Sophie's Choice (1982)

Ik zou de film zeker nog een keer afkijken.

Een film die blijft boeien tot het einde. Ik heb toch een traan moeten wegpinken tijdens dat hartverscheurende moment dat ze moeten kiezen tussen haar dochtertje en haar zoon. Hoewel ik het al een tijdje zag aankomen dat het ging gebeuren, gaat er toch een rilling door je hele lichaam als je dat dochtertje hoort huilen.

Fantastische film, maar tegelijkertijd hartverscheurend.

Mooie en aangrijpende film. Mooie wendingen ook . Streep deed het echt geweldig. Ze sprak al die talen vloeiend (voor zover ik weet).

dikke 4,0

Mooi drama met de nodige emoties. De verschrikkingen van de holocaust worden op een wat minder visuele manier getoond en dat is ook wel eens lekker. Acteerwerk is prima. Grootste nadeel is dat de film toch wel wat traag is en te lang duurt.

Mooi drama dat zich niet richt op WOII, maar op de nasleep van een overlevende uit het concentratiekamp.

Hulde aan Meryl Streep.

Na herziening een halfje erbij.

Voor mij was de film iets te langdradig, al was hij daarom niet saai. Een interessant en niet-alledaags verhaal over WOII.. Prachtige vertolking van Streep, en hierbij mogen we Kline ook niet vergeten.

4*

Het was een lange zit maar was het kijken zeker waard.

vond hem een beetje traag op gang komen maar uiteindelijk word je helemaal meegezogen door de mooi vertolkte rollen van de acteurs.

Het einde daar word je wel even stil van.

Langdradig oorlogsdrama.

Langdradig omdat enkel de scènes van Sophie in Auschwitz wisten te boeien. Die zijn best fraai geschoten en komen rauw over.

Helaas blijft het bij die enkele scènes. Het soort driehoeksrelatie dat de "vrienden" hebben, komt ongeloofwaardig over. Ik voelde ontzettend weinig genegenheid tussen hen.

De film slaagt er absoluut niet in (het grootste deel van) zijn 150 minuten te boeien, en da's een grote zwakte.

Dat is spijtig gezien het acteerwerk. Da's best goed. Meryl Streep roept wel bewondering op gezien haar mentaal en fysiek veeleisende rol. Kevin Kline (vader van Michael Fassbender ofzo? Wat een gelijkenis.) doet het goed, vooral in zijn woede-uitbarstingen. Kevin MacNicol heeft slechts weinig uitstraling, en ook qua acteren zelf komt hij hier het minst goed uit.

Zoals gezegd zien de Auschwitz-scènes er confronterend uit. Het appartement zag er spuuglelijk uit, en ik persoonlijk vind het een 'ongelukkige' beslissing van de regisseur om het zo overdreven druk, kitscherig te maken. Het is gewoon lelijk om naar te kijken en zodus ontbrak het ook aan sfeer (in die appartement-scènes).

Ondanks de goeie acteerprestatie van Meryl Streep, heb ik te veel op de klok moeten kijken.

2

Het eerste uur viel wel wat tegen. Er zat niet veel vaart in het verhaal, maar gelukkig veranderde dit eenmaal ze over het concentratiekamp begon met de nodige flashbacks.

Over de acteerprestaties absoluut geen slecht woord, vooral Meryl Streep speelde sterk.

Jammer van het eerste uur, maar ben toch blij dat 'k deze eens heb gezien, al is het wel niet echt een film dat 'k nog eens terug hoef te zien.

Tja meryl streep is de film een echte tour de force

Dat dit een geweldig geacteerde film is staat natuurlijk buiten kijf, maar ik ben iets minder te spreken over hoe het verhaal in elkaar zit. Heel de opbouw met Nathan en Sophie belooft heel wat, maar uiteindelijk is het toch vooral Auschwitz wat het belangrijkste is. Kan best zijn dat ik de significantie van een hoop dingen niet begrepen heb, maar het deed wat rommelig aan. En wat te zweverig. Op het einde zit je toch met een soort gevoel van, wat moest ik hier nou precies mee.

Aardig om te kijken, als geheel achteraf gezien iets minder.

Wel een hele ruime 3,5 voor vooral het acteerwerk van Meryl Streep.

Een mooi drama dat de tijd neemt voor opbouw en ontrafeling van Sophie's geheimen. Ik ben geen fan van Streep maar hier laat ze zien wat ze in huis heeft. Ze spreekt prima haar talen (nou ja, dat Pools klonk prima weet niet of dat ook echt zo was) weet ook fysiek te overtuigen, en ze weet als geen ander emotie te leggen in haar rol- dit moest wel haast haar droomrol zijn.

