Femme Fatale (2002)

" ladies and gentlemen, this has been Zorro and Mystique: striptease seduction "

Een reactie hierop : Rebecca Romijn, dance scene - YouTube

Toch wel een vreemde film. Het is een thriller maar ik vond hem niet bepaald spannend. Vond hem ook geen typische (neo-)noir. Technisch wel heel knap gemaakt. Hier en daar lees ik dat de film refereert aan David Lynch en daar kan ik nog wil inkomen. Als je de film bekijkt, krijg je eerder de indruk dat het verhaal een kapstok is om alle truken uit de cinemadoos te halen, stylish De Palma dus. Maar ik vind dat we dat deze man niet mogen verwijten. Hij ademt cinema, zijn passie druipt van het scherm, en dat is mooi om te zien. Ik zal hem zeker ooit nog 's herbekijken.

Femme Fatale is een film zoals ik ze graag zie, een thriller/mystery met een erotisch, zwoel sfeertje en een heerlijke twist waarin de femme fatale krijgt wat ze verdient. De film kent een beetje naakt en een heerlijke striptease. Typisch wat je van een De Palma film kan verwachten dus. Als je niet in de sfeer zit heb je bij De Palma meestal last van langdradigheid, maar in deze film zat ik wederom te genieten. Na de indrukwekkende openingsscène zakt het verhaal helaas een beetje in, maar slecht wordt het nergens. De muziek weet dan ook weer knap de aandacht vast te houden.

Femme Fatale eindigt een beetje atypisch tov een standaard neo-noir aangezien Rebecca Romijn hier droomde wat haar toekomst zou zijn als ze het leven overnam van haar dubbelgangster.. Het plot doet van ver wat denken aan Mulholland Drive maar ik zou de vergelijking verder toch niet echt gaan maken. De moraal en thematiek van het verhaal is daar toch anders. Voor mij is Femme Fatale duidelijke neo-noir denk ook maar aan de Venetiaanse blinden, de man die in de val lijkt te trappen van de femme fatale (of toch niet? ), vaak wat donker gefilmd en een aantal plottwists.
Heerlijk want zo zie je ze niet vaak meer.

Schandalig gemiddelde.

De films van Brian de Palma hebben naar mijn smaak in de loop van de jaren heel erg aan kwaliteit ingeboet. Dit onzinnige misdaadmysterie is daar een voorbeeld van, de blote borsten van Rie Rasmussen ten spijt. Het thrillerelement is ver te zoeken. En dat playmate Rebecca Romijn gespeend is van acteertalent, wist ik al langer. Niet alleen zij, ook De Palma toont in deze film zijn meest zuinige kant.

De synopsis hierboven slaat trouwens ook nergens op. Die is geschreven door iemand, die de film niet gezien heeft (een "de klok en de klepel"-verhaal).

Ik was de eerste keer niet enthousiast over deze DePalma. Maar omdat Black Dahlia bij herziening toch ijzersterk bleek, gaf ik ook deze een tweede kans.

De film begint met een ‘steamy’ juwelenroof, die het meer moet hebben van de geweldige cinematografie dan van de geloofwaardigheid. Dat geldt eigenlijk voor de hele film. Het is vooral stijlvol in beeld gebrachte onzin. Het zijn het vakmanschap van DePalma en de looks van Romijn die toch voor een fijne kijkervaring zorgen. Het script is toch een beetje een zooitje. Maar goed, heb me er wel beter mee vermaakt dan de eerste keer, maar het blijft een wat zwakkere DePalma.

3,5 (was 2*)

Werd in 2002 afgedaan als een matige film van een regisseur op zijn retour, maar won daarna aan reputatie. Zoals wel meer bij DePalma is hij ook hier driftig aan citeren. Vooral film noir ditmaal. In het begin van de film zie je zelfs letterlijk beelden van Romijn-Stamos die naar Double Idemnitiy zit te kijken. De titel is een van de beroemde veel voorkomende noir-archetypen en zelfs de grote plottwist verwijst weer naar een andere noir. Het begin is lekker spectaculair en fraai opgebouwd. Maar zoals vaker bij DePalma blijkt het meer een stijloefening dan een geloofwaardige film en het is eigenlijk bijna altijd een beetje sleazy. Maar zo stijlvol sleazy dat hij er makkelijk mee wegkomt. Met her en der duizelingwekkend camerawerk. Ook met de plottwist was bijna niemand weggekomen. Maar DePalma geeft de film een voor zijn doen haast filosofisch laagje mee. Ineens blijkt de film te gaan over verlossing. En dat komt nogal onverwacht en geeft meer stof tot nadenken dan gebruikelijk bij een film van DePalma. Niks mis mee.

