High Society (1956)

Dit is een muziekale versie van The Philadelphia Story uit 1940 met James Stewart en Cary Grant in de hoofdrollen. Mischien dat dit helpt.

Erg leuke film. Bing Crosby speelt goed en Grace Kelly is echt hilarisch in deze comedy. Het gezang was ook een groot pluspunt vooral de duetten tussen Crosby en Sinatra. Ook een leuke bijrol voor Louis Armstrong. 4*

Ja, ik vond het toch ook een leuke film, hoewel ik er een beetje huiverig voor was. Ik zag deze DVD liggen bij Office Center voor 6 euro en dacht, pik maar mee!
Ik heb er geen spijt van gekregen.

Mijn stem met een halfje verhoogd. Vandaag herzien, en de liedjes kon ik weer meteen mee-neuriën/zingen. Cole Porter zorgde voor sterke songs, en Louis Armstrong voor de swingende jazz-momenten. Fijne musical met verrassende songs zonder dans-spektakel en dergelijke.
Crosby en Sinatra vullen elkaar goed, Kelly is weer gracieus. Uitzonderlijk goede remake van The Philadelphia Story, die het natuurlijk geheel moet hebben van het script en de cast. Die moet ik ook hoognodig eens herzien.
True Love, Who Wants To Be A Millionaire, Well Did You Evah en het overheerlijke Crosby versus Armstrong nummer Now You Has Jazz. Tijdloos.
En welke film durft het nog aan pas te starten na 8 minuten!?

She's sensational...

Aangezien ik 'The Philadelphia Story' nog niet aan een kijkbeurt heb kunnen onderwerpen, had ik niet eens het kleinste gevoel naar een remake daarvan te zitten kijken. Dat maakt echter wel dat de nieuwsgierigheid en verwachtingen naar deze film nog meer gegroeid zijn, al is het maar om te kunnen genieten van de briljante uitspattingen van de Cary Grant.
Dat terzijde is 'High Society' een uiterst genietbare screwball comedy, die de onmiskenbare aantrekkingskracht van de comedy of remarriage nog eens extra in de verf zet.

Dat de schoonheid van Grace Kelly bovendien geen grenzen kent, bewijst ze in deze 'High Society' eens te meer. Ze loopt er nooit mee te koop, integendeel, elk shot en elke emotie getuigt van een enorme gratie en klasse.

Wanneer ze dan nog namen als Crosby en Sinatra aan haar zijde krijgt, is het muzikale plaatje compleet. Muzikaal, omdat deze prent humorgewijs, en als een screwball comedy, lichtjes teleurstelt. Al wordt dat voldoende gecompenseerd door de aangename soundtrack van Cole Porter, die met nummers als 'True Love', 'She's Sensational' (...and it's the God's honest truth ) en dergelijke meer, zijn talent andermaal laat blijken. Natuurlijk mogen we ook de bijdrage van jazzlegende Louis Armstrong niet vergeten, al verdiende hij gerust wat meer screentime.

De uithaal naar de 'hogere klassen' is niet helemaal geslaagd, maar verscheidene long shots laten de extravagante decors zeer goed tot hun recht komen. High class kitch, die de intenties van deze prent alsnog duidelijk op de voorgrond plaatsen.

3.5*, want hier en daar mist 'High Society' toch de nodige speelsheid.

Qua verhaaluitwerking en acteerwerk is het allemaal wel een heel stuk minder dan The Philadelphia Story. En dan ook nog eens een musical.. o jee.

Maar vreemd genoeg verveelt de film toch echt niet, ondanks alle zoetsappigheid. Crosby en vooral Sinatra en Louis Armstrong zijn toch echt wel fijn in een film als dit en leveren wel een grote glimlach op.
Als je ook nog eens verliefd bent op Grace Kelly zoals ik komt er toch nog wel een voldoende uitrollen.
Maar ik begrijp ook wel als mensen hier klakkeloos een dikke onvoldoende voor zouden geven.

De film is wel aardig maar de kracht zit in de muzikale hoogtepunten.

Sinatra en zijn grote held Crosby stelen de show met name door de magistrale muziek en niet door het knullige verhaaltje. De sterrencast ten spijt. Met het schitterende True Love. Redelijk.

The Hilarious Low-Down on High Life!

Op de digitale zender TCM geven ze regelmatig films met oude filmsterren zoals Marilyn Monroe, Audrey Hepburn of Grace Kelly. Als er zo'n film komt neem ik hem zonder twijfel op en kijk hem later op een rustig ogenblik. Vandaag was High Society aan de beurt.