Kline speelt met zn cabarateske houding en zn moodswings niet wezenlijk anders dan in A Fish Called Wanda maar doet het ook prima. De narrator was een wat kleurloze jongeman maar niet storend.

De keuze-scene was ondanks dat ik het al voelde aankomen een stomp in de maag.

Sophie's Choice heb ik altijd eens willen kijken omdat ik, helaas, al wist welke beruchte scene in de film zat. Dat is best jammer, want als ik dat niet had geweten, dan was de impact denk ik nog groter geweest op dat moment. Wat een ondraaglijke keuze, kiezen tussen het leven van 1 van je 2 kinderen. De scene was echt heel erg pijnlijk en wreed en kwam bij mij als kijker, ondanks dat ik het dus wist, keihard aan. Streep acteerde geweldig en de schreeuw van het meegenomen dochtertje ging door merg en been. Wel spijtig dat de scene daarmee meteen voorbij was en dat er niet meer over dat moment is gesproken. Ik had op zich wat meer willen horen van haar enorme schuldgevoel, al spreekt het natuurlijk wel voor zich.

Buiten dat ene moment viel de film me best wat tegen. De eerste pakweg anderhalf uur verliepen traag en het was ook niet echt pakkend. De driehoeksvriendschap kon me niet echt boeien, vooral omdat beide mannen een irritante rol speelden. Streep deed het wel goed, sterk geacteerd. Haar afwijkende accent, haar angstige voorkomen, haar pogingen om toch maar bij Nathan te blijven, ondanks ze Stingo leuk vind...sterk. Ook vanwege dat laatste kan je de film Sophie's Choice noemen. Haar keuze tussen de beide mannen die ze nauwelijks kon maken. Al zal de titel vooral gebaseerd zijn op die ene beruchte scene.

Het laatste uur met beelden vanuit Auschwitz vond ik wel erg goed. De manier van filmen was ook rauw en direct met veel donkere beelden. Maar het is te weinig om de film echt goed te vinden. Er had veel meer in kunnen zitten. En zonder die ene keuze was dit ook geen film geweest die mensen echt onthouden hadden, lijkt me. Voldoende, maar meer ook niet.

3*

Voor mij werkte de conversaties slaapverwekkend. Tel hier het armetierige tempo bij op

dan komt zo'n indrukwekkende climax, waar de hele film om draait, te laat

Alan Pakula heeft vele betere films gemaakt

Wie zich aan een echte oorlogsfilm verwachtte heeft zich schromelijk vergist.

Het is vooral een trio-drama na de oorlog. Ergens in 1949.

Het eerste uur, dus ook over de hele film, was het langdradig langzaam vooruitgaand.

De opflakkering kwam naar het einde toe, toen er afwisseling kwam tussen de vrij lange dialogen op de kamers en ook vanaf het ogenblik dat het oorlogsthema werd afgewikkeld.

De vertolking van het trio: Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNicol was prachtig.

Streep kon op commando de tranen laten lopen zonder hulp, maar dat 2,5 uur volhouden leek me toch wat te veel watervallen.

Deze film is een aanrader voor romantische en gevoelige mensen die graag de zakdoek bijhalen.

4,5* plus

Zelden heb ik de gruwelen van de tweede wereldoorlog zo intens samengebald zien worden in de acteerprestatie van Meryl Streep. Inderdaad het moment dat zij als moeder moet kiezen tussen het leven van haar zoontje of dochtertje is niet te bevatten! Niet te bevatten dat mensen tot zulk gedrag in staat zijn......helaas.

Je gaat er niet voor je plezier naar toe maar men is gewaarschuwd over wat oorlog is.

"Leslie Lapidus could say fuck, but she could not do it." ... " !!!

Heerlijk Drama !!! "Sophie's Choice" is een uitstekende drama-romantiek-oorlog waarin

er een fascinerend en boeiend verhaal werd verteld.

Visueel werden er niet zo heel veel oorlogsbeelden (vooral concentratiekamp) getoond ...,

maar de impact op het psychologisch werden prima weergeven door een uitstekend acterende Meryl Streep. Sommige mensen zullen misschien zeggen dat het langdradig en saai was ..., in mijn ogen absoluut niet maar noodzakelijk dat het verhaal zo werd verteld en uitgediept.

Pracht van een film !!!

