À Ma Sœur! (2001)

Een pareltje van Franse cinema!

2-1 voor de goede films bij Breillat nu. Tamelijk pessimistische film over verwarde seksualiteit. En al evenveel verwarde relaties waarbij iedereen elkaar manipuleert. Erg sterke dialogen tussen de zusjes onderling en het oudste meisje en haar vriend.



Zoiets had ik ook. Schokkend, natuurlijk, maar ook bijna komisch op een zwarter dan zwarte manier, vooral door het laatste dat Anais in de film zegt. Verder voelde het voor mij duidelijk meer aan als een grote bijna ironische metafoor over het voorafgaande dan als de wekelijkheid.

3.5*, maar ik geloof dat de film nu al groeit in mijn kop.

Cynische, bijna nihilistische prent waarvan ik niet goed weet wat er mee aan te vangen. Echt geslaagd kan ik À Ma Soeur! niet noemen, maar de film wist niettemin de volledige speelduur m'n aandacht vast te houden. Redelijk overtuigende acteerprestaties ook.

Verre van een hoogvlieger, maar toch interessant genoeg om me in de toekomst nog eens aan Catherine Breillat te wagen.

Mooie franse film.
het kleine dikke zussie acteert overigens geweldig.
Op een of andere manier heb ik wat met franse films, in tegenstelling tot duitse films,durven de fransen gewoon alles te laten zien.
En qua sfeer zit het ook altijd wel ok.

In A Ma Soeur! slaagt Breillat erin een pessimistisch thema zowel confronterend als luchtig aan te kaarten. Het verloop is onderhoudend en de dialogen zijn fris en gevat. Ook was ik aangenaam verrast van hoe sympathiek en down-to-earth het hoofdpersonage overkwam.

Het einde zou ik ook interpreteren als een soort droom. Niet alleen is het een bijtend ironische verwezenlijking van de zusjes hun standpunten, maar bovendien is die scène bijzonder irreëel in beeld gebracht.

Deze viel niet helemaal in m'n straatje. Maar leuk om eens gezien te hebben.

Opzich wel een mooie comming on age film over twee zwaar puberende gezusters waarbij ik Elena toch een behoorlijke mooie meid vond. Het draait hier natuurlijk weer om het standaard pubergebeuren: Perfectie, jaloezie, en vooral seks. De scenes tussen Elena en de nogal egoistische rokkenjager Fernando die met zijn mooie praatjes Elena verleid. Wat uiteindelijk ook leid tot een nachtmerrie waar Elena langzaamerhand mooi ingeluisd word. Alleen word dat in deze film op de meest uiterst subtiele wijze neergezet. Vooral die hele rit-scene is bijtend. Vooral met die dolgedraaide moeder. Dat einde vond ik echt heel vaag en erg plotseling. Met die verkrachter die zo even uit het niets komt. Waar was dat nou precies voor nodig?

Maar verder nog best een interesante film.

3,5*

Een kort, maar interessant filmpje dat het coming of age gedeelte op een interessante manier naar voren brengt. Vooral het depressieve, dikke zusje is een interessant personage. Het einde behoort toch tot de top 5 van grootste "WTF" momenten die ik in films ben tegen gekomen en geeft je voldoende stof tot nadenken.

Mede dankzij de korte speelduur een fijne, maar ook schokkende film.

3,5*

Wat een zwartgallige film is À Ma Sœur!.

Het sterke aan deze film vind ik de dialogen tussen Fernando en Elena. Dat kat-en-muisspel was boeiend om te volgen en bovenal akelig realistisch.

Het einde gaf mij een hoop na te denken. Ik denk dat Anaïs zei dat ze niet verkracht was, omdat haar zusje Elena dat gevoel ook niet had bij Fernando, terwijl de twee zich overduidelijk met elkaar verbonden voelden en Anaïs huilde tijdens die scene. Het voelde bijna aan als een soort gerechtigheid. Bijna welteverstaan, want het was nogal bruut hoe Elena en haar moeder aan hun einde kwamen. Dit is echter wat ik eruit opmaak, ik denk dat de film nogal voor verschillende interpretaties vatbaar is.

Eigenlijk maakt dat deze film bijzonder doordacht en sterk. Al hangt het allemaal nog van toevalligheden aan elkaar.

Ruime voldoende voor deze Franse flick!