The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Ook hier een beetje een 'verdeelde geest' na het zien van deze film. Er wordt een grote afstand geschapen tussen de kijker en hetgene wat de kijker ziet, veel shots van veraf, waardoor gelaatsuitdrukkingen en emoties nauwelijks zichtbaar in beeld komen. Dit schept meteen ook een grote afstand tot het onderwerp, misschien juist het punt van de regisseur, omdat ik de indruk kreeg dat ik de film net zo gelaten en afstandelijk ervaarde als de jongeren hun eigen handelingen. Maar ik krijg de indruk dat de regisseur méér wilde zeggen, verbanden wilden tonen, oorzaak en gevolg wilde uitspellen, en daarin faalt de film nogal. Ontleed je de film op die manier, dan strand je inderdaad nogal gauw in té voor de hand liggende stereotypen. Dit neemt niet weg dat het confronterend en érg naar is wat je ziet, maar het maakt uiteindelijk niet zo heel veel indruk meer.

Qua technisch gedreutel: de happy hardcore scene, één langgerekte camerabeweging van een minuut of tien, is inderdaad echt adembenemend mooi. Sommige houten klazen, en dan met name de kok, verpestten het weer een beetje; zeker in vergelijking met het overtuigende acteren van de jongeren leek je soms wel naar amateurtoneel te zitten kijken.

3*

Gemiste kans.

Link met irreversible is misleidend. Beide schokkend maar daar houdt de vergelijking dan ook op.

Want waar irreversible als een mokerslag begon werkt deze langzaam naar een climax. Prachtig lang uitgerekte scenes waar vaak maar weinig gebeurd. De grote kracht zit hem echter in de muziek die voor een apart maar mooi contrast zorgt. In scenes waar er niks gebeurd is de muziek onheilspellend en duister. In de scenes die gruwlijk zijn is het dan weer haast sereen.

Acteerprestaties waren matig, al stoorde dat verder niet. Clay had alleen de oorlogrelatie weg mogen laten, misplaatst en zwak.

4*

Ik geloof niet dat dat de bedoeling was van deze film eerlijk gezegd. Sterker nog: Ik denk dat de film eerder een verhaal is over de onontkoombaarheid van geweld. Dus juist over het feit dat geweld niet is te voorkomen. Bepaald niet de eerste film met dat thema overigens.



Ik kan me dan weer niet voorstellen dat iemand zo naïef zou zijn dat er iemand is die denkt "Oeh, wat erg, ik word vanaf nu braaf". En al helemaal niet zo direct, maar ik denk ook niet dat de maker die illusie heeft.



Daarnaast kun je ook een surrogaat-angst beleven als je je meer identificeert met de slachtoffers. Beide redenen waarom er ook zoiets als horror bestaat. Feitelijk gewoon uitingen van emotie door naar een film te kijken. Net als de brok in je keel bij een ontroerende film of lachen om een goede grap.



Weet ik niet. Je zou ook kunnen betogen dat mensen zoveel halen uit de surrogaatbeleving dat ze minder snel een reële spanning opzoeken.



Ik heb eerder twijfels over de bedoeling. Ik ben er nog niet uit of dit een serieus uitgevallen expoilatiefilm is of een oprechte uiting van emotie. En ik weet ook niet of dat mijn oordeel over deze film zal beinvloeden en of dat zou moeten.

Weten of het het een of en het ander is zal ik trouwens wel nooit.

Clay is wel een dusdanig talent dat ik erg nieuwsgierig ben naar zijn volgende film.

Knipoog naar A Clockwork Orange (verkrachtigingscene met klasieke muziek o.a)50 % erg goed geslaagd, prachtige shots (einde bij 'het meer'), 50 % mislukt (soms liep ie gewoon niet lekker)

Koele, afstandelijke film die je op het einde enorm schokt en verweesd achterlaat.
Stille waters hebben diepe gronden.

Erg sterk geacteerd maar over het algemeen vond ik het verhaal erg slapjes. Hoe het allemaal zo is gekomen wordt niet echt uitgelegd en dan komen de laatste 15 minuten heel vreemd over op mij

3*

Nou snap ik het niet meer.

Wat een ongelofelijke onzin. De enige die nog een beetje op een Skinhead lijkt in deze film is de buurman met die hond.

