134.887 gebruikers | 85.687 films | 31.044 regisseurs | 3.507.534 berichten | 4.928.931 stemmen
Ukigusa Monogatari (1934)
Alternatieve titel: A Story of Floating Weeds
8 stemmen | gemiddelde 3,43
mijn stem:
Drama
118 minuten
geregisseerd door Yasujiro Ozu
met Takeshi Sakamoto, Chouko Iida en Hideo Mitsui
Een groep reizende acteurs arriveert in een klein dorpje. De leider bezoekt een oude vriendin, met wie hij een zoon heeft. Deze wordt wijsgemaakt dat hij zijn oom is. Het liefst houdt de acteur de schijn op, maar ondertussen wordt zijn huidige minnares jaloers en stuurt ze een jongere actrice erop uit om zijn zoon te verleiden.
4,0
Van alle zwijgende filmmakers kan ik Ozu denk ik toch het beste hebben (en het meeste van Murnau). Ozu weet als enige al een vloeiende lijn in zijn film te krijgen, niet zo´n staccato gebeuren met dat expressievolle acteren en desoms hinderlijke tussentitels. Nou moet ik zeggen dat Criterion er ook wonderwel in geslaagd is een op Robert Schumann geinspireerde score te ontwikkelen. Die past er heel goed onder, niet zo´n score die de gebeurtenissen benadrukt, maar een golvende pianoscore.
De film op zich is een voor Ozu begrippen emotionele achtbaan. Niet dat de andere Ozu´s die emotionele diepgang niet hebben, maar het gebeuert hier vooral snel en ook best veel. Veel intriges en ook heftige: buitenechtelijke kinderen, minaressen etc. En zelfs een handgemeen! Het reizend theatergezelchap heeft ternwuwernood tijd voor één voorstelling
Nu is Ozu´s eigen herbewerking (met spraak en in kleur) niet bepaals mijn favoriete Ozu. Kan er wel inkomen, hij wijkt in zijnvorm en thematiek gewoon nogal af van de Ozu standaard uit die tijd en ik was daar toen denk ik nogniet klaar voor. Zal ik ook nog eens gaan bekijken dan.
Grootste minpunt is de casting van de zoon/rol. Een lelijke ouwelijke vent (ook in de remake de zwakke schakel van de film, daar werd de zoon gespeeld door de zoon van een studiobons) die totaal niet geloofwaardig uit de verf komt.
De film op zich is een voor Ozu begrippen emotionele achtbaan. Niet dat de andere Ozu´s die emotionele diepgang niet hebben, maar het gebeuert hier vooral snel en ook best veel. Veel intriges en ook heftige: buitenechtelijke kinderen, minaressen etc. En zelfs een handgemeen! Het reizend theatergezelchap heeft ternwuwernood tijd voor één voorstelling
Nu is Ozu´s eigen herbewerking (met spraak en in kleur) niet bepaals mijn favoriete Ozu. Kan er wel inkomen, hij wijkt in zijnvorm en thematiek gewoon nogal af van de Ozu standaard uit die tijd en ik was daar toen denk ik nogniet klaar voor. Zal ik ook nog eens gaan bekijken dan.Grootste minpunt is de casting van de zoon/rol. Een lelijke ouwelijke vent (ook in de remake de zwakke schakel van de film, daar werd de zoon gespeeld door de zoon van een studiobons) die totaal niet geloofwaardig uit de verf komt.
