Genova (2008)

Trage film waarbij een vader en zijn twee dochters de draad weer proberen op pakken in Italie na het verlies van hun moeder. De film kent een vrij onheilspellende sfeer, waarbij de indruk wordt gewekt of er ieder moment iets kan gebeuren, maar een schokkende gebeurtenis blijft uiteindelijk afwezig. Het realisme van de film wordt verhoogd door hand-held camerawerk, de locatie en het naturelle acteerwerk.

Ik vond dit eigenlijk toch wel een hele sterke film. Film die heel langzaam en subtiel de emoties van de personages blootlegt. Dat werkt vooral door de goede cameravoering en ook het hoge acteerniveau. Genova is vooral heel voelbaar.

Positief is ook de locatie. De steegjes van Genua worden erg goed gebruikt als een soort doolhof. Vaak worden bij dit soort films de exotische locatie gebruikt als een soort extra vakantie op de kosten van de geldschieters, maar hier werkt het wel erg sfeerverhogend. Ook bijvoorbeeld hoe Kelly met de Italiaanse jongeren omgaat. Eigenlijk zijn alledrie de karakters op zoek naar de aandacht die ze missen, nadat de moeder gestorvenis. Joe (Colin Firth) gaat daar niet direct naar op zoek, maar geniet tegelijkertijd wel van alle vrouwelijke aandacht die hij krijgt. Kelly zoekt de jongens op en Mary houdt het alsnog bij haar moeder. Het is toch mooi om te zien hoe zo'n gezin zich ondanks de moeilijkheden toch bij elkaar houdt. En dat zonder overdreven sentiment.

Erg sterke film!

Hartverscheurend drama, die me niet onberoerd liet. Logisch als het uitgangspunt een kind van 10 jaar is met een verterend schuldgevoel. Onzettend goed geacteerd ook, en die gezichtsuitdrukkingen en nachtelijke huilpartijen van haar gingen af en toe door merg en been.
Gelukkig wordt het leed niet geëxploiteerd omdat alles erg eerlijk en op een losse manier in beeld wordt gebracht. Een rechtlijniger scenario had van deze film waarschijnlijk een regelrechte draak gemaakt.

Ook het einde vond ik zeker niet onbevredigend zoals sommigen. Als je verwacht dat de problemen van Mary moeten worden opgelost binnen dit tijdsbestek zal het inderdaad onbevredigend zijn. Maar wat er wel gebeurd is dat haar vader en oudere zus op een bepaalde manier inzien dat zij meer aandacht en begeleiding nodig heeft. Als in de allerlaatste scene de 2 zussen voor het eerst níet met een afstand van 10 meter tussen elkaar de school betreden is dat eigenlijk het mooist haalbare voor dit verhaal, dat zich slechts concentreert op een korte tijdsloop.

Sfeer is wel knap.... en af en toe kon de film mij wel echt boeien.
Maar soms vond ik deze film toch wel wat te lang .... en de personages missen wat diepgang ....
De doolhof steegjes zijn wel symbolisch en een knappe vondst.

Erg aangrijpend en qua locatie onheilspellend drama over een gezin dat na de dood van de moeder nog verder verscheurd dreigt te raken.
Don't Look Now maar dan puur drama.
Vreselijk goed geacteerd ook door die hele jonge actrice, die nachtelijke huilbuien ... kippenvel!!

Wat saaie film waarin veel dingen worden herhaald... zoals die huilbuien en dan het identieke loopje van pa naar het kind met dezelfde camerastanpunt. Dat zat er 3 keer in....

Maar wel goed geacteerd door Firth die naturel bleef acteren. Hele mooie locaties. ik vond die moeder, die elke keer terugkwam, eng. Zoals die laatste scene met haar.

Als slice of life-drama is dit wel erg dun, en Winterbottoms techniek verpest de rest. Die guerrilla-achtige cameravoering (shots van afstand wanneer de acteurs zogenaamd niet weten dat ze gefilmd worden zodat je hun "spontane" gedrag kunt vastleggen, onverwachte zooms, vlak na dialoog wegsnijden enz.) is misschien bedoeld om je de suggestie te geven dat je het als toevallige en onopgemerkte toeschouwer allemaal direct meemaakt, alsof het niet een verfilmd script maar "het ware leven" is, maar mij persoonlijk valt zoiets zó ontzettend op dat ik me er juist aan stoor, waardoor het tegenovergestelde effect wordt verkregen – ik word juist úít de film getrokken. Volgens mij werkt een onopvallende montage juist veel beter om de kijker de film binnen te zuigen. Maar goed, ik lees hier zinnen als "terloops", "alsof je er zelf bij bent", "naturel", "als een stukje puur leven", kennelijk ben ik in deze toch een uitzondering. Mij doet het in ieder geval denken aan experimentele Amerikaanse cinema uit de jaren 70. Uitstekend acteerwerk vergoedt veel, hoewel Colin Firth misschien wel wat meer te doen had mogen krijgen.

Heel aangrijpende film over het verwerken van het overlijden van de moeder na een tragisch ongeval. Zeer knap is hoe de makers Genua in beeld brengen.

De jongste dochter is wel het sterkte uitgediept karakter. Bij de vader blijft men naar mijn aanvoelen toch wel iets te vaag naar zijn verwerkingsproces. Maar voor de rest een heel sterke film over rouwen en verwerken van schuldgevoelens