Mo' Better Blues (1990)

Sjonge, wat is deze film door weinig mensen gezien. Jammer.

Eén van de beste Spike Lee films in zijn typische, bijzondere stijl. Ditmaal over het leven van een jazz-tompetist, zijn band en zijn vriend die hem alleen maar in de problemen helpt.

Geweldige soundtrack!

Helemaal mee eens kos!

Aardig maar geeft niet de voldoening waar je op hoopt. Weinig intense impressie over jazz (eerder koel dan broeierig). Het verhaal is enigzins flauw en de hoofdpersoon is verre van sympathiek. Maar Good ol snipes doet het meer dan goed.

Spike fans, haast je naar de fame voor een spaanse versie van deze film met nederlandse subs. (en ook Crooklyn, beide 5 euro) 3

Degelijke drama film en ook de eerste die ik heb gezien van Spike Lee.. mooie eerste kennismaking dacht ikzo! verhaal is boeiend omdat het weer eens wat anders is dan de meeste films.. en natuurlijk de hoofdrol spelers:Denzel Washington & Wesley Snipes.. Snipes had ikalleen nogmaar in actie filmpjes gezien dus was even wennen.. maar hij speelde zijn rol zeer overtuigend! en ook de bijrol van Samuel L Jackson is een rol die zeker genoemd mag worden.. in een bijrol die een beetje leek op de rol in Pulp Fiction.

Aanrader voor de Jazz-Fans.. zelf geen Jazz fan.. maar kan er goed naar luisteren.. net geen 4 sterren omdat de film wat langdradige stukjes heeft.. en ik het einde weer net even wat tesnel vond gaan.. 3,5 wel verdiende sterren.. zit dicht tegen de 4 aan

Niet zo goed als Do the Right Thing (welke film wel?) en Clockers. Na deze twee komt Mo' Better Blues. Erg sterke cast, alleen een beetje jammer van het einde...

3,5*

Een hiphopgerelateerd dingetje, maar wat klinkt Denzel als Kool Keith tijdens die L-O-V-E-scène (vanaf ongeveer 3:45).

Eerste helft van de film is fantastisch een ware feest voor de jazz liefhebbers. Wel werd de film een beetje langdradig, en rommelig in de montage. Een prima film van Spike die het beste weet te halen uit Washington en Snipes.

Aardig. Mooi acteerwerk Washington en Snipes. Lekkere soundtrack. Wel aan de lange kant en een einde dat er doorheen wordt geramd. Jammer.

een portret van een jazz trompettist (knappe vertolking van Denzel Washington, toen al tonnen charisma) en zijn band. De discussies (zo spontaan in beeld gebracht, sommige scenes lijken geïmproviseerd) tussen de karakters, de spanningen (oa een ruzie stokend Franse vriendin – voor velen en ook voor Lee is Frankrijk en jazz een evidente combinatie) en meningsverschillen – het is allemaal knap in scene gestoken met een meesterlijk fotografie van Ernest Dickerson (de man is gestopt met fotografie - hoe jammer - en is nu zelf tv regisseur). Puike muziek van Branford Marsalis Quartet. Er is weinig plot, meer een character verhaal waarin het egoïsme van Denzel naar voren komt (in zijn band, zijn vriendin met zang aspiraties) met daarnaast het niet kunnen/willen kiezen voor zijn 2 liefdes. Geniale scene als Denzel zijn 2 vriendinnen niet uit elkaar kan houden. Uiteindelijk wordt het toch tragisch (kippenvel scene als Denzel opnieuw trompet speelt, aangemoedigd door zijn oude vrienden maar toch lukt het niet). Is het toevallig dat het personage van Lee alweer de oorzaak is ? De neerwaartse spiraal waarin Lee zit, zal onvermijdelijk te pletter storten en sleurt Denzel mee. Loyaliteit voor zijn vriend zal Denzel fataal worden. Maar bij Lee gaat humor, luchtigheid en drama hand in hand en ook bij deze. Een feest voor oog, oor en hart.

Redelijke film over een trompetist die met zijn band optreed in een cafe in Brooklyn. Een portret over een man wiens werk/kunst/muziek voor alles moet wijken, en dit hoofdpersonage komt wel goed uit de verf. Mooi camerawerk, een mooie jazzy soundtrack en de hele sfeer ademt een Spike Lee Joint. Helaas mist de film soms wat focus en gaat het vooral te lang door.

Houdt een beetje het midden tussen een slice of life en flnk gescripte film, maar gaat iets te veel nergens heen voor het tweede en is iets te weinig spontaan voor het eerste. Geen slechte film, wel wat lang. Fijne soundtrack maar wat er onder de optelling staat is raar, mocht wel wat energieker. Hoe meer Spike Lee ik zie hoe meer ik vind dat hij nooit meer echt in de buurt van Do the Right Thing kwam.

Is dit nou een goede film, of een slechte? Die vraag kwam regelmatig bij me op.

Ik kreeg de indruk dat Woody Allens films hier ook inspiratie voor leverden, helemaal met al die shots van de Brooklyn Bridge...

Ook frappant: de ongecensureerde shot van een bevalling.

Leuke quote:

"...And I was born yesterday, but I stayed up all night(!)"

Een zesje dan maar.

Gezien op SkyShowtime. Vroege Spike Lee Joint waar hij zelf en Denzel de hoofdrollen vertolken.

We volgen Bleek (Washington), die al van jongs af aan gepusht wordt door zijn moeder om trompet te spelen. Twintig jaar later speelt hij in zijn eigen band “The Bleek Gilliam Quartet”. Die bestaat o.a uit saxofonist Shadow (Snipes) en manager Giant (Lee). Al vroeg word duidelijk dat er wat rivaliteit tussen Bleek en Shadow heerst. Shadow die wat egoïstisch lange solo sessies doordrukt. Ook geld speelt een grote rol en later zorgt dat voor wrijving in de band, maar ook op het gebied van vrouwen heerst er rivaliteit. Ondertussen vergokt Giant al zijn geld en raakt steeds dieper in de schulden bij de verkeerde mensen.

Sterke rollen van Washington, Snipes en Lee. Klein rolletje van Samual L Jackson als tough guy die wat vingers breekt. Jazz liefhebbers zullen zeker aan hun trekken komen.