Un Cœur en Hiver (1992)

Prachtige subtiele film inderdaad. Ik sluit me aan bij het bericht van mdj. Het personage van Stephane is zeer intrigerend en diepzinnig. Op bepaalde momenten denk je hem door te hebben waarna je later weer totaal verrast wordt. Voor mij blijft het toch de vraag hoe z'n gevoelens voor Camille écht waren. Door de vele kleine details en gezichtsuitdrukkingen geloof ik niet dat hij simpelweg niet in staat tot liefde was. Wat ook uit de einde is af te leiden. Camille vraagt of hij van de oude man hield, waarop hij antwoordt: "Hij was de enige, dacht ik voor een lange tijd"

Hieruit kán je concluderen dat hij weldegelijk van Camille hield, maar er gewoon te laat achter kwam. Maar duidelijk is het in ieder geval niet.

Béart is beeldschoon en speelt ook geweldig. Haar frustratie na waarschijnlijk haar eerste afwijzing in haar leven was erg voelbaar.
Ik vraag me af of ze echt zo goed viool kan spelen, het zag er wel zeer geloofwaardig uit.

De muziek is trouwens prachtig, het geeft deze film net dat kleine extra's om er helemaal in op te gaan. 4.5*

Ik ben wat minder enthousiast dan de meeste hier. Het is geen slechte film, maar ik zie er ook niets bijzonders in. De acteurs spelen goed en de dialogen en de karakters zijn interessant genoeg om de volledige speelduur te blijven boeien, maar ik voelde er verder niets bij. Het bleef allemaal op afstand. Jammer, want ik had op meer verwacht.
3*

Na gisteren het teleurstellende La Tourneuse De Pages (met piano) nu deze film die zich in hetzelfde milieu afspeelt (alleen dan met violen). En gelukkig een veel betere film. Typisch Franse film wel. Maxime en Camille hebben een relatie, maar Camille wordt verliefd op de partner van Maxime. Dit ontvouwt zich grotendeels in de typische Franse restaurantjes.
Wat maakt de film dan toch sterk? De overtuigende manier waarop de film laat zien dat liefde een hoop kapot kapot kan maken. Zowel in relaties, vriendschappen en zakelijke relaties. En als tegenpool daarvan de realisatie dat liefde het enige is dat je blijft als je lichaam oud en versleten is.
Fijn ook dat de film laat zien en horen dat klassieke muziek meer is dan het gedreutel waar Andre Rieu ons de laatste jaren mee opzadelt. Mooie muziek van Ravel hier.
Enige minpuntje: Ondanks mijn sympathie voor de film denk ik de kans dat ik hem voor een tweede keer zal gaan kijken niet zo heel groot is. Daarvoor is ie in filmisch opzicht net niet overdonderend genoeg. Misschien kwestie van soms iets te subtiel?

Een film met een voor mij op het eerste oog niet echt bijzonder verhaal, waar ik toch wel nieuwsgierig naar was omdat ik al zoveel goede dingen over Emmanuelle Béart heb gehoord. Nou daar is in ieder geval niets teveel over gezegd. Wat een actrice zeg! De charme, de uitstraling, de stijl, ja het klopt eigenlijk allemaal bij haar. Ook Daniel Auteuil speelt erg goed in deze film en de scenes met Béart samen zijn voor mij de hoogtepunten van deze film. De film komt wat langzaam op gang, maar wordt dan uieindelijk nog best wel interessant. Helaas deed het mij qua gevoel allemaal niet zoveel en heeft de film naast het sterke acteerwerk ook niet zoveel meer te bieden.

3,0*

Een film waarvan ik niet wist wat ik moest verwachten. De berichten die ik hier las waren toch allemaal positief en ik besloot ik me aan te sluiten bij deze pakketservice.

In kan me erg goed vinden in de voorgaande 3 berichten. Een film die niet echt bijzonder is en pas laat op gang komt. Het eerste uur vond ik vrij saai. Er gebeurd weinig tot het laatste half uur waarin de gevoelens tussen de personages zich uiten. Deze acteren ook zeer sterk. Emmanuelle Béart is niet alleen een plaatje!

Jammer genoeg sprak de film me weinig aan. Ik verwachtte een wat meer ontroerend en aangrijpend verhaal maar dit deed me niet echt iets.

Tegenvaller. Sowieso is Europese arthouse echt een hit and miss kwestie waar die miss toch wel dominanter aanwezig is.

Drie hoofdrolspelers acteren onderhoudend, de dialogen vond ik ronduit saai en dan blijft er weinig over in deze film. Restaurantje in en uit, weer wat saaie dialogen en herhalen maar weer. Ook de hele love connection vond ik totaal niet mooi of aangrijpend.

Je vergeet 'naar mijn opinie' erbij te zetten..