Het enige wat ik mij realiseer na het zien van dergelijke films/scénes is keer op keer hoeveel ik walg van dit soort figuren..

Goede harde film met wel af en toe wat mindere stukken. Verhaal is flinterdun, maar manier van filmen is goed gedaan. Zoals hierboven al omschreven van een afstand.

Grappig dat de muziek van DJ Paul Elstak voorkomt, alleen wel in een vrij vervelende scéne.

Amai wat was ik slecht opt einde !
Zeker geen slechte film!
Realistisch en hard, maar niet mijn ding!

Sterk - merendeels.

Omtrent de vorm is subtiliteit het sleutelwoord: het camerawerk, dat gekentekend wordt door lange shots waarin enkele hoofdpersonages centraal staan, verloopt uiterst traagzaam en de verwerking van de (veelal klassieke) muziek dikwijls genuanceerd. Daarbij is de afstandelijke kadrering (alhoewel nergens indrukwekkend) consequent verzorgd en sluit het donkere, bewolkte kleurgebruik sterk aan bij de thematiek. Mooi.

Maar ook inhoudelijk vond ik de film vrij fijnzinnig. Gedurende het merendeel van de scènes gebeurt vrijwel niets "belangrijks" (hetgeen overigens herinneringen opriep aan de progressieve films van Gus van Sant); oftewel, de personages handelen niet anders dan zij zouden doen op de gemiddelde dag. Hierdoor verworden de 'typische' personages tot tamelijk menselijke, reële karakters, waardoor de climaxen des te harder aankomen. Zij lijken begrijpelijk en onvermijdelijk; bestiaal, maar humaan.

Tenminste tot op een zekere hoogte, want de uiteindelijke apotheose van de film vond ik toch ietwat overdreven. Uiteraard, de personages werden bedwelmd door een intense drugsroes, die allicht veroorzaakt dat zij zichzelf niet geheel kunnen controleren: de dierlijke instincten nemen het roer over. Maar toch, tóch bleef er iets knagen. Indien zij alle werkelijk hun zelfbedwang volledig zouden hebben verloren, vanwaar dan de twijfel bij aanvang? En indien zij inderdaad enige controle zouden hebben, vanwaar dan het gebrek aan remmingen en moreel besef (die tenminste één van hen, zo bleek binnenin een eerdere climax, welzeker heeft)? Clay overtuigt me niet, waardoor de scène mij slechts met ongeloof vulde.

Ook het expliciete verband dat wordt getrokken met oorlog beviel me geenszins. Nu begrijp ik wel dat de man een (overigens weinig interessant) punt wil maken, maar er de belangrijkste scène voor doorbreken (middels het tonen van oorlogsbeelden) is simpelweg dom. Had het er dan in ieder geval ná gedaan.

De beste scène vond ik makkelijk de 'Paul-Estak-scène', die, in tegenstelling tot de eindscène, subtiliteit en barbarij wél effectief weet te combineren. De vreugdevolle muzikale begeleiding en het rustieke camerawerk maken het helemaal af.

Het einde had subtieler gemoeten en de boodschap veel implicieter, maar verder heeft Clay hiermee een enigermate te typisch, maar solide drama weten af te leveren. 3*, dik.

Bijzonder onevenwichtige film met een nare nasmaak.

dacht eerder aan drama / thriller
een aardige film.
een soort van niet nadenken waar je toch bij moet nadenken film.
sommige gedeeltes een beetje gestoord.
er zitten ook wel wat langdradige / saaie momenten in.

6/10

Bij deze film niet gehad. Fantaseerde wel hoe ik deze rot gozers met een bijl in stukken zou slaan.

Camerawerk is mooi, de losse vertelstructuur heeft wel wat, maar aan het eind van de dag is het toch gewoon een bijzonder nare film. Dat is 'ie het eerste uur al, maar aan het eind wordt het me allemaal wat té onprettig. Punt dat wordt gemaakt is ook niet bijster interessant en doet wat pretentieus aan. Ook dat zorgt voor een nare nasmaak. De hierboven al genoemde Paul Estak-scène is wel erg de moeite waard. Knipoogjes naar A Clockwork Orange zijn ook wel leuk.

3,0*

Tegenvaller.

Nogal een 'lege' film. Mooi camerawerk en goed acteerwerk, dat wel. Jammer van het dunne plot dat stukken interessanter had kunnen worden uitgewerkt! 4.5/10*