Les Choses de la Vie (1970)

De dvd die ik in bezit heb is inderdaad een onderdeel van de boxset. Maar ze zijn dus ook los verkrijgbaar:
http://www.amazon.fr/exec/obid...

Les Choses de la Vie is ondertiteld, de rest van de box naar mijn weten niet.

Door het hoge gemiddelde eens gezien, maar mij kon de film niet echt raken. Het zal allemaal wel vanwege de montage en de beelden, maar het verhaal wist mij niet emotioneel te raken. Niet slecht, maar het juweeltje vind ik dit echt niet. Enige echt aardige moment was de herkenning aan de tafel van personen die betrokken zijn bij het ongeluk. Was wel aardig.

voor mij een krappe:

***

Ik ben erg benieuwd van welke boxset aangezien ik boxsets oke vind (paar goede films voor lage prijs met wat geluk)

Ik geef je weinig kans, heb 'm nog nooit in een videotheek zien liggen en de tv zendt over het algemeen standaardbagger uit, dus dat lijkt me ook sterk.

Vanaf 5 juli te zien in Amsterdam, Den Haag, Eindhoven, Rotterdam en Utrecht in het Romy Scheider retrospectief. Check daarvoor de filmladders.

Verdorie, dat is mooi. Ik vind het alleen een beetje veel werk om voor een film helemaal naar Amsterdam te reizen .

Ik voelde hem maar nauwelijks.

Deed me ergens denken aan de films van Godard en dan met name 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle. Het onderwerp is interessant, maar de uitwerking was voor mij te statisch en afstandelijk. Iets wat ik vaker merk bij de oudere Franse films.
Dialogen die me nauwelijks boeien, waardoor ik niet mee getrokken wordt in hetgeen mij gepresenteerd wordt. En hierdoor is de premisse ook niet direct ontroerend. Het liet me zelfs behoorlijk koud. Af en toe zag het er mooi uit, en de mijmeringen Michel Piccoli hadden wel iets, maar het serene of tedere gevoel wat de film mijns inzien wilde leveren kwam niet aan.

Jammer, want was wel geraakt door een latere film van Sautet, Un Cœur en Hiver. Daar werd ik wel getroffen door het karakter van de hoofdpersoon. Jammer, misschien ooit nog eens een herkijk. Geen verschrikkelijke film, maar te afstandelijk.

Oudere daarom ook. Godards' films zijn ook niet direct heel oud, maar wel uit eind jaren zestig, begin zeventig (Week-End en [i]2 ou 3). Deze deed me erg aan die films denken, en dat ligt volgens mij vooral in het acteerwerk.



Weet niet of het direct ligt aan mijn leeftijd, maar herzien zou wellicht wonderen doen. Het gevoel van herkenning had ik misschien inderdaad niet. Dat heb ik eerder bij films van Ozu (ook gister gezien), of for that mather de vorige week geziene Voyage in Italy, (als we het over the things of life hebben).
Het thema an sich (man zit niet goed in zijn vel, weet niet wat hij aanmoet met alles, is onzeker over zijn relatie, wil dingen anders doen. Net wanneer hij zijn relatie de volledige liefde wil geven, verongelukt hij, waarbij hij ook nog eens de dood vind) boeit me wel. Vind het op zich een erg mooi thema, maar er stond bij mij een bepaalde sfeer, afstandelijkheid tussen. Waardoor inleven moeilijk werd.

De zeer nadrukkelijke aanwezigheid van de flash-forwards van een auto-ongeluk in de film Les Choses de la Vie is en blijft een irritant montagetrucje dat nooit echt tot leven komt. Vanaf het begin in de film is aan te voelen wat de afloop zal zijn. Weinig interesse blijft daardoor over tijdens het kijken naar de keuzes van het leven. Het lijkt op het achteraf zien van een voetbalwedstrijd, waarvan de uitslag reeds bekend is.

Wel zat ik me af te vragen of deze film van Claude Sautet misschien voor inspiratie gezorgd had bij Krzysztof Kieślowski om Trois Couleurs: Bleu (1993) te gaan draaien. In deze laatste prachtige film werken de flashbacks van een auto-ongeluk niet tegen om de verbeelding op een zeer levendige manier te blijven kietelen. Komt ook omdat veel kleine details in de film van Kieślowski een stuk warmer en authentieker overkomen dan details in de film van Sautet.

Als het daar om ging dan kon ik mijn filmpassie beter staken. Mijn eigen leven trouwens ook . Ik kan juist esthetisch heel veel met de film omdat ik het noodlot al ken. Het gaat om de reis. Vind de film ook stukken beter dan Bleu, ook een goede film, maar die vond ik destijds een pak kouder.

Het is het esthetisch blijven uitmelken, dat mij in Les Choses de la Vie gaat tegenstaan. De geëtaleerde gevoelens van een draaikont, die op het saaie af diep en duidelijk gemaakt worden, krijgen in de film, door de steeds maar weer flauwe herhalingen in de structuur, nooit iets van een sterkere of verrassende zeggingskracht. Het stelde mijn eigen nieuwsgierige filmpassie teleur tijdens het kijken naar dit werk van Sautet.

