Marty (1955)

Oscarwinnaar beste film 1955, Borgnine en Mann wonnen ook de Oscar voor respectievelijk beste acteur en beste regie

Bijzonder goede en boeiende film. Goed geacteerd in het bijzonder door Ernest Borgnine. (Dus terecht een Oscar). Misschien wat gedateerd aan de ene kant, jaren '50, aan de andere kant toch ook best actueel, eenzaamheid, verlangen naar een partner ....

Schaam je je niet zei de moeder tegen haar ene dochter. Al je zussen zijn al gescheiden maar jij bent nog niet eens getrouwd. Zo zou zo'n film er misschien tegenwoordig uitzien. Maar de film is uit 1955 en ik vind hem mooi, nog steeds mooi ook na de 2e keer.

Een mooie, romantische film zoals die alleen maar in de '50s gemaakt konden worden met hartverwarmende personages zonder al te veel pretentie (en dat voor een vierdubbele oscarwinnaar). Aan de ene kant staat er Marty (Ernest Borgnine won hier een oscar voor, boven James Dean), de simpele slager die op zijn 35e nog bij zijn moeder woont (wat blijkbaar heel normaal was in die tijd), aan de andere kant Clara (Betsy Snyder, die een tijd na 'Marty' op de blacklist kwam omdat ze communistisch gezind was): de 2 ontmoeten elkaar, gaan uit, kussen elkaar (want dit zijn de 50's, dus dat is al een flinke climax) en dat is het. Vreemde is dat Clara heel de film wordt besproken als de lelijkste mens op aard ("Yeah, she's a real dog"), terwijl ze er feitelijk beter uitziet dan de meeste figuranten (de zogenaamde "Hot tomatoes"). Al bij al zeer aangenaam om te kijken zonder dat er veel gebeurt (er is nog een heel licht subplot dat Marty zich laat beïnvloeden door zijn omgeving, maar dat is hoogstens 10 minuten).

De kortste winnaar van de Oscar voor Beste Film en ook de enige film die de hoofdprijs bij zowel de Oscars als in Cannes mocht meenemen is een alleraardigste film. Hij behoort sowieso tot de categorie van meest sympathieke films ooit gemaakt. Alles wordt zo klein mogelijk gehouden en Marty wordt door Borgnine neergezet als de meest vriendelijke persoon denkbaar, zonder saai te worden. Erg goed spel van hem, verdiende Oscar.

Helaas voelen sommige dialogen wat gekunsteld aan en zijn sommige momenten ietwat gedateert. Ook Betsy Blair speelde niet echt goed en is trouwens veels te knap voor een zogenaamd lelijke vrouw. Deze minpunten worden allemaal wel gecompenseert door het grote hart dat de film heeft. Het is een erg aangename kijkervaring en Marty spreekt me als personage ook gewoon gigantisch aan.
3,5*

Overigens moet dit haast wel de Oscarwinnende film zijn met het minste spektakel (en laagste budget?) ooit. Eigenlijk best een verfrissende film binnen het rijtje.

Erg aardige film en zelfs mijn eerste romantische film.
Sterk acteerwerk.
Verhaal was ook prima.

3,5 ster

Heerlijke rol van Borgnine, wat een leuk personage speelt hij.
Fijn, sfeervol filmpje.

Ernest Borgnine in middels 94 jaar en nog steeds aan het werk zet hier een bijzonder mooie gevoelige rol neer. Hij speelt vaak de 2de of 3de rol maar niet vaak de hoofdrol en dat is toch wel jammer.

Een mooie warme ontroerende film. Meestal heb je van die romantische drama's met een liefdesverhaal dat bestaat uit porselein en toevalligheden. Terwijl dit veel echter oogt, ontroerender. Je moet het ook wat zien in de tijdsgeest met de druk achter een relatie, achter een gezin. Het inwonen van ouders bij hun kinderen. Moeders die naast huishouden en kinderen opvoeden in veel gevallen geen andere bezigheden hadden.

Ernest Borgnine acteert geweldig en heeft verdiend de Oscar gekregen voor beste acteur. Zeer geloofwaardig. Je voelt echt met hem mee. Ik hou wel van dit soort films, ook al is het verhaal op zich niet zo bijzonder, maar het zijn kleine sprookjes die (om het woord nog eens te gebruiken) veel warmte uitstralen. Wat je soms wel mist in hedendaagse films.

