Comme une Image (2004)

omgekeerde wereld...

Speelt al een tijdje in België. Ik ben deze avond gaan kijken, en toch niet echt een hoogstaande film. Niet onderhoudend genoeg qua verhaal, de muziek is niet helemaal mijn stijl, en de sfeer is ook niet aangenaam... Wat rest er nog?

Hebben pas twee mensen deze film gezien? Ben er erg benieuwd naar geworden na enkele zeer positieve recensies. (o.a. cinema.nl)

Het begint wel aardig met vooral de vader die zorgt voor wat grappige stukken dialoog. Wat mij zo tegen staat is dat al vrij snel duidelijk is dat iedereen zo zijn eigen problemen heeft en dat vrijwel iedereen egocentrisch blijft doen. Dat is dan het drama zonder al te veel gevoel. De film valt in dat hokje Franse praatfilms te plaatsen en daar is niks mis mee. Niet dat alle Franse films praatfilms per definitie zijn, maar er zijn er die niks losmaken. Jaoui schrijft, regisseurt en acteert, leuk en aardig maar het resultaat is middelmatig. 2.5 sterren

vond het een hele mooie subtiele film

Kwam helemaal niet boven de middelmaat uit. Beste scenario in Cannes?
Eerste film van Jaoui vond ik veel genietbaarder.

Mooie subtiele relatiefilm in de beste Franse traditie, maar ook met nogal wat humor die me soms aan de betere films van Woody Allen deed denken. Het script is erg ingenieus in elkaar gezet, en het verbaast me niks dat het een prijs heeft gewonnen.

Vooral de figuur van de vader is sterk: grenzeloos egoïstisch, maar ondanks zijn intelligentie heeft hij daar zelf nauwelijks erg in.

Het verhaal speelt zich af in het milieu van Parijse schrijvers/ uitgevers. Omdat ik zelf zijdelings betrokken ben bij het literaire wereldje van Amsterdam, herkende ik nogal wat types die in deze film worden geportretteerd. Ook ik ken schrijvers en andere artistieke types die aan de ene kant zeer onzeker zijn en twijfelen aan hun prestaties, terwijl ze aan de andere kant een enorm ego hebben en zichzelf heel belangrijk vinden. (Nee, ik noem geen namen.) Dat schijnt bij het vak te horen.

Het vele gekibbel (ook tussen bijfiguren) is bij vlagen erg amusant. Meteen al de eerste dialoog (met een taxichauffeur) is ijzersterk. Naar het einde toe dreigt de film wat in te zakken, maar dat wordt weer gecompenseerd met een mooi en stemmig slotakkoord.

Kortom: het lage gemiddelde dat de film nu heeft, is echt onverdiend.

korykory, woody allen, dat was ook mijn associatie! Soort Franse cinema die vertrouwd aanvoelt. Nergens spectaculair, nergens te scherpe wendingen, maar langzaam gaat de film als een warme deken aanvoelen en krijgen de onderhuidse emoties vat. Agnes Jaoui verraadt in vele opzichten - de setting, het tempo, de schnitt, terloopse humor, zelfs cameravoering - een belangrijke inspiratiebron: Woody Allen dus. Zo goed wordt het uiteindelijk niet, maar het was de moeite waard.

Er gebeurt eigenlijk niets in deze film. Er wordt vooral een hoop geouwehoerd. Het is een film over relaties. Gelukkig kan ik al dat cynisme wel waarderen. Ik kan me over het algemeen wel vermaken met cynische mensen. Toch is de boodschap in deze film wel duidelijk. Iedereen heeft behoefte aan aandacht. En met cynisme los je dat zeker niet op. Mooie film.

Zeker geen boeiende story deze film. Het duurt een tijdje voor ge alle personages kent en beseft dat de film het uitsluitend zal hebben over karakters en relaties. Ieder persoon zit zowat op zijn eigen houtje en de belangstelling voor elkaar is zeer matig.
Mooiste scènes zijn die met muziek en zang.
We zien al zo weinig franse films en als het dan toch past, dan verdienen we wel beter dan dit.

Een niet bij het grote publiek erg aansprekende film. Eerder een, die snel in de vergetelheid lijkt te belanden. Maar naar mijn idee alles behalve terecht, want zonder dat ik op de hoogte was wat ik opgenomen had via het Belgische Canvas, viel ik met mijn neus in de zachte Franse beurre. Meestal kan ik een film, waarin klassieke muziek een sfeerbepalende rol speelt wel waarderen. De zangtalenten van de hoofdrolspeelster Lolita (what's in a name - aardige omkering) de zoektocht naar vaderlijke erkenning en waardering, maar bovenal haar ontdekkingstocht in de liefde maken dit Franse verhaal met enkele literaire verwijzingen meer dan de moeite waard. Kortom een film, die meer aandacht en waardering zou verdienen.