Mister Lonely (2007)

Och, daarmee dat je Gummo een 1,5* geeft

Geen idee wat Herzog hier te zoeken had – zijn rol heeft, afgezien van wat thematische overeenkomsten misschien, totaal niks te maken met de hoofdverhaallijn – maar zijn rol als hilarische Latijns-Amerikaanse priester is absoluut geweldig.

Sowieso zijn het deze losstaande scènes die de film zo geweldig maken. Het verhaal zelf is ook niet bepaald alledaags, maar de echte klasse is te vinden een strak gemonteerde Michael Jackson-act, een ritje op een dirtbike met een aapje erachteraan bungelend, vliegende nonnen, een lachende zon, enzoverder. Momenten uiteenlopend van “gewoon” grappig tot poëtisch.

Ik heb in ieder geval genoten.

3.5*

Dat heb ik nou juist tegengesteld ervaren! Ik vond het idee van wat zonderlinge mensen die bij elkaar gaan wonen en op die manier uiting willen/durven geven aan hun onzekerheden en emoties een heel leuk uitgangspunt, maar juist die rare, lollig bedoelde (?) onderbrekingen haalden me telkens weer compleet uit de film. Er zal wellicht best wat mee bedoeld worden, maar ik kon er in ieder geval niets mee. Ik had liever de film wat serieuzer gezien, het wel en wee van de opmerkelijke "artiesten" was op zichzelf vaak al (tragi) komisch genoeg. De trailer schetst wat dat aangaat ook niet helemaal een goed beeld van de film, waardoor hij niet echt aansloot bij mijn verwachting helaas. Jammer want er zaten verder best hele mooie scènes in die me wel aanspraken.

Geen flauw idee wat ik hiervan nu moet vinden. En ook geen flauw idee wat ik er dan over zou moeten schrijven om mijn gedachten en/of waardering toe te lichten.

Ik zou iets kwijt kunnen over het gebruik voor slow motion. Een vaak gebruikt (en vooral ook misbruikt) stijlmiddel in films. Mister Lonely bestaat de eerste vijf minuten uit slow motion beelden van een Michael Jackson impersonator op een brommertje (dat blijkbaar een dirtbike heet) en het werkt. De hele film zit vol met poëtische slowmotion beelden -die verder geen narratieve waarde hebben- van vliegende nonnen, vliegende crossfietsers, nonnen aan zee, Michael Jackson en weet ik al niet wat. En telkens werkt de film op deze momenten het beste. Ik denk dat het heel erg persoonlijk is wanneer slow motion een toegevoegde waarde heeft en wanneer het misbruikt wordt. Vaak zijn het in elk geval bepalende elementen in de film.

Over de duiding van het onderwerp kan ik kort zijn. Ik denk niet dat Korine ons iets wil duidelijk maken over dat er voor iedereen een plek is op deze aardbol of dat iedereen in zijn waarde gelaten moet worden of zoiets hoogdravends. Ik denk dat het puur een ode is aan zijn idool Werner Herzog (die een erg leuke rol heeft in een aanpalende verhaallijn los van de impersonators als Katholieke fanaticus in een ver en donker "ontwikkelingsgebied") en vooral zijn film Auch Zwerge Haben Klein Angefangen. De thematiek van een commune van gelijkgestemden met hun eigen mores en conflicten is in elk geval erg overeenkomstig. Dus denk ik dat we er verder niks achter moeten zoeken. Maar ja, wat wil Korine dan met die tussenscenes van die vliegende nonnen en zo'n mijmerende voiceover (ook al zo'n vaak misbruikt stijlmiddel).

Ik ben er dan ook helemaal nog niet uit. Wat ik wél weet is dat ik dan ook zomaar ineens kippenvel kreeg bij een simpele scene dat Diego Luna naar een stel beschilderde eieren zit te kijken en deze tot leven komen met een prachtige muziekale omlijsting van Iris Dement's 'My Life'. Volkomen overrompelend in elk geval.

Ooit herkijken en dan is de waardering wellicht 0.5* (vanwege het misbruik van voice-vers of slow motion) of wel 5.0*. Wat duidelijk is dat Korine een uniek figuur is binnen de filmwereld. Vooralsnog heerlijke film!

Korine een tweede kans geven is wel heeeel veel gevraagd hoor.

Hoewel Harmony Korine sober is geworden, blijft hij films maken met briljante, vervreemdende scenes.
Mister Lonely, de eerste Korine sinds 1999, is een fantastische film geworden. Nou was ik al gek op zijn films (zie mijn top 10), maar ook dit keer weet hij mij te raken.
Qua stijl is hij veranderd, maar qua humor en dialogen (het monoloog van Buck-Wheat op zijn pony is typisch Korine) is het 100% vergelijkbaar met Gummo.
Vreemd dat Mister Lonely niet in Nederlandse filmtheaters werd uitgebracht, want (hoewel een raar uitgangspunt) zou dit zeker geen flop zijn geworden.

Ik geef hem voorlopig een 4,5...

Je zal hem in ieder geval niet zo slecht vinden als Gummo.

Gummo staat op dit moment om een ruime 3,5 ster.
Toch zijn er van die momenten dat ik het gevoel heb dat ie bij het herzien gaat zakken. Op die momenten denk ik dat de film makkelijk is: zet een paar vreemde mensen bij elkaar, maak een vage mix van
drama, viezige en een aantal "pijnlijk ,komische" momenten met op de achtergrond een aangename tot zeer goede verzameling
muziek en tadaaa...Gummo.
Bij de positievere gedachten blijft de film staan op die 3,5 ster,
want juist die mix maakt Gummo goed, maar toch zeker geen
poëtisch werkje. Over een tijdje maar eens herzien...

