Paris, Je T'Aime (2006)

Onmogelijk om deze film slecht te waarderen, al had het zijn pieken en dalen. Als je deze film wilt gaan kijken, houd het thema 'romantiek' in je achterhoofd en kijk de film met een goed glas wijn

Het is al laat, dus heb ik het maar halvewege uitgezet.

Binnenkort weer eraan beginnen, vanaf het begin! Ik moet even de chronologische volgorde van de regie erbij pakken, zodat ik niet op de onduidelijk witte teksten hoeft te letten

Origineel en leuk!! Bij sommige filmpjes hoorde ik, tussen de regels door, een boodschap. Hoe mensen zich gedragen tegenover elkaar, en waarom dit zo is. Oui, je t'aime.. le film Paris je t'aime

Kon hier vrij weinig mee. De verhalen zijn stuk voor stuk introducties voor nieuwe films en net bij die (paar geslaagde) shorts dat de interesse wordt gewekt gaan we al weer over naar een volgende om onbevredigt te worden achtergelaten. Beetje doelloos filmpje, dat Paris, Je T'Aime.

Tegenvallertje. Miss zijn shorts niet aan mij besteed...zaten wat leuken tussen, maar had hier erg naar uitgekeken, dus de verwachtingen waren miss te hoog....

ik heb echt helemaal niks met Parijs, verschrikkelijke stad, maar deze shorts waren toch wel erg mooi en vermakelijk.

01. Podalydes 3,5*
02. Chadha 4*
03. Van Sant 3,5*
04. Coens 4,5*
05. Salles & Thomas 3,5*
06. Doyle 4,5*
07. Coixet 4,5*
08. Suwa 3,5*
09. Chomet 4,5*
10. Cuaron 4*
11. Assayes 4*
12. Schmitz 4*
13. LaGravenese 3,5*
14. Natali 4,5*
15. Craven 3,5*
16. Tykwer 4,5*
17. Aubertin & Depardieu 3,5*
18. Payne 4,5*

Exact mijn gevoelens, al ben ik ietsje positiever in mijn uiteindelijke beoordeling. Want ik heb wel tijdens het gros van de film met plezier gekeken (slechts de minderheid van de verhalen vond ik echt flauw), maar ergerde me zeker voor een deel aan de aanpak, die de verschillende verhaaltjes gewoon op een hoopje gooit. Zo kom je op nietszeggende flarden uit, die perfect inwisselbaar zijn zonder verder naar iets op te bouwen. Een goede mozaïekvertelling kan fantastisch zijn, maar dit is veel te veel van het goede (vooral omdat de verhalen niet in elkaar geweven worden).


3*

niet wat ik er van verwacht had
allemaal losse scenes achter elkaar geplakt
zat ik eindelijk helemaal in een scene, begon er een nieuwe
sommige scenes sloegen echt nergens op

ik had meer iets verwacht a la Crash
toch blijft parijs nog steeds mooi!

2,5

Opzich wel een leuk filmpje, maar het nadeel is dat elk stukje maar 5 minuten duurt. Regelmatig dacht ik ook, ga nog maar even door. Maar dat kon helaas niet. Ondanks dat heb ik er toch nog van kunnen genieten. Zoals dat stukje met Steve Bescumi, geweldig . De film heeft zo z'n pieken en dalen. Het grootste gedeelte heb ik met plezier gekeken. Slechts een paar waren niet leuk, en soms gewoon vreemd. Al met al is het best een leuk filmpje, die ik met plezier gekeken heb.

Ik weet niet wat ik me van deze film voor moet stellen, maar toch wil ik hem zien.

Wat een saaie film was dit zeg.

Best wel een sympathieke film, al waren er voor mij maar een paar verhaaltjes die er echt uitsprongen. Het verhaal met de mime-spelers vond ik zeer aangenaam, dat is me dan ook het meest bijgebleven.
Ik geef de film een krappe voldoende, omdat ik niet echt geroerd werd door de film. Het deed me allemaal niet zoveel, en dat vind ik dan toch wel een belangrijk punt als ik een film kijk.