Het is grappig dat ik op een gegeven moment dacht dat een scene zou verlopen, zoals ik jaren geleden op de middelbare school had gezien (in het kader van geschiedenis of maatschappijleer denk ik). Degene die de film hebben gezien, zullen vast wel weten welke scene ik bedoel. Ik herkende het in ieder geval nog goed zoveel jaren na dato . Hoe dan ook, Sophie's Choice is een erg indrukwekkende en wrange film die ook veel aandacht heeft voor de nasleep van WOII. Dat vind ik vaak net zo interessant als die oorlog zelf.

Daarnaast is het ook boeiend hoe de 'driehoekrelatie' verloopt tussen een holocaust-overlever, een maniak en een schrijver uit het zuidelijke deel van Amerika. Vond vooral de steken van Kevin Kline naar Peter MacNicol en zijn achtergrond. De show wordt echter gestolen door een knap staaltje method acting van Meryl Streep. Erg sterk natuurlijk hoe ze deze zware rol aanpakt, al gaat dat zware Poolse accent in haar Engels wel lichtelijk irriteren.

Zou deze film nooit onder "romantiek" onderbrengen, daarvoor is de impact van de holocaust te overdonderend en wordt het van in de beginne duidelijk gemaakt dat beide hoofdpersonages te getekend zijn door het ongeluk, weliswaar omwille van verschillende redenen, om een verder gelukkig leven uit te bouwen.
De grappige, optimistische scènes maken er een soort totaalfilm van waarin Sophie's keuze niet alleen deze is van uit de holocast maar ook haar keuze om haar verleden niet te laten wegen op een andermans toekomst.
Het blijft een schitterende film, onderrtussen reeds bijna 30 jaar oud, maar nog steeds indrukmakend en met een Meryl Streep die toen al bewees één van de bijzonderste, zoniet de bijzonderste Amerikaanse actrice van de laatste decennia te zijn.

Kevin Kline ('s personage) heeft een attitude waardoor je hoopt dat hem een acute vorm van terminale roodvonk ten deel valt. Of dit ook de bedoeling is, is de vraag. Ik denk het niet. Het was volgens mij meer de bedoeling om de grillen van labiel persoon neer te zetten die we aan het eind van de rit (eens we zijn tragiek kennen) toch moeten sympathiseren. Dat is niet gelukt. In de sleutelscène krijgt de kijker op het hart gedrukt dat we hier te maken hebben met een wonderkind met een persoonlijkheidsstoornis. Sowieso had die scene echt niet ingelast hoeven te worden (kom op, laat wat aan de verbeelding van de kijker over!), maar dat terzijde. Zijn pretentieuze gebral moet dan aan zijn stoornis geweten worden en zijn eruditie aan zijn uitzonderlijke begaafdheid, maar dat gaat er voor mij niet als zoete koek in. Een wonderkind heeft stuitend gedweep gewoonweg niet nodig; dat er een aantal draadjes los zitten doet daar niets aan af. Goedkoop geschreven personage dus.

Het gedeelte dat Peter MacNoil een bleu, wereldvreemd persoontje vertolkt geloof ik nog, maar zodra hij, door de magische vriendschap met het getormenteerde koppel, tot ontbolstering komt, haak ik af. MacNoil heeft nu eenmaal geen kop waar verscholen talent in zit. Zijn porem verraadt daarentegen iemand die van meet af aan veroordeeld is tot de grijze massa. Iemand die, waar die zich ook bevindt, enkel als opvulling dient. Iemand die is vastgeketend aan zijn provinciaalse residentie. Niet iemand waar de New Yorkse, Joodse intelligentsia reikhalzend op zit te wachten om hem dusdanig veel veren in de reet te steken dat hij het zelfvertrouwen krijgt om een verdienstelijk literair werk te fabriceren. Iemand die met frisse tegenzin met moeders goeddunken met zijn dommige buurmeisje dient te trouwen. Niet iemand die blikvanger is voor kosmopolitische deernes met emotionele bagage. Welnu, u begrijpt mijn punt. Ongeloofwaardige karakterontwikkeling.

Dan de Oscarrol van Meryl Streep. Ja, de transformatie mag er wezen en dit is het enige personage dat overtuigd. De ondraaglijke emotionele bagage van haar persoon weet Streep tenminste geloofwaardig over te brengen. Toch verdient ook dit personage mijn kanttekening. Behoudens de gruwelen van haar verleden is ook dit geen individu waar je gebiologeerd van bent. Ze mist iets. Wat dat is, vind ik moeilijk vast te stellen maar als ik dan toch een verwoede poging moet doen zou ik het willen omschrijven als 'diepzinnige sensualiteit'. Streep concentreert zich vooral op het meelijwekkende van haar karakter. Het was interessanter geweest als zij Sophie meer ambiguïteit had meegegeven door meer verleidelijkheid in de rol te leggen. Pakula, de regisseur, had tegen haar moeten zeggen: probeer af en toe te kijken alsof een onbereikbare, jonge Robert Redford voor je neus staat.