Inderdaad een erg warme film met het hart op de juiste plaats.

Ernest Borgnine is gewoon perfect gecast als Marty en de natuurlijke manier waarop hij sullig weet over te komen als de enorme goedzak is indrukwekkend. Ondanks dat je aan het begin van de film de afloop eigenlijk al wel weet, hoopte ik op een gegeven moment ook echt dat het zo zou aflopen.

Dat het allemaal wat knullig en soms ietwat gedateerd oogt, doet eigenlijk maar weinig af aan de kracht van deze film. Betsy Blair is natuurlijk best knap voor de rol van lelijk eendje, maar goed dat zie je eigenlijk in bijna elke film waarin zogenaamd een lelijk meisje zit. Ze speelt haar rol verder wel goed. Ik vond die Virginia met haar baby trouwens maar een ontzettend vervelend personage zeg. Gelukkig was haar rol niet zo heel groot.

Maar verder op sommige momenten dus best genoten van deze film.

3,5*

Aandoenlijke en kleine film over een 34-jarige vrijgezel die nog bij zijn moeder woont. Goed geschreven dialogen en een aantal ontroerende momenten zoals wanneer Marty een meisje belt en hij wordt afgescheept. Uitstekend acteerwerk een vlot tempo maken dit een aangenaam filmpje die 65 jaar na dato nog steeds actueel overkomt en dus niks aan kracht heeft ingeboet.

Meer dan 55 jaar later nog altijd een herkenbare film met een thema wat je niet vaak in films ziet. De in feite simpele reacties die mensen in al hun luchtigheid op een relatie kunnen geven zijn erg geestig en een leuk onderwerp. De film bevat geen groot meeslepend drama maar is in al haar eenvoud een zeer vermakelijke film. Misschien was de film wat overtuigender geweest als de leeftijden van de acteurs wat meer overeen waren gekomen met die van de personages, want zoals het nu is zorgt het soms, vooral wanneer men het over leeftijd heeft, voor volledig oneloofwaardigheid. Hoe dan ook een erg leuke film.

Mooie, eenvoudige film. Bijna 60 jaar na dato weet het aandoenlijke verhaal je nog steeds te raken, mede door de geloofwaardige rol van Ernest Borgnine, waarvoor hij destijds terecht een Oscar kreeg. Minder geloofwaardig is het, dat Betsy Blair weggezet wordt als een lelijk eendje, want zo slecht ziet de eerste vrouw van Gene Kelly er toch niet uit?
Al met al een oudje, dat het nog steeds goed doet.

Leuke film over twee kneusjes die ook hunstukje geluk verdienen.

@ mister blonde: Blair is niet lelijk in de zin dat ze een wrat heeft en zo, maar ze is wel onaantrekkelijk omdat ze zo zielig lijkt en geen spatje sex-appeal heeft. Ze lijkt ieder ogenblik in huilen uit te barsten en doet dat soms ook daadwerkelijk. Marty zal er zijn handen mee vol hebben, maar hij kan dat blijkbaar wel aan. (mooi trouwens hoe hij opkijkt naar zijn ouders en hoe hij warme herinneringen heeft aan zijn ouder die alsmaar aan het praten waren)

De film is geen superhoogvlieger, maar het gegeven dat alles zich afspeelt op niet eens 48 uur, maakt het toch een leuk verhaal. De sfeer is leuk en ook vandaag nog heel herkenbaar: stap in het weekend ergens een bar binnen en je vindt altijd wel ergens zo'n paar lummels bij elkaar die alles staan af te loeren en waar de meisjes in een grote boog omheen gaan. En ja, ooit was ik dan wel één van die twee gasten.

'Ange', de vriend van Marty is ook goddelijk: zo'n echte loser die maar blijft zeuren van "hey gaan we niet naar 72nd street?" alsof het daar allemaal gaat gebeuren.

En alsof ik het nog hoef te zeggen: Borgnine steelt de show en ieders hart. Zijn aandoenlijke goedzakkerigheid tovert een film lang een glimlach op mijn gezicht: de vleesgeworden hondstrouwe bulldog. Hij lijkt zo uit een Tex Avery cartoon weggelopen Tex Avery cartoon

Een wat abrupt einde, maar dat hoort bij de charme. Feel-good movie zonder al te veel meligheid.