Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005)

Het verzet tegen het duivels regime van Hitler en trawanten was van binnenuit niet groot. Sophie Scholl behoorde tot een zeldzame groep van Duitsers die enige weerstand durfde te bieden. Deze oproep tot fatsoen, rechtvaardigheid en vrijheid werd zwaar bestraft. Deze film laat de waanzin daarvan inzien en Julia Jentsch zet Sophie op overtuigende wijze neer.

goed spel en indrukwekkend gebracht.

Aangrijpend, ook al weet je hoe het af zal lopen.
Het blijft onvoorstelbaar hoe het er destijds aan toe ging.
Een mensenleven was toen helemaal niets waard.

IJzersterk film over Duits verzet tijdens de tweede wereldoorlog. Een groot deel van de film bestaat uit de verhoren tussen de aanklager en aangeklaagde. Naarmate deze gesprekken vorderen, worden ze steeds intressanter. Ook de scenes in de rechtbank zijn erg sterk, waarbij de rechter bijna erger is dan Hitler zelf.
Geen grote gebaren, maar daardoor niet minder aangrijpend. Zo ook het acteerwerk van Julia Jentsch in de titelrol.

Dat gold ook in Nederland, waar het verzet veel kleiner was dan al de avontuurlijke films ons doen geloven. Deze film blinkt uit door het ingetogen verzet, zonder opsmuk of andere ongeloofwaardige heldendaden. Geloof in recht, vrijheid en de moed kwam sterk over. Goed gespeeld, de rechtszaal scene kwam op mij wat gemaakt over. Maar dat gaf het onrecht ook wel kracht, het rode gewaad en geschreeuw.

Een ietwat sinistere film, dat door de gebruikte kleuren..zover die er al in voorkwamen, het nog eens een extra zetje geeft. Typisch dat juist Sophie Scholl een van de weinige kleurrijke aanwezige was in de film...en o.a daardoor ook zo nadrukkelijk naar voren kwam. Los van haar spel natuurlijk, dat bij vlagen weergaloos was, m.n in het verhoor op het politieburo. De rechter met zijn bloedgewaad, maakte ook wel indruk en was in alles het tegenovergestelde van wat Sophie representeerde.
De film begon wat traag, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt toen de dialogen op gang kwamen.
Interessante film, die waardes in zich heeft, die ook nu nog van belang zijn.

Prachtige film. Met name de interactie tussen Sophie Scholl en rechercheur Mohr is indrukwekkend, alsmede de tegenstelling tussen Sophie en haar "bloedrode" rechter. Triest om te zien hoe gewetenloze en blinde fanatici de gelegenheid krijgen te beslissen over leven en dood. Dat is nog steeds actueel, want fanatici zijn en blijven een bedreiging voor ons allemaal.

Mooi doch sober geschoten drama met veel psychologische oorlogsvoering. Interessant om te zien, hoewel soms ietwat langdradig. Daarnaast is de rol van de kamergenoot van Sophie wel echt super lelijk, puur om even een paar vragen op de heldin van het verhaal af te vuren. De fantastische gesprekken tussen Sophie en offcier Mohr maken deze film echter tot een genot om naar te kijken

Ik vond het persoonlijk een toch wat teleurstelling geheel, hoewel het naar het einde toe beter werd. Het kwam bij mij wat over als een mooie schoolklasfilm, de WOII in hapklare en begrijpelijke (filosofische en sociologische) brokken. Geschiedenisles 101 laat maar zeggen.

BTW: In het echt schijnt de rechter ook zo geschreeuwd te hebben, maar ik kreeg heel erg de behoefte om EINE DEUTSCHE SCHALLPLATTE!! op te zetten.

Niets meer dan een film die de oorlog en alles eromheen zo soft mogelijk in beeld probeert te brengen.

Wat een uitermate triest en cynisch commentaar. Wat een bedenkelijk niveau.

Ik vind het allemaal wel erg simpel en zoetjes in beeld gebracht.
Ondanks dat het al een paar maanden terug is dat ik Sophie Scholl - Die Letzten Tage heb gezien, ik vind dit toch echter zeker.

Veel sterkte en beterschap.

Pfff, wie is er nou cynisch?

Dit is gewoon 1 van de meest softe oorlogsfilms die ik gezien heb want de film durft niet eens de daadwerkelijke gruwelijkheid ervan bloot te leggen.

Je bent je er van bewust dat deze film niet over de slagvelden gaat maar over de politiek ten tijde van het Duitse rijk?

Jazeker, en daar heb ik ook geen probleem mee. Maar voor de rest krijg je ook geen beeld voor ogen wat nou het doel is van de hoofdpersonages. In dat opzicht vind ik de film erg soft. De film is, overigens, op sommige aspecten ook best wel cliché.