Zo zie ik ze graag! Un Coeur en Hiver is een pure personagefilm, met diepgaande dialogen, goed acteerwerk en vooral zeer overtuigende karakters. Je raakt al snel verzeild in de hoofden van de personages om met hen mee te denken, mee te begrijpen. Door deze dynamiek met de toeschouwer denk ik dat iedereen anders tegen de film zal aankijken.
Kernpunt is het schijnbare onvermogen van Stephane om liefde te voelen en zijn eerlijkheid daarover. Interessant wordt het vooral wanneer hij zijn vriendschap met Maxime typeert als een transactie van wederzijdse belangen. Camillia ziet dit als een devaluatie van die relatie maar kan vervolgens zelf geen liefde opbrengen voor iemand van wie ze geen liefde terugkrijgt, waarmee uiteindelijk ook liefde een soort ruilhandeltje wordt. Aan het einde twijfelde ik nog steeds over het gevoelsleven van Stephane. Hij lijkt toch een stuk sympathieker en meer integer dan levensgenieter Maxime. Zijn gevoelens dan het enige wat telt? Houdt hij zichzelf en anderen eigenlijk niet voor de gek met zijn kille woorden? En wat zegt de hulp bij zelfdoding die hij zijn beste vriend verleent over zijn vermogen tot liefhebben?
Er wordt fantastisch geacteerd in dit hoogstaande drama. Met name toch Auteuil speelt een perfecte rol. Over Emmanuelle Beart kan ik weinig zeggen, die is te mooi om een objectief oordeel te geven. Wat een engel. De cinematografie van Un Coeur en Hiver mag dan niet meer dan conventioneel zijn maar dit ondersteunt wel erg goed de sterke punten van de film. Op z'n tijd komen er trouwens genoeg mooie shots voorbij om het visueel niet saai te maken (bijvoorbeeld het gesprek in de auto). De fraaie muziekscenes doen de rest en geven deze typisch Europese kwaliteitsfilm nog meer allure. Ik ben onder de indruk.

Toen ‘Un Coeur en Hiver’ toevallig in de pakketservice opdook, dacht ik dat de naam Claude Sautet ergens in de verte wel een belletje deed rinkelen. Bovendien ligt het onderwerp mij (als klassiek-, lees Ravel-“liefhebber”) wel, dus daarvoor moest ik het zeker niet laten. En uiteindelijk was het de ensemblecast (Daniel Auteuil en Emmanuelle Béart zijn toch grote namen in de Franse cinema) die mij deed intekenen op de lijst.

Het resultaat stemt mij echter eerder ongelukkig. Eerst en vooral heb ik een hartgrondige hekel aan alles dat ook maar naar de nineties ruikt, en de aankleding doorheen de ganse film is werkelijk spuuglelijk. Bovendien staat Auteuil anderhalf uur lang met een vreemde frons te acteren, waar je al na een klein uur op uitgekeken raakt.
Ook de plot laat nogal te wensen over: het is meteen duidelijk wat Stéphane en Camille voor elkaar voelen (onvermogen tot liefde, laat me niet lachen! ), maar helaas blijken zij niet bij machte om de liefde bij elkaar af te lezen. Dat levert een film op die uiteindelijk veel sneller zou kunnen verlopen (ook gezien Stéphane’s totaal irrationele reactie als Camille haar gevoelens opbiecht), en die geen bij de haren gesleurde subplot nodig heeft over “een vriend helpen sterven” (waarbij Auteuil dan plots wél het vermogen aan de dag legt om lief te hebben? ).

Het is echter niet allemaal kommer en kwel. De Ravel-interpretaties zijn werkelijk heerlijk, ook al worden ze zodanig overdreven over het scherm uitgesmeerd dat het haast belachelijk wordt om zien. Ook met het einde was ik, ondanks alles, behoorlijk tevreden: Stéphane en Camille die allebei ongelukkig blijven (in hun verlangen naar elkaar), Maxime (die zichzelf als overwinnaar beschouwt) verliest het pleit, ook al weet hij het zelf nog niet.
Veel potentieel toch, in deze film, maar te slapjes uitgewerkt. Claude Sautet kan ik vanaf nu dan ook voor de rest van mijn leven vergeten…?
2,25*

Mooi subtiele film, met fantastische muziek scenes. Heerlijk tempo, prachtige Franse sfeer en het verhaal kabbelt maar voort.

Visueel gezien heeft "Un Coeur en Hiver" vrijwel niets te bieden en dat is wat mij betreft ook gelijk het enige manco. Inhoudelijk is dit een drama om je vingers bij af te likken, met boeiende personages, diepzinnige dialogen en een geweldig acteren dat zich vooral uit in een briljante nonverbale communicatie die dusdanig is uitgewerkt dat woorden geheel overbodig zijn om zelfs een ingewikkeld verhaal te vertellen. De klassieke muziek moet je liggen maar ik denk dat zelfs mensen die de muziek niet waarderen toch zullen inzien dat het van een schitterend hoog niveau getuigt.

Dikke 4 *