Voor mij persoonlijk was de scène, waarbij Stingo het huis binnenkomt en achter Nathans broer aan de trap oploopt en de slaapkamer inloopt waar Sophie en Nathan liggen, het meest aangrijpend.

Echt zo'n lood in de schoenen gevoel. Zo'n eenzaam moment waarbij je volledig op jezelf bent aangewezen. Eén met je gevoelens. Je wilt niet maar moet toch door.

Eigen ervaring en dus herkenning speelt hierbij een grote rol. Daarom ook vond ik de keuze die Sophie moest maken net even wat minder indringend.

Een goede drama/romantiek film...

Goed en langdradige verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende actrice Meryl Streep speelt wel goed...

Geen HD aanwezig, overal geruis en af en toe

schokkende camerabeweging...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen top...

Zeker wel top!

Beste wat ik in tijden gezien heb.

Er zit zo veel in deze film.

Ik geef films zelden of nooit na 1x kijken hoger dan 4*

Maar deze film is geen goede film.

Dit is uitstekend!

Herzien op blu-ray, in een netjes opgepoetste versie. De visuele aanpak is aan de theatrale kant, met een overdaad aan interieurshots, maar het akteerwerk is ontegenzeggelijk van zeer hoog niveau. Zowel Meryl Streep als Kevin Kline heb ik nooit beter gezien. De plot ontvouwt zich erg langzaam, iets dat veel vlotter had gekund, maar de film heeft eigenlijk best een prettig tempo en de plot is doorgaans boeiend genoeg. Eén en ander werkt toe naar een emotioneel verwoestende finale, die nog steeds indruk weet te maken.

Een Hollywoodblik op de holocaust. Anno 1982 was bovendien het nog niet zo evident om zo'n film te maken. Dit zal zeker toen nog meer impact gehad hebben. De focus van de film ligt echter bij de driehoeksrelatie en gaandeweg komt de link en de gevolgen van de oorlog naar boven. Het drietal lijkt met momenten wel een groep hipsters en ik moest snel denken aan de film Dreamers. De wat naïeve schrijver heeft te maken met 2 mensen die zich onttrekken van de realiteit. Hij blijkt gek te zijn en zij draagt de gevolgen van de holocaust waar ze weliswaar van ontsnapt is maar het psychologische litteken nooit meer zal genezen. Vluchten in een fantasiewereld is dan ook haar enige oplossing. Stilaan opent ze zich toch voor de schrijver en vertelt over haar verleden.

Het duurt wat om in de film te komen en is ook weinig boeiend in het begin. Er zijn ondertussen ook al meer films gemaakt over de gruwel van de oorlog die verder gaan bij het in beeld brengen. Voor generaties die de oorlog niet hebben meegemaakt, is dat een grotere indruk dan in deze Sophie's Choice. Ook al zijn de gebeurtenissen uiteraard sowieso indrukwekkend en gruwelijk. Het gaat over de manier hoe je dat in een film wil en kan geven. De scènes over het verleden zijn dan ook de meest interessante. Meryl Streep is een echte Hollywood-actrice die mooi past in het profiel dat ze er hebben van actrices, maar hier is ze echt wel sterk. De keuze van haar personage Sophie is dan ook een klassieke scène.

De film komt langzaam op gang, Het was ongeveer na 45 minuten dat het verhaal zich begon te ontplooien. Een mooi en warm romantisch drama. Goed acteer werk van allen. Goede regie. Voor mij geslaagd en ik heb er van genoten.

Stel, je bent een alleenstaande moeder met een zoon en een dochter, en tijdens de Tweede Wereldoorlog beland je samen met je kinderen in een Pools vernietigingskamp. Van de kampcommandant krijg je het volgende te horen: één van je kinderen mag blijven leven, de ander gaat direct de gaskamer in. Je mag zelf kiezen welke. Kies je niet, ook prima, maar dan gaan beide kinderen eraan. Voor deze onmenselijke keuze komt de Poolse Sophie (Meryl Streep) te staan in de film Sophie's Choice (1982).

