Royal Wedding (1951)

Dit is de film met wellicht de beroemdste (laten we het houden op beruchtste) dans-scene ooit op het witte doek vertoond. Astaire die alle muren en het plafond van een kamertje bedanst. Adembenemend, magistraal....helaas kunnen we dat niet zeggen over de film in haar totaliteit. Maar ja, het gaat om die 2 / 3 minuten

Tom Bowen: You should have seen your face when you saw me.
Anne Ashmond: How did I look?
Tom Bowen: As if I were a dentist.

Wij hebben hier thuis juist digitale televisie geïnstalleerd met het filmkanaal TCM erbij. Ik was wat aan het zappen en zag dat deze binnen enkele minuten ging beginnen dus bleef ik maar kijken.

Het verhaal is ten eerste niet veel soeps. Het hele variétéact gebeuren tussen broer en zus lijkt meer een subplot te zijn om Fred Astaire zoveel mogelijk te laten dansen. Maar dan bedoel ik echt zoveel mogelijk omdat hij om de 5 minuten wel in spontaan zingen of dansen uitbarst en dat begint na een tijd wel te vervelen, al zitten er best wel knappe scènes tussen zoals het dansen op het plafond (op zich ook wel zeer knap gedaan door een camera, bijhorende cameraman en de kamer te laten ronddraaien in een kooi met een diameter van 6 meter) en het leuke dansje tussen Astaire en de kapstok.

Fred Astaire is hier meer gecast voor zijn danspasjes want acteren is er niet echt bij. Gelukkig blinkt hij in het andere dan wel weer hard uit. Jane Powell daarentegen kan ook goed zingen maar zorgt er dan ook nog voor om een deftige prestatie neer te zetten. De bijrollen zijn ook goed te doen. Vooral de zogenaamde tweeling Irving Klinger / Edgar Klinger gespeeld door Keenan Wynn was wel leuk.

Het is me wat teveel om een dik anderhalf uur naar een dansende Fred Astaire te zien zelfs al kan hij het nog zo goed.

2*