De vergeten film van De Palma. Is zelfs een grote stijloefening in het neo-noir genre. De camera-uitvoering is speels en creatief met o.a. splitscreens, het versmelten van actualiteit en fictie, verwijzingen naar noir klassiekers, een POV-camerawerk, etc. Geen wonder dat de film hoger beoordeeld wordt door cinefielen dan bij het doorsnee-publiek.

Het eerste half uur met de lange intro-scène op het festival van Cannes is van een erg hoog niveau, dat helaas niet volgehouden wordt. Eén van de grote tekortkomingen is Romijn zelf die weliswaar een topmodel is maar het charisma mist voor het vormgeven van een femme-fatale personage in een dergelijke misdaadfilm. De twist op het einde waarin twee tijdslijnen onthuld worden en het lot van enkele details afhangt maakte me ook niet bepaald warm. Maakte de film plots te vergezocht. Wel wat op te merken maar een bijzondere film is het wel.

Als weekenafsluiter aan deze Femme Fatale die ik bij de kringloop al even vaak had laten liggen als gezien had. Nu had ik de film dan toch meegenomen omdat me opgevallen was dat het een Brian De Palma betrof en dat trekt dan toch wel weer. Maar dat De Palma zijn beste tijd reeds ver achter zich liggen heeft werd andermaal bevestigd.

Afijn, Rebecca Romijn dus die als onderdeel van een stel boeven een blauwtje loopt tijdens een opzienbarende diefstal. En eigenlijk is het al tijdens de opening mis die verre van een goede De Palma af staat en eerder in alle flauwheid en nonsens op Hudson Hawk lijkt of iets in die trant. Het vervolg met de vlucht en jacht, omdat men haar verantwoordelijk houdt en vermoed dat ze de buit heeft, lijkt op zich dan weer een beetje te ontwikkelen als een Luc Besson product qua aankleding en karakters maar bereikt natuurlijk nooit dat niveau. Even veer ik op met de verwisseling met Lilly waar ik even een soort van dubbelspel verwacht met een dubbelrol maar dat zit er evenmin in. Het idee daarna dat iedereen haar zoekt vanwege de Heist en het mislukken is nog wel oké maar tegelijkertijd ook vrij mager. Pluspunt is dan natuurlijk nog wel de mooie Romijn zelf en natuurlijk Rie Rasmussen, en zie je toch snel weer de hand van de meester bij de opbouw van zo'n scène waar Veronica onder de vrachtwagen gegooid wordt.

Maar het zijne schaarse momenten in een film die amper uit te zitten is, en ondanks het magere plot cq verhaal nog erg lang is, maar buiten dat is het sneuheid troef. Laure die van het balkon afgesmeten wordt terwijl men de antwoorden over de buit nog niet heeft, logisch. De man en vrouw die haar zonder vragen, ziekenhuis of dokter thuis in bed stoppen alsof ze een griepje heeft terwijl ze van verscheidene verdiepingen hoog viel, ja ook ontzettend logisch. Of dubbelgangster Lilly met haar random gedrag die ook amper raar opkijkt dat de half naakte Laure in haar woonkamer staat, heb ik ook dagelijks. dan de sexscene met de kleren nog aan, zo treurig doe dan geen sexscene. Dan de uiteindelijke clou met het visioen, ach wel ja joh...om nog maar te zwijgen van van de acteerprestaties van Romijn die er heerlijk uitziet hoor, maar acteren kan ze niet zo heel goed in de zin van dat ze haar karakter echt iets mee kan geven. Dan is de film ook nog eens geen moment spannend...

Afijn, het moge duidelijk zijn dat dit niet tot De Palma's beste momenten hoort, sterker nog, ik vond dit heel erg slecht waarop ik dan toch ook altijd nog even kijken wat zoiets als dit gekost mag hebben. En ik moet zeggen dat 30 á 35 miljoen een hele hoop geld is voor zo'n lading prut.