De beste kortfilms:

1. Tom Tykwer:

Een fris en vlot vertelt verhaal met een boeiend onderwerp, tig leuke montagevondsten en prachtige muziek. Natalie Portman fungeert als stralend hoogtepunt in deze kortfilm. Een 4,5*

2. Sylvain Chomet:

Ik ben een groot fan van Les Triplettes de Belville en met deze kortfilm maakt Chomet zijn reputatie wederom helemaal waar. Het leven van een mime artiest in optima forma, weliswaar gezien door een roze bril: grappig, creatief en zelfs vertederend! Ook een 4,5*

3. Isabel Coixet:

Dè kortfilm waaraan deze film zijn prachtige poster ontleent. Ik meen de eerste film die ik zag waarbij gebruik gemaakt werd van een voice over. Een ontroerend verhaal gecombineerd met een filmmaakster die vooral veel doet aan sfeer vangen. Een 4*

De slechtste kortfilms:

1. Gus van Sant:

? Ik heb geen idee waar Gus van Sant met zijn hoofd was toen hij aan dit project mee mocht werken. Wat een dodelijk saaie vertelling ergens in een atelier of zo! Deze kortfilm typeert allerminst Parijs en had zich bij iedereen om de straathoek af kunnen spelen, daarbij had ik op eind ook zoiets van: was dit het nou? Tergend slecht en inspiratieloos! Een 0,5*

2. Oliver Schmitz:

De schaduwkant van iedere grote stad wordt hier in beeld gebracht. Zelfs dat hoeft in een lofzang geen probleem te zijn, maar ik kon helemaal niets met een saaiig verhaal over een van de pijn creperende man. Duf, geen enkele vorm van stilering en bloedirritant. Een 1,5*

3. Nobuhiro Suwa:

Weliswaar mooi gestileerd, maar met de inbreng van een cowboy in het verhaal had veel meer gedaan moeten worden, het gevoel half werk bekruipt mij nu: met een been in dromenland en met een been in de realiteit. Een saaie thematiek, met een onthutst slecht acterende Juliette Binoche. Een 2*

De opmerkelijkste kortfilms:

1. Vincenzo Natali:

Deze kortfilm begon vrij stemmig, het idee om Parijs vanuit het horrorgenre te benaderen valt ook zeer te prijzen. Helaas gooit Natali vakkundig zijn eigen ruiten in door een grote portie nepbloed op te dienen en te kiezen voor een vampierenverhaal. Desondanks creatief! Een 2,5*

2. Christopher Doyle:

Aanvankelijk denk je dat je in Tokyo terecht bent gekomen. Een zeer fraaie, mooi vormgegeven vertelling. Een 4*

3. Joel Coen & Ethan Coen:

Op zich niet zo `n opmerkelijke kortfilm, maar zonder de geweldige opmerkelijke kop van Steve Buscemi was deze kortfilm echt op een groot fiasco uitgedraaid! Steve Bucemi Een 3,5*

Eindconclusie:

Ik heb mij door een aantal films heen moeten worstelen, maar het merendeel was best goed te doen, waartoe ook zeker Payne en Richard LaGravenese `s kortfilms (4*) behoren. De kortfilms van Alfonso Cuaron en Walter Salles (2*) vond ik daarentegen compleet nietszeggend en overbodig, alles wat nog niet vernoemd is zit daar tussenin. Helaas doen veel filmregisseurs veel te weinig met hun speelruimte, blijven ze binnen de platgetreden paden waardoor ze niet aan de magie van Parijs weten te geraken. Een 2,5*

Aantal filmpjes (vampieren) zijn dan wel gesitueerd in Parijs, maar om dat nou per definitie een lofzang te noemen.
Nee, de passie ontbreekt of is het Parijs zelf die aan gratie inboet...

Bijzondere film. Knap hoe enkele regisseurs je weten te ontroeren in slechts een paar minuten. Daar tegenover staan enkele scènes die toch tegenvallen, hoewel Van Sants gedeelte het enige was dat mij echt tegenstond. Leuk om eens gezien te hebben, zit heel wat aardigs tussen. Van compleet absurde filmpjes (Doyle, Natali) tot heerlijk komische (Coens, Chomet!) en ontroerende (Suwa, Schmitz) scènes. Alleen jammer dat ik eigenlijk nergens het Paris-gevoel heb gekregen, terwijl dat toch een van de doelen geweest moet zijn.

