He Who Gets Slapped (1924)

De eerste MGM film,de eerste Hollywoodfilm van Sjostrom,een hoofdrol voor Chaney,de eerste serieuze rollen voor Gilbert en Shearer,en -zo wil de legende-Bela Lugosi als figurant in het clownskoor.
Klinkt als genoeg voor een zeer goede film,en dat is ook zo.Natuurlijk is deze film voor moderne kijkers over the top melodramatisch en moralistisch,maar daar staat genoeg tegenover.Qua thematiek is de film duidelijk verwant aan the phantom of the opera(ook weer Chaney),der letzte mann en der blaue Engel.
Gebaseerd op een stuk van de vrijwel vergeten Russische schrijver en Poe-imitator Andreev,is dit een van de minst Amerikaans aandoende grote Hollywoodproducties die ik ken.Feel good wil het niet worden,en het Russische masochisme van Andreev gecombineerd met het symbolisme van de Zweed Sjostrom levert iets erg Europees aandoends op,de moed van MGM om hiermee te debuteren dient te worden geprezen.
Sjostrom toont zich weer een meester van cinematografie door met de belichting een unheimlich sfeertje op te roepen,en de enscenering van de circusscènes is fenomenaal,evenals de crosscutting naar de reeds gememoreerde aardklootsclown..
Voor de verandering een synopticus die maar wat gilt:het punt is juist dat Beaumont helemaal niet mal is,maar geniaal.Ook als clown doet hij zich slechts als een imbeciel voor ,allicht.Hoewel de the tears of a clown-i pagliacci-een zot verliefd-thematiek zo afgezaagd is als een discussie over the shawshank redemption,werkt het toch dankzij het genie van Chaney,die hier weer bewijst een van de grootste acteurs/mimespelers aller tijden te zijn geweest.
Waarschuwing:het slot heeft hier en daar dermate pathetische trekjes dat het op de lachspieren kan werken.Maar hoort dat niet uitgerekend bij zo'n soort film en zo een anti-held?