Nashville (1975)

Schitterend stukje en ik begin te vermoeden dat ik nog omhoog moet met deze parel. Het einde is inderdaad niets minder dan briljant.

Ik moet weer eens wat Altman kijken.

Prachtige film van een uitstekende regisseur!

IK heb nu 7 films van Altman gezien (MASH, McCabe & Mrs. Miller, The Long Goodbye, Nashville, Secret Honor, The Player, Short Cuts) en wil weten van mensen die er meer hebben gezien welke er nog aan te raden zijn?

Thieves Like us, Countdown, Gosford Park, Streamers, 3 Women, Brewster McCloud en nog wel meer die ik nog niet gezien heb.

Met uitzondering van M*A*S*H en A Prairie Home Companion kunnen de films van Robert Altman mij niet bijzonder boeien. Het geen slechte films, maar over het algemeen zijn ze breedvoerig en duren ze onnodig lang.
Het probleem van Nashville is daarnaast dat er zoveel hoofdpersonen opgevoerd worden, dat hun karakter nauwelijks uitgewerkt (kunnen) worden. Als tijdsbeeld van de countryscène begin jaren '70 best geslaagd, maar als speelfilm naar mijn bescheiden smaak mislukt.
Eigenlijk wel jammer, want ik had verwacht dat ik de ultieme countryfilm te zien zou krijgen. En dat viel me tegen. Het tweede deel van de film, waarin er veel meer aandacht is voor de muziek zelf en waarin een paar aardige liedjes te horen zijn, vind ik een stuk beter dan het eerste deel.
Van de vele acteurs haalden in mijn ogen alleen Keith Carradine, Keenan Wynn, Ronee Blakley en Lily Tomlin een ruime voldoende.

Het idee achter Altmans films begin ik door te krijgen. Je wordt als argeloze kijker ergens in een setting gekwakt en Altman geeft de kijker als boodschap mee: red je dr maar mee! Na MASH en Gosford Park was dit mijn derde Altman. Vooral Gosford Park (een Brits kostuumdrama) vond ik erg vervelend saai, dus hetzelfde vreesde ik bij Nashville. Maar liefst 24 'hoofdrolspelers' worden in een ruim 2,5 uur durende film lukraak in hun doen en laten gevolgd.

Gelukkig vond ik dit nog best aangenaam om te zien. Met zoveel hoofdrolspelers kan het nooit veel diepgang hebben, maar de sfeer deed het hem voor mij. De Vietnamoorlog is over en de treurnis daarvan proef je de hele film door. Men heeft het bepaald niet gemakkelijk en is ook niet meer zo hoopvol gestemd. Daarbij worden vele simpele maar erg aanstekelijke country-deuntjes uitgevoerd. Wat lijkt dat veel op de Nederlandse piratenmuziek of Duitse schlagerscene trouwens als je de inhoud van de teksten hoort.