01. Podalydes 3,5*
02. Chadha 4.0*
03. Van Sant 2.0*
04. Coens 4.0*
05. Salles & Thomas 2.5*
06. Doyle 3.5*
07. Coixet 4.0*
08. Suwa 3.5*
09. Chomet 4.5*
10. Cuaron 3.5*
11. Assayes 3.0*
12. Schmitz 4.5*
13. LaGravenese 3.0*
14. Natali 3.5*
15. Craven 3.0*
16. Tykwer 4.5*
17. Aubertin & Depardieu 3.0*
18. Payne 4.0*

Mooie en originele collage van een achttiental korte filmpjes (zo'n 5 minuten) door een scala aan bekende regisseurs, met als overeenkomst de metropool Parijs. De filmpjes zijn uiteraard varieren uiteraard nogal niveau, maar als geheel is het meer dan geslaagd. De regisseurs drukken allemaal hun eigen stempel op de segmenten, maar gelukkig is het algehele tempo constant en aangenaam.

Heerlijke film. Ik heb echt 120 minuten lang genoten, ook al spraken bepaalde stukjes film me minder aan dan anderen. Eigenlijk zou ik 'm niet in z'n geheel moeten beoordelen, de ene was héél goed (nummer 16, ultieme favoriet) en de andere stelde me teleur (nummer 3). Desalniettemin beoordeel ik 'm in zijn geheel.

1. 3*
2. 4* --> Erg mooi.
3. 1,5*
4. 3* --> Vreemd en indringend.
5. 3*
6. 2,5*
7. 4* --> Heel mooi, net niet lang genoeg om me te raken maar erg mooi.
8. 3,5*
9. 3* --> Vanuit een lichtelijk tragikomische dimensie. Aardig.
10. 2*
11. 2,5*
12. 4*
13. 3*
14. 3* --> Horror is op z'n zachtst gezegd niet m'n genre.
15. 3* --> Was ook bijzonder, maar interesseerde me pas op het moment dat de dode praat en daarna.
16. 4,5* --> Heerlijk stukje film, had van mij nog veel langer mogen duren. Bijzonder gefilmd. M'n favoriet van de film.
17. 2,5*
18. 2* --> Tenenkrommend dat accent, Amerikanen PRAAT ALSJEBLIEFT GEEN FRANS! Echt, m'n haren gingen recht overeind staan en ik kon het niet helpen om hardop die irritante uitspraak constant te verbeteren (Nee, ik ben ook niet vloeiend in Frans maar kan het toch een stuk beter uitspreken moet ik zeggen). Wat een hel om hiernaar te luisteren. Ik overdrijf niet, ik kon er echt niet tegen. Eej sje vwuuleej parleej de Frrrrrançeej. Hou gewoon op. Kon het daardoor ook niet optimaal volgen. Het verhaal van de vrouw was prachtig, maar werd totaal verpest door het accent waardoor ik niet in staat was om mee te voelen. Doodzonde.

Vind de film in z'n geheel zeker 4* waard.

Eerlijk gezegd vond ik juist dat tenenkrommende frans een briljante zet, bovendien functioneel passend bij het verhaaltje van die vrouw en het speelt met de mythologie van Parijs als stad van de Liefde en romantiek. Des te eenzamer is het als dat er niet is, Parijs is ook een harde en dure stad. Eén van de beste bijdragen.

We kunnen deze caleidoscopische exercitie natuurlijk niet beoordelen als een gewone speelfilm. Ik vond de gemiddelde kwaliteit heel behoorlijk, en visueel was het toch wel een geheel. Goed werk.

Wat handig rcsmit! Leuk om te bekijken. Heb het eens goed bestudeerd, inderdaad scoort het door Tywker geregisseerde deel het beste en Doyle het laagste.

Ik ga niet alle shorts per stuk beoordelen nu, de meeste vond ik zeer geslaagd. En als geheel was het een zeer fijne kijkervaring. Veel romantiek en natuurlijk is Parijs een prachtige stad, waar je veel mee kan doen als filmmaker. De shorts die me het meest opvielen (ik heb niet van elke de regisseur onthouden) waren nummer 2, waarin vooroordelen goed werden weggewuifd. De short met Natalie Portman en de blinde jongen, komt ook een beetje omdat ik smoorverliefd ben op Portman natuurlijk. Die van de Coen Brothers was erg absurd maar wel geniaal. En die van Gerard Depardieu vond ik erg vermakelijk. Die met Elijah Wood vond ik het minst toepasselijk, snapte het idee wel maar vond het gewoon niet bij het contrast passen.