De film begint enkele jaren na de oorlog, wanneer Sophie met een hufter van een vriend (Kevin Kline) samenwoont in New York. Door middel van flashbacks leren we het leven van Sophie tijdens de oorlog kennen en komen we achter de verschrikkelijke waarheid. Sophie's Choice is een hartverscheurend drama, maar dat maakt het ook zo mooi. Enige minpuntje vond ik het geforceerde Poolse accent van hoofdrolspeelster Meryl Streep, maar haar prima acteerwerk maakt veel goed. Een mooie film dus, die het herkijken op termijn zeker waard is. En ik verklap niet voor wie Sophie uiteindelijk kiest, daarvoor moet je zelf de film maar gaan kijken. 4*

Sophie’s Choice vertelt het levensverhaal van Sophie, een overlevende uit Auschwitz. Zij woont intussen in de Verenigde Staten, maar heeft haar gruwelijke verleden nog niet verwerkt. Ze heeft een relatie met de instabiele en soms agressieve Nathan die haar destijds gered heeft. Er ontstaat een driehoeksverhouding met Stingo die onder het koppel een kleine kamer bewoont.

De contacten tussen Stingo en Sophie zijn innemend en ontstaan wanneer Nathan weer eens verdwenen is na een ruzie met Sophie. Aan de hand van flashbacks wordt het verleden van Sophie kenbaar gemaakt en ontstaat er een innige band met Stingo.

Meryl Streep doet het geweldig als Sophie en dat is één van de grootste troeven van de film. Helemaal in de film heb ik niet gezeten. Bij momenten wat langdradig. De film zit vol lange dialogen die niet altijd aanslaan. Wat wel geslaagd is dat de impact van de concentratiekampen wel kenbaar wordt gemaakt zonder hierbij in gruwelijke (gebruikelijke) details te treden. Qua onderwerp een zware film, maar visueel lichter verteerbaar. Drama en romantiek zijn met elkaar verweven waarbij een tweede kijkbeurt geen overbodige luxe is.

Het drama is eerlijk, het dilemma natuurlijk afschuwelijk en Meryl Streeps vertolking superbe, maar wat me overkwam toen ik deze film voor het eerst zag (ergens in de jaren 80) gebeurde me bij herziening opnieuw: eigenlijk vind ik de rol van Kevin Kline veel interessanter. Als ik zijn intimiderende manie niet meer zo indrukwekkend vind als vroeger komt dat alleen maar omdat ik hem sindsdien in zo veel andere intense rollen heb gezien, van de hilarische Otto in A fish called Wanda via de ontwapenende Dave tot de vrolijke senior in Last Vegas, en hoewel hij in geen van al die rollen op vergelijkbare wijze onheilspellend was is zijn werk toch altijd van een betrouwbare kwaliteit geweest. Sophie's choice was de eerste film waarin ik hem zag, en hoewel dit voor de meeste mensen vooral Meryl Streeps film is begrijp ik zelf niet waarom Kline hier niet op z'n minst een nominátie voor een Oscar aan heeft overgehouden. Peter MacNicol is sindsdien helaas enigszins onder de radar verdwenen.

Tegenvallend geheel die mij teveel liefdesdrama is dan drama, en waarvan ik vind dat de kern van het verhaal toch een beetje verloren gaat door randzaken.

De kern van het verhaal is interessant genoeg. Niet alleen krijgen we te maken met 'de keus' maar tevens ook het overleverschap en trauma na afloop. Hoe ga je daarmee om...? Een raadsel en erfernis voor velen in de jaren na de oorlog. De beschadigde Sophie zien we terug in een merkwaardige relatie met de labiele Nathan, iets dat in eerste instantie wel interessant is. Na de toevoeging van Stingo verwordt het gebeuren tot een platonische driehoeksverhouding. Langzaam komt tussen de ups en downs, datgeen wat vooraf ging, naar voren. Iets dat te erg is om over te praten. Streep blinkt uit in haar rol als getraumatiseerde vrouw, die vertelt en, zo blijkt, voor een onmogelijk keuze kwam te staan. Verder nog aardig te noemen het prima beeld van het kamp en de mooie klassieke muziek.

Toch verliest de film zich wat mij betreft teveel in de dol dwaze uitspattingen van Nathan en het gefladder van Stingo die een kans hoopt te maken op Sophie. Door deze trage opbouw voelt de film ontzettend traag en lang over, bovendien boeit de relatie tussen de drie me op een gegeven moment totaal niet meer. Wel weer interessant en vast niet toevallig, het feit dat Sophie weer kan kiezen tussen twee en het weer niet kan. In ieder geval niet een keuze tot iets beters.

Sophie's Choise was niet bepaald wat ik er van verwacht had en kom me daardoor maar zelden echt boeien. Aardig voor een keer is dan ook het eindoordeel.