere grijsharige rollen zoals in Naked Gun of de latere Scary Movie reeks. In die films is hij de eeuwige droogkloot en het is dan ook interessant om te zien dat hij blijkbaar ook wel een klassieke rol aankon. Hij speelt Adams overtuigend en ergens is het jammer dat hij nooit voort is gegaan in deze richting. Langs de andere kant hadden we dan natuurlijk geen leuke rollen zoals Frank Drebin gehad. Walter Pidgeon is trouwens ook een echte meerwaarde aan de film als de mad scientist, Morbius. Waar de scènes tussen Leslie Nielsen en Anne Francis (Alta) niet geslaagd zijn, komt het hier veel beter tot zijn recht. Het is natuurlijk een andere soort relatie maar toch, hun scènes samen zijn veel interessanter dan die met Francis. Die komt trouwens sowieso al verouderd over. In de jaren '50 moet dit wel voor wat opschudding hebben gezorgd maar nu heeft het natuurlijk weinig effect. Ook nog een woordje over de geweldige muziek trouwens. De elektronische biepjes zijn nu niet echt mijn ding maar hier wekt het wel een leuk sfeertje op.

Degelijke film maar niet meer dan dat. Het is leuk om Leslie Nielsen in zijn jonge jaren te zien en ook Walter Pidgeon is overtuigend maar de filosofische insteek van het verhaal is iets te verouderd. Daar staan gelukkig wel het mooie design en een paar leuke vondsten tegenover.

3.5*

Het is jammer dat er veel film liefhebbers zijn die zich alleen richten op films van vandaag de dag. Forbidden Planet is zo'n film waar ik op gewezen ben door mede gebruikers. Weliswaar 50 jaartjes oud, maar het plot en de poster deden bij mij gelijk de kriebels komen. Ik moest deze zien!

En dan begint het spektakel. Die vliegende schotel doet je nog niet om ver blazen, maar eenmaal gearriveerd op Altair 4 is het feest! Ik werd gelijk fan van het kleur gebruik, van Robby, en van Anne Francis, en toen was de film nog maar 20 minuutjes onderweg.

Het valt op hoe ontzettend goed de rest van de film wordt onderbouwd. Soms zat ik met een paar onverklaarbare zaken maar dan werd dit door de bemanning binnen een paar minuten toegelicht en verklaard. Erg veel tijd besteed dus aan detail en dat is te merken.

Vond de scene met zwemmende Altaira en haar ontmoeting met de herten en tijger echt memorabel. Prachtig gedaan!
Ik betrapte de film slechts op een enkel saai momentje, vooral naar het einde toe, maar nergens werd het gelukkig hinderlijk.

Forbidden Planet is zo'n film die mij stimuleer om verder te kijken naar oude klassiekers. Het is zo'n film die op grafisch gebied soms niet eens onder doet voor vele oudere vergelijkbare films.

Forbidden Planet is dik anderhalf uur vermaak en een avontuur op zich die voor iedere Science Fiction liefhebber aan te raden is!

Als het niet schattig is, dan wordt het al snel knullig. Wat betreft het laatste is deep space niet het mooiste plaatje, vallen wat achtergrondjes in negatieve zin op en is het gedoe rondom het meisje niet bepaald sprankelend. Het robotje had je wieltjes gegund, toch heeft ie een leuk en interessant rolletje te pakken en is het verder ook wel een aardige zit.

Zeker vanaf het moment dat het onzichtbare gevaar zich via voetstappen en een aardige camerabeweging aandient. Het monster is lachen en die gigantische Krell installatie ziet er best indrukwekkend uit. Verhaaltje is ook nog goed te doen, alleen wel jammer dat de finale een beetje ontregeld wordt door het wel heel nadrukkelijk oplepelen van hoe en wat.

Behalve die scènes met dat monster vond ik de rest van de film toch behoorlijk saai. Die special effects waren misschien best wel knap voor die tijd maar komen nu anno 2011 toch wel zeer knullerig over. Dat kan niet gezegd worden van Anne Francis. Die zag er best wel sexy uit en dat is maar goed ook, anders zou ik mij echt verveeld hebben. Ik had soms al moeite om mijn ogen open te houden.

3,0*