Elizabethtown (2005)

enkel punten voor de soundtrack en de brandende freebird

Aan deze film hebben we de term ‘Manic Pixie Dream Girl’ te danken. Claire is zo’n personage dat je enkel in films tegenkomt. Ze loopt er altijd vrolijk bij en doet nooit moeilijk (en dat zónder mentale beperking). Enfin, zo iemand bestaat niet. Ook Orlando Blooms personage - een gladde charmeur met een getormenteerde ziel - is niet meteen “uit het leven gegrepen”. Dat begint dus al goed, een romcom met twee figuren waar je weinig voor voelt.

Gelukkig vallen er ook wel enkele goede zaken over Elizabethtown te vertellen. Want naast een hoop sentimenteel gedoe bevat de film enkele leuke, originele ideeën. Ook de dialogen zijn bij momenten best gevat. Verder ben ik altijd blij als een Amerikaanse film zich eens niet afspeelt in LA of New York.

En had iemand al gemeld dat de soundtrack echt wel de moeite is? De muziek is veruit de grootste troef van Elizabethtown. Het geeft de film toch enigszins een ziel. Passing By van Ulrich Schnauss blijft een geweldig mooi nummer, maar ook de tribute aan Free Bird van Lynyrd Skynyrd kon ik wel smaken.

De makers wilden duidelijk hoge ogen gooien met deze prent, maar zoals wel vaker in Hollywood zagen ze de basics van een goede dramedy over het hoofd: authentieke personages en herkenbare taferelen. Helaas, nu voelt het aan als een Disneyfilm met hier en daar een scherp randje. 2,5*

Weer zo’n film die een jaar of tien, vijftien later nogal tegenvalt. Wat toen wel hielp was dat ik redelijk verkikkerd was op Dunst. Nu nog wel, misschien, maar toch wat minder kritiekloos kennelijk...

Het verhaal is in het begin al absurd, en dan lijkt het daarna wat gewoner te worden maar achteraf is dat eigenlijk niet echt zo. Veel gedoe en gedobber later dan het wat slappe einde. Ik zal wel iets gemist hebben, denk ik dan maar. De acteurs houden me in ieder geval ook niet echt wakker - Dunst met haar halve lachje en Bloom die een beetje wezenloos rondloopt en niet in de gaten heeft dat - zo wil het verhaal - het geluk voor zijn neus staat. Tsja, geluk, wanneer heeft dat ooit een goed verhaal opgeleverd.

Vanaf het begin slaat Elizabethtown de toon van een modern sprookje aan. Met humor en leuke overdrijving. Elizabethtown in Kentucky. Een provinciestadje met een betoverende uitstraling. Een stadje met magische kwaliteiten. Hier bevindt zich Orlando Bloom die zijn gestorven vader naar het ouderlijk huis in Oregon moet brengen terwijl hij liefdevol en ietwat benauwend door zijn familie wordt omarmd en ook nog eens prettig verstrikt raakt in een liefdesgeschiedenis.

Een liefdesgeschiedenis tussen twee ongelijke mensen. Claire (Kirsten Dunst) is open, optimistisch, vrolijk maar ook een tikje neurotisch. Drew (Bloom) is passief, afstandelijk, apatisch en egomanisch. Alle elementen voor een klassieke romantische komedie zijn aanwezig. En Elizabethtown is inderdaad een klassieke romantische komedie. En is zelfs een leuke klassieke romantische komedie.

Leuke personages, grappige gebeurtenissen en indrukwekkende scènes. In de film komen enkele fraaie scènes voorbij. Een nachtelijk telefoongesprek tussen Claire en Drew is van een grote schoonheid en een denkelijk hoogtepunt. Een mooie combinatie van melancholie en humor. De film geeft de melancholie sowieso de ruimte. De ontmoeting met de dood brengt bij Drew verdrongen herinneringen boven en werpt de aloude vraag op naar de zin van het leven. Onder alle screwball-jolijt, running gags en andere momenten van vrolijkheid ligt immer een serieuze rode draad die zich dat afvraagt.

Uiteraard is de film in grote lijnen voorspelbaar. Uiteraard wordt er flink met de suikerpot gerommeld. Uiteraard is Orlando Bloom geen goede acteur. Uiteraard is er een happy end. De manier waarop alle clichés tot de kijker komen is echter heel vermakelijk. De speelduur van twee uur klinkt absurd lang. Ik had er geen last van.

Zwak. De eerste 5 minuten (het falen van de schoen – maar we weten nooit wat er echt mankeert, foutje script of nonchalance ?) zijn goede comedy maar daarna wanneer Dunst (zo schattig in deze film maar haar personages als shiny happy people is van karton) het initiatief neemt, verzandt de film in ongeloofwaardige romantische onzin. Minpunten zijn er genoeg (Vader/zoon relatie diep weggestopt, veel scenes overbodig bv Chuck en Nancy huwelijk) maar toch enkele scenes die eruit springen met op kop Susan Sarandon en haar dansje, de performance van Freebird en de roadtrip op het einde met enkele historische locaties. Elizabethtown is zo braafjes en oppervlakkig dat zelfs de kinderzender Ketnet junior die niet zou programmeren.