Ukikusa Monogatari (1934)

Van alle zwijgende filmmakers kan ik Ozu denk ik toch het beste hebben (en het meeste van Murnau). Ozu weet als enige al een vloeiende lijn in zijn film te krijgen, niet zo´n staccato gebeuren met dat expressievolle acteren en desoms hinderlijke tussentitels. Nou moet ik zeggen dat Criterion er ook wonderwel in geslaagd is een op Robert Schumann geinspireerde score te ontwikkelen. Die past er heel goed onder, niet zo´n score die de gebeurtenissen benadrukt, maar een golvende pianoscore.

De film op zich is een voor Ozu begrippen emotionele achtbaan. Niet dat de andere Ozu´s die emotionele diepgang niet hebben, maar het gebeuert hier vooral snel en ook best veel. Veel intriges en ook heftige: buitenechtelijke kinderen, minaressen etc. En zelfs een handgemeen! Het reizend theatergezelchap heeft ternwuwernood tijd voor één voorstelling Nu is Ozu´s eigen herbewerking (met spraak en in kleur) niet bepaals mijn favoriete Ozu. Kan er wel inkomen, hij wijkt in zijnvorm en thematiek gewoon nogal af van de Ozu standaard uit die tijd en ik was daar toen denk ik nogniet klaar voor. Zal ik ook nog eens gaan bekijken dan.

Grootste minpunt is de casting van de zoon/rol. Een lelijke ouwelijke vent (ook in de remake de zwakke schakel van de film, daar werd de zoon gespeeld door de zoon van een studiobons) die totaal niet geloofwaardig uit de verf komt.

Pover.

Weer net mijn geluk om een atypische Ozu uit te kiezen. Dacht eerst nog dat hij misschien in z'n stille periode per definitie anders te werk ging, maar als ik MR mag geloven is dit eerder een gevalletje uitzondering.

Even schrikken toen het om een stille film bleek te gaan. Niet bij stilgestaan, vond het verder ook niet geweldig storen. De pancartes zijn vlot en niet al te vaak aanwezig. Wel ietwat jammer bij stille films is de vaak continue score. De muziek zelf was nog wel aangenaam, maar 90 minuten zonder rustpunt is gewoon té druk. En dat voor een "stille" film.

Vond het verhaaltje echter maar weinig soeps. Uiterst voorspelbaar melodrama dat zonder al te veel subtiliteit gebracht wordt. Niet echt wat ik me bij een Ozu voorstel. Acteerwerk vond ik ook veel te bot (al zal dat dan wel met de tijdsgeest te maken hebben) voor een film als deze, waardoor je uiteindelijk naar een simpel en weinig indrukwekkend dramatje zit te kijken.

Visueel wél verzorgd moet ik zeggen, dat zorgt ervoor dat ik m'n score nog wat kan milderen. Maar vraag me toch echt af waar voor anderen de charme in dit veel te simpele vertelseltje ligt.

Volgende keer maar weer een recentere Ozu.

1.5*

Leuke zwijgende Ozu, die ik qua verhaal al kende, omdat Ozu zelf er vijfentwintig jaar later een remake van heeft gemaakt, die overigens vergelijkbaar is qua niveau.

Op zich apart, dat dit nog een stomme film is anno 1934. Of ze liepen in het oosten wat achter of Ozu vond het misschien gemakkelijker om nog even te zwijgen ,voordat hij overging naar talkies. Het verhaal zelf was ik dus al bekend mee, maar toch is het behoorlijk boeiend. Er wordt redelijk goed geacteerd. Wat meer ingetogen dan in vergelijkbare films en dat past hier goed.

De gebruikelijke familieperikelen passeren de revue, al zijn er veel personages en is het tempo vrij hoog. Al met al is het allemaal erg genietbaar, al wordt het nooit echt groots.

3,5*

In Japan zijn van 1930 tot halverwege de jaren '30 zowel zwijgende als geluidsfilms gemaakt.

Ozu had er ook niet zo'n zin in, dat geluid. Ik vond deze trouwens wel een stuk beter dan zijn eigen remake, maar misschien moet ik daar de remake nogmaals voor gaan kijken.

Oke, dat verklaart een hoop.

in het kader van het Japanse programma in EYE dit najaar:

Voor Cinema Concert komt de Japanse benshi (filmexplicateur) Ichirō Kataoka speciaal naar EYE; hij treedt op bij Ozu’s stille film A Story of Floating Weeds (Ukikusa monogatari, 1934)

ga ik zeker proberen bij te zijn!!

Waarom dat dit nou een van de meest gewaardeerde Ozu's uit de jaren dertig is, is me een raadsel.

Pas de tweede Ozu die ik zag, en de eerste in pakweg 10 jaar- vreemd eigenlijk, de andere film die ik zag (Tokyo Story) vond ik namelijk erg goed. Floating Weeds haalt dat niveau niet, maar is nog altijd zeer genietbaar. Opvallend verzorgde shots, ook vaak shots van levenloze dingen, een fiets, een theepot, die de suggestie wekken dat iemand net vertrokken is. Er lijkt ook net wat meer aandacht geschonken aan de kadrering dan bij tijdgenoten.

Het verhaal is simpel, weet niet of het exemplarisch is voor zijn hele oeuvre, maar Ozu houdt het graag klein. Ik vond het acteerwerk opvallend ingetogen, en soms laconiek: als de zoon dan eindelijk wordt geconfronteerd met de waarheid omtrent zijn vader staat die in de volgende shot achteloos aan z'n kont te krabben.

Ruime voldoende, en het zal nu toch niet weer 10 jaar duren voor ik de volgende Ozu opzet.