The Navigator (1924)

Niet de eerste keer dat Buster Keaton op een boot terechtkomt (The Boat uit 1921 ook al), maar toch weet ie weer een bijzonder originele en enorm amusante film te presenteren. Wat een genie was die man toch. 4*

Dit is niet Keaton's beste film (heb nog niet alles gezien, maar voorlopig gaat die eer naar Sherlock Jr., nipt gevolgd door Our Hospitality), maar wederom slaagt het genie van de stille film er in om de kijker een uur te amuseren met zijn ingenieuze grappen (al was er in deze film misschien iets teveel valwerk, wat je na een tijdje wel gezien hebt). Ik onthou vooral het achtervolgende kanon, de autorit naar zijn geliefde en de keukenscènes.
Het einde was een tikkeltje abrupt, wat wel vaker voorkomt bij komische films uit die periode. Toch voelde het me iets te gehaast aan, beetje jammer.


3,5*

Aardige film van en met Buster Keaton, al is deze lang niet zo goed als bijvoorbeeld een Sherlock Jr. De film speelt zich grotendeels af op een boot en omdat daar niet zoveel personen aan boort zijn vervalt de film op een gegeven moment in herhaling aan grappen en lijkt het allemaal wat eentonig te worden. Gelukkig wordt dat op een gegeven moment weer beter als het kannibaleneiland wordt bereikt. Verder heeft de film een hoog tempo en duurt het allemaal niet te lang. Ondanks dat het niet Keaton’s beste film is krijgt deze toch makkelijk een voldoende omdat Keaton ook hier best wel weer creatief bezig is geweest en de film als geheel best vermakelijk is.

3,0*

Wederom een Keaton die ik niet echt bijzonder vond, zelfs al kan ik genoeg leuke momenten bedenken (met name het onderwaterstuk was best gaaf). Wellicht heb ik wat te veel slapstickfilms gezien de afgelopen paar jaren, want enkele grappen kwamen me bekend voor. Keaton blijft echter wel een zeer creatief persoon, zoals blijkt uit de eerder genoemde onderwaterscène, de oplossingen voor de voedselproblemen en de manier waarop de rit van Keatons huis naar zijn geliefde gefilmd is. Maar soms zou ik, net als in Go West die ik een week geleden zag, willen dat de grapdichtheid wat hoger was. Nu is het meer een aardige film dan een briljante film.
3*

Heerlijke Keaton. Nog net geen 4 sterren, maar de droge situaties en fysieke humor van Keaton komen hier beter uit de verf dan in Three Ages.

Living proof that every family tree must have its sap

Het is weer zover, ik heb weer examens. Een periode in het jaar dat een aantal keer voorkomt en waar ik weinig tijd lijk te hebben om enige vorm van ontspanning te hebben. Gelukkig bieden de avonden de oplossing want er is geen betere vorm van ontspanning dan 's avonds een filmpje op te zetten. Het probleem is dat ik nooit iets te lang wil zien en toen viel mijn oog op de Buster Keaton box die ik ooit eens heb gekocht. Twee films had ik al gezien dus er blijven er zo'n acht over geloof ik. Gisteren maar begonnen met deze The Navigator.

Het is vreemd, ik ben nooit een fan van silent films geweest maar Keaton's slapstick kan ik altijd wel waarderen, een stuk meer dan die enorm overgewaardeerde Charlie Chaplin maar dat terzijde. Ik had tot nu toe nog maar twee Keaton films gezien uit zijn silent periode (Steamboat Bill Jr en Go West) en een weetal talkies maar The Navigator mag zich met gemak in de top 3 nestelen naast de twee andere silents. Hetgeen Keaton hier doet is dan op zich ook niet zoveel anders dan hetgeen hij in die andere films doet maar het heeft zijn effect nog altijd niet verloren. De film komt wat traag op gang maar eens de film vertrokken is wanneer de twee op de boot terecht komen, wordt het pas echt leuk. De ene na de andere slapstick scène wordt op je afgevuurd en de film verveelt nergens. Even lijkt Keaton in herhaling te vallen maar dat wordt handig opgelost door het schip te laten crashen bij een eiland vol kannibalen. Dit geeft op zijn beurt weer genoeg stof voor het laatste restje van de film waarmee je met een dikke glimlach kunt afsluiten. Het einde is wel enigszins abrupt maar dat is maar een kleine smet op een voor de rest uitstekende film.

Keaton is echt een held, zoveel is duidelijk. Ik weet nog toen ik voor het eerst kennis maakte met Keaton dat ik er niet zo enorm veel aan vond. Dat was echter met een talkie (The Villain Still Pursued Her als ik me niet vergis) en die kun je nu blijkbaar eenmaal niet vergelijken met hetgeen hij daarvoor had gedaan. Het was dan ook met Steamboat Bill Jr dat mijn ogen opengingen en dat ik zag hoe geniaal hij in feite was. In The Navigator is hij dan ook van datzelfde niveau en levert hij weer een aantal geweldige scènes. Vooral de climax onder water spreekt tot de verbeelding, ongelooflijk dat dit alweer meer als 80 jaar geleden is. Keaton was zijn ver vooruit en het is dan ook jammer dat zijn films vandaag de dag maar een erg klein publiek weten te bereiken. De film concentreert zich vooral op maar twee mensen: Keaton en Kathryn McGuire. Dit is altijd een gewaagde zet want als één van de twee niet goed overkomt, heb je kans dat heel de film slecht is. Met Keaton zat het dus al goed maar ook McGuire mag er zeker en vast wezen. Het samenspel wanneer ze nog niet van elkaar weten dat ze op de boot zitten is fenomenaal en de twee zijn dan ook erg sterk op elkaar ingespeeld.

Meer als 80 jaar oud maar de film voelt helemaal niet oubollig aan. De korte speelduur vliegt enorm snel voorbij en Keaton blijft een genot om naar te kijken. Hoeveel keer hij hier op zijn smoel gaat, geweldig! McGuire is een goede toevoeging aan het spel van de Great Stone Face. Vanavond maar eens aan Sherlock Jr opzetten, schijnt ook erg goed te zijn maar The Navigator mag er zeker vast ook zijn.

4*