Mister Lonley heeft momenten waar ik van heb kunnen genieten.
Dat waren o.a. de scenes met Werner Herzog en de vliegende nonnen. De Jackson imitator doet 't prima en
ook daar ligt het niet aan.
Het is bij de 2e helft van de film, waarbij ik het gevoel heb 't
totaal inzakt. De commune en de hele kennismaking met de figuren, die ik niet bijzonder vond.
Het opbouwen van het theater, het afschieten van de zieke dieren en de zelfmoord, raakte me nergens.
De eierscene begint mooi, totdat ze
gaan zingen en er een stukje zeikerig dialoog onstaat tussen
Jackson en Monroe.

Hoe stijlvol de film ook is, het doet me uiteindelijk vrij weinig.
De scenes met Herzog zou ik graag nog eens zien, maar ga daar niet de hele film voor kijken.

Korine laat een duidelijke stempel achter en dat, ondanks de flinke verschillen, Gummo en Mister Lonley van dezelfde hand komen, is duidelijk. Korine is een talent en op dit moment één van de orginele regisseurs, maar zoals het is met alles:
je moet er van houden en Mister Lonley is mijn film, op een enkele scene na, niet.

2,5 Ster voor Herzog en zijn vliegende nonnen!

Je zei als zoiets over Gummo eerder. Ik had niet direct een pasklaar antwoord. Maar wat mij betreft geldt het voor Korine in zowel Gummo als hier. Het zijn rare figuren, het is een rare mix en het lijkt makkelijk scoren. Korine wíl er echter niet mee scoren, hij toont compassie etc. Het is niet ten koste van, maar vol mededogen en liefde. En juist dat zijn de elementne die films al Gummo en Mister Lonely al gemakkelijk boven een heleboel middelmaar uittillen. Het technische komt daar dan nog bovenop (vooral deze film is wonderschoon, maar bij Gummo en julien donkey-boy is de editting opzwepend). En Herzog natuurlijk!

de nonnen waren het leukst,

Ik weet niet goed waar beginnen.
Ik moet Jubelen. En trouwen met de man die dit gemaakt heeft.

Ik denk dat het een van de beste films is die ik al gezien heb. En met beste bedoel ik aangepast aan mijn zinnen. Al is het technisch ook een heel interessant ding.

uh, ik zal nog wel eens een echte recensie schrijven. Voorlopig zeg ik dat ik de muziek, de personages, de situaties, de nonnen, de acteerprestaties en de camerabewegingen geniaal vond.

Minder als zijn vorige twee, maar minstens even facinerend. Korine bewijst hier nogmaals wat een talentvol en bijzonder regisseur hij is, ik vind zijn films altijd een beetje bevreemdend en vroeg me ook hier weer af waar ik in godesnaam naar zat te kijken, het eerste half uur was dan ook niet bepaald bijzonder, maar misschien is dat ook wel de kracht van zijn films. Hij neemt een niet bepaald allerdaags verhaal dat vol zit met afschrikkende, bizarre maar interessante figuren en situaties, probeert hier vervolgens sympathie voor op te wekken zonder teveel sentiment erin en slaat vervolgens kijhard toe. De vertelwijze was ook hier weer een beetje van hetzelfde.
Zowel fragmatisch als afstandelijk, dat geeft het ook iedere keer weer iets bijzonders mee. Er zit een bepaalde afstand en het lukt niet om er helemaal in mee te gaan of er grip op te krijgen, bijna surrealistisch. Ben tot nu toe nog geen enkele regisseur tegen gekomen die in al zijn films zo'n sfeer wist te creeeren en verder achteraf geen eendagsvlieg bleek te zijn of heel erg pretentieus bezig was. Deze lijkt dan weer iets volwassener, toegankelijker te zijn maar daardoor ook wel wat minder rauw, helaas! Het ziet er visueel gezien iets aantrekkelijker uit en de situatie is niet voor iedereen even uitzichtloos. Film kent ook weer aardig wat pijnlijke momenten. Dat massale afschieten van die schapen bijvoorbeeld, de zelfmoord van Monroe of de sprekende eierscene waren erg bijzonder. Helaas worden ze afgewisseld met totaal betekenisloze, eigenlijk zo'n beetje alles met Herzog en zijn nonnen erin dus, dat werkte (hoewel grappig!) echt niet voor mij. Wel nog best een mooie scene waar ze allemaal uit het vliegtuig springen en door de lucht zweefde onder begeleiding van Thirteen Angels van A Silver Mt. Zion. Typetjes zijn ook wel leuk verder, vooral Jackson en Charlie Chaplin deden het erg goed.

3,5 sterren

Ik vond de film niet tragisch en ook niet komisch. Niet alledaags, maar dat is nog recept voor een goede film. Samantha Morton redde de film nog een beetje, wat een actrice en mooie vrouw is dat toch.

Misschien komt het omdat ik Korine's stijl begin te snappen, maar ik had het idee dat hij hier iets concreter met een verhaal en uitdieping van personages bezig was, in plaats van een donkere sfeerschets.
Ik kan namelijk best veel uit de film halen. Het ontdekken/accepteren van jezelf, omgaan met geloof, dat soort dingen.

Visueel ook erg anders dan zijn eerdere 2. Eerst vond ik dat wel jammer, maar Michael Jackson in grove korrel was geen goed idee geweest. Goede keuze.

Vooral een film die ietsje persoonlijker aanvoelt en iets minder abstract. Hoewel, dat abstracte sluipt er meer en meer in naar het einde toe.

Fijne film weer!