Overigens vind ik de reis meestal ook boeiender dan een houten vierkanten herberg. Vol levendigheid onderweg moet er in het passerend menselijk landschap dan wel wat intrigerende dramatiek te vinden zijn. Niet alleen maar het bekende mooie sentimentele rondje voor de camera van een begrafenisstoet.

toch een lichte tegenvaller deze film. Torenhoge verwachtingen na Cesar et rosalie. de flahsbacks en shots werkten niet echt bij mij. Ook emotioneel wist het verhaal me niet te raken. acteerprestaties zijn daarentegen wel weer goed en een aantal briljante shots bleven toch hangen.

De verhaallijn die wel heel herkenbaar aanvoelt maar niet werkt. erg jammer. Waar ik bij cesar et rosalie werd meegevoerd en meeleefde met de karakters had ik dat bij deze prent totaal niet. Al met al een nipte 4*. Denk niet dat het er meer gaan worden.

Inmiddels trouwens uit op DVD in Nederland. Wel alleen in een Romy Schneider box met vier andere films, maar wel vier van haar interessantere.

Mooi uitgevoerde dramafilm . De hoofdrolspeler Pierre vond ik maar een onsympathieke kerel. Toch was ik geïnteresseerd in de laatste uren van hem en de keuze die hij tussen Catherine en Helen voorgeschoteld krijgt gedurende de hele film. De scenes tijdens en na het auto-ongeluk maakten op mij de meeste indruk. Opvallend trouwens hoeveel er gerookt werd in deze film: minstens twee pakjes zijn er door Piccoli en anderen in een luttele 83 minuten doorheen gepaft. Dat zou nu echt niet meer kunnen .

Aanvankelijk kon de film mij niet helemaal boeien. Ik had een wat meer poëtische film met een zomerse sfeer verwacht. Nou was Cesar et Rosalie al geen subtiel werk, vanwege de Franse blaaskaken verkleedt als haantjes, dus ik had eigenlijk beter moeten weten. Het idee dat je leven aan jezelf voorbijschiet bij een auto ongeluk is interessant, minder leuk vond ik dat er op relatief veel drama werd teruggekeken.

De hele reconstructie van het auto ongeluk is fraai gefilmd. Afschuwelijk zoals de auto zich eerst in slow motion en zich daarna nog eens binnen 6 seconden in de puinpoeder rijdt. De scene waarin Piccoli daadwerkelijk het leven laat is ook machtig mooi in beeld gebracht met een passende metafoor.

De acteerprestaties vond ik trouwens niet geheel overtuigen. Bij de audities was het, zo nonchalant mogelijk een sigaret opsteken vast een van de weinige criteria waaraan voldaan moest worden. Mijn god, wat werd er hier veel afgepaft. Wat een stel idioten, alsof ze niets beters te doen hadden!

Een vlotte film waarin de muziek verdienstelijk was. De beginscene waarin alles teruggespoeld wordt en de begincredits die verschijnen in close ups van het auto ongeluk zijn ook bijzonder in beeld gebracht! 3,5*

Saaie drama film , de film heeft niks / geen inhoud wat me overtuigt.

Betere suggestie voor Romy S film:

Combat dans l'Île, Le (1962)

Ik vind het opmerkelijk dat enkelen hier melden dat het begin niet boeiend was en dat het later pas mooi werd, ik ben het er niet mee eens.

Het begon aardig, Pierre weet het allemaal niet zo goed meer in zijn relatie. Na verloop van tijd begin je te denken dat Pierre zo'n type is dat het eigenlijk nooit zeker weet, een echte twijfelkont, een interessant filmpersonage. Maar zijn personage wordt niet echt uitgewerkt, te snel wordt Pierre 'uitgeschakeld en wordt er alleen nog naar zijn verleden gekeken. De film gaat als een nachtkaars uit in het laatste half uurtje.

Ik had er meer van verwacht.

Oprecht en rokerig drama, naturel gespeeld met een alledaagse hint, waardoor er al snel een authentiek sfeertje ontstaat. Tragisch natuurlijk, waarbij de structuur wat dat betreft erg meewerkt. Het ongeluk, dat versnipperd voorbij komt, hangt meteen al als donderwolk in de film en de verschillende manieren waarop het gefilmd is, is zonder meer van toegevoegde waarde. De wijze waarop Pierre's twijfels verdampen in dromerige hersenspinsels is van een poëtische waarde. Toch is het, ondanks de sterke rollen van Schneider en met name Piccoli, allemaal nét wat te compact om echt stevig bij de strot te grijpen.

Daar waar het hele gedeelte rondom het ongeluk echt GEniaal is, daar zijn de flashbacks wat mij betreft toch te mager.
Ik vond ze over het algemeen oninteressant en vond ze te weinig over het hoofd personage vertellen. Ook had ik de volgorde niet goed door. Liepen de scenes in elkaar over? Of maakten we sprongen terug in tijd?

Getwijfeld over 2,5 sterren maar besloten voor die 3 te gaan. Het auto-ongeluk wordt namelijk geweldig in beeld gebracht. Elke slow-motion seconde wordt intens beleeft en ook het gedeelte naar en in het ziekenhuis wordt ijzersterk gebracht. Romy Schneider is ook een heel aangenaam extraatje!