Het verhaal vond ik eerlijk gezegd maar zo-zo. Er gebeurt niet echt veel en het wordt dan allemaal ook nog eens nodeloos verlengd om aan een respectabele speelduur te komen met conclusie dat het allemaal vrij saai wordt. De driehoeks-, of zelfs vierhoeksverhouding kon me op zich wel bekoren maar wordt maar zwakjes uitgewerkt. Het einde waar Kelly uiteindelijk toch nog voor Crosby kiest was uitermate voorspelbaar. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan me er ook niet over uitspreken of het daar ook was. Iets waar ik ook een probleem mee heb is dat de acteurs te pas en te onpas in zingen uitbarsten. Nu had ik wel zoiets kunnen verwachten met Sinatra of Crosby maar toch, blijkbaar kan alleen Marilyn Monroe dit bij mij afbrengen. Qua humor was het bij vlagen allemaal wel te pruimen maar daar zit gelukkig de grote sterrencast voor iets tussen.

Want High Society bevat ook een serieuze cast. Twee van de grootste Crooners, Sinatra en Crosby komen voor het eerst samen in een film en worden dan nog eens geflankeerd door één van de mooiste vrouwen ooit namelijk Grace Kelly. Reken daarbij ook nog eens Louis Armstrong en je hebt meteen de kracht van de film. Crosby en Sinatra zijn leuk om naar te kijken maar de show wordt toch vooral gestolen door de elegante en stijlvolle Grace Kelly. Wat een vrouw... Louis Armstrong zorgde trouwens nog een aantal keren voor een lach op mijn lippen en is zonder twijfel de meest humoristische van de groep.

Persoonlijk vind ik het soms storend dat er wordt gezongen in een film maar als je dit naast je kunt leggen dan blijft er een sterke film over. Bij mij rest alleen de sterrencast maar die zorgen nog wel voor een voldoende.

3*

Allereerst het jonge meisje was erg goed aan het acteren.
Rest van de cast deed het ook goed en dan heb je Louise armstrong met zijn prachtige stem.
Verhaal wordt op een gegeven moment saai maar de muziek maakt het goed.

3,5 ster

Het "True Love" van Bing Crosby met Grace Kelly was toen ook meteen één van de grootste hits uit dat jaar en is sindsdien een evergreen gebleven. De gehele soundtrack hoort tot de beste albums uit mijn muziekcollectie, ik zie geen nummer wat slecht is. De muziek uit de film is wel vaak een eigen leven gaan leiden. Bing Crosby die in 1926 zijn carrière begon bij Paul Whiteman, die heeft heeft me toch een berg platen gemaakt en naarmate die ouder werd, klonk zijn stem steeds zwaarder maar daardoor ook veel plezieriger.
Cole Porter heeft geweldig werk gedaan voor deze film. De liedjes worden zo leuk in de film neergezet. Bing Crosby die zich boven aankleedt en I love you Samantha zingt terwijl Louis beneden op zijn trompet speelt.....En dan Franky en Bing samen, wat wil je nog meer. 3.0

Meh.

Grootste pluspunt aan dit soort oude musicals nog steeds het luchtige sfeertje. Er mag dan een hoop drama bijzitten op het einde, het is opvallend hoe luchtig er gedaan wordt over het afblazen van een bruiloft op de dag zelf, en dan toch hertrouwen met je ex. Een leukere benadering dan de meligheid die zulke scenes tegenwoordig met zich meebrengen.

Sinatra, Crosby (toen ik jong was echt jaren gedacht dat hij net als Armstrong zwart was - cfr Cosby ) en Armstrong spelen gezellig, verder kan het bijna niet anders dat Stewart in het origineel de rol van John Lund heeft, wat een vreselijke hark. Vervelend in deze film vond ik vooral Grace Kelly. Als (komische?) actrice is ze snoervervelend, vooral de momenten waarin ze erg emotioneel probeert te kijken door allerlei grimassen te trekken en zenuwachtig heen en weer te bewegen. Plaatsvervangende schaamte.

De muziek is verder ook niet m'n ding maar dat zal verder niemand verbazen. Jammer dat er geen leuke female lead in deze film zat, zou de boel wat broodnodige flair gegeven hebben, wat rest zijn een luchtig sfeertje en 3 kerels die er nog iets leuks van proberen maken.

1.0*