4*

Op liefde en leed, Parijs.

The Paris night did its best to please us..

Mensen, in alle vormen en maten, zijn altijd interessant. Geen een uitgezonderd. Elk verhaal is interessant. Elk leven is boeiend. Wat iemand drijft. Hoe iemand tot bepaalde gedachten komt. Waarom je iets doet. Waarom je iets niet doet. Ik kon me dan ook best wel vinden in alle filmpjes. Natuurlijk is het ene filmpje net iets mooier dan het andere, maar over het algemeen genomen sprak er uit alle filmpjes liefde. De mooiste filmpjes vond ik die van Vincenzo Natali, het segment van 'Serge', en het filmpje van Gurinder Chadha. De rest was wat mij betreft eigenlijk net iets minder interessant. Dat heb je waarschijnlijk ook met mensen. De een ligt je wel, de ander ligt je net iets minder..

Parijs is een geweldige stad, verder, ook al komt het niet echt goed uit de verf natuurlijk.. Die Eiffeltorentjes sleutelhanger, die een van de personages laat vallen, herkende ik trouwens maar al te goed. Mijn tante was ooit in Parijs met m'n oom, en bracht (uiteraard ) een roze variant mee, waar ik erg blij mee was/ben. Ik houd van roze . En ik weet al wat ik volgend jaar ga doen met de zomervakantie. Ghehe.

Al met al, het is best wel enigszins leuk om dit te hebben gezien. Zelfs met korte filmpjes kun je toch een hoop moois ontdekken, en dat deed ik dan ook volop.

Deze film bewijst dat je inderdaad verliefd kunt worden op een stad. Gaat dat zien, gaat dat zien!

Ik ben er niet zo onder de indruk van. Het zijn allemaal losse fragmenten die geen enkele band met elkaar hebben waardoor je steeds weer 'uit' je televisiescherm wordt gehaald en als je er nèt weer in zit wordt er weer verder geschakeld. De kwaliteit van het afgeleverde werk variërt van saai tot interessant. Daar tussen bevinden zich een aantal nietszeggende scènes (de wandeling op het kerkhof van Wes Craven bijvoorbeeld)
Ondanks de niveauverschillen lijkt vrijwel iedere regisseur zich te beperken in de manier van uitvoering en bijna alle gebeurtenissen zijn nogal flauw en onrealistisch verpakt. Mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten lijken elkaar al maanden te kennen. Het buitenlandse meisje dat over een steen viel reageerde wel erg enthousiast. En toen ze met haar vader van de moskee af kwam werd de jongen verbazingwekkend hartelijk ontvangen. Een ander voorbeeld is het werkje van de Coen brothers: Buscemi zit gewoon rustig op een bankje en even later komt de dame van de overkant een tongzoen uitdelen. Tja... ik kan er niet zoveel mee. Dan had je in de versie van Christopher Doyle nog een man die naar de kapsalon liep waarna er een medewerker het glas kapot sloeg. Weliswaar verassend maar het 'slaat' allemaal nergens op.
Toch zijn er ook een aantal interessante sketches terug te vinden waaronder die van Nobuhiro Suwa (met de cowboy), Alfonso Cuarón (de wandeling op de stoep in één shot), Alexander Payne (de eenzame vrouw) en eentje waarbij er een donkere man het loodje moest leggen (ik weet zo de naam van de maker niet meer).

Het idee om met zo'n grote groep om de tafel te gaan zitten is best leuk bedacht maar doordat het grootste gedeelte niet echt weet te boeien vind ik het stiekem wel iets weghebben van campagne voor Parijs om toeristen te trekken.

Heerlijke film vol afwisseling. Alles speelt zich af in één van de mooiste steden van de wereld, Parijs. Horror, humor, drama, het komt allemaal voorbij. De filmpjes zijn kort maar krachtig, natuurlijk, de één beter dan de andere, maar geen enkele is vervelend.