Breakfast at Tiffany's (1961)

Één van die klassiekers die ik nog steeds moest zien en wat ben ik blij dat ik nog ieder jaar dergelijke oude pareltjes ontdek. Met meest opzienbarend aan Breakfast at Tiffany's was voor mij de rol van Audrey Hepburn. Ik kende haar tot heden eigenlijk enkel van haar uitstekende rol in Roman Holiday maar wat Hepburn is Breakfast at Tiffany's laat zien, steekt daar nog ver bovenuit. Ik ben werkelijk waar een beetje verliefd geworden op deze vrouw, die op weergaloze wijze de spontane, ietwat losbandige maar vooral lieve en charmante Holly neerzet. Het moment waarbij ze halverwege de film de gitaar oppakt en het wonderschone Moon River ten gehore brengt, maakt dat gevoel alleen maar sterker.

Breakfast at Tiffany's is een film om verliefd op te worden en talloze malen te bekijken. Dat laatste ga ik zeker nog doen maar eerst ga ik op zoek naar meer werk van Hepburn. My Fair Lady, Here I Come.

4,5*

Bovenstaande quote vind ik grappig. Audrey Hepburn is nog steeds een een groot fashion icoon. Soms vraag ik me wel eens af of de fashionistas ook andere rollen van haar kennen of meer weten van de mens Audrey Hepburn. Overal in fashion bladen en sites duiken steeds maar weer fotos´s op van Holly Golightly. Aldoor ratelt men daar door over Hubert Givenchy en zijn muse Audrey. Tja, die kleren zagen er ook prachtig uit. Al denk ik dat Audrey er nog mooi uit gezien zou hebben in een vuilniszak. Ik vermaakte me er wel mee tijdens m´n eigen lange ´breakfast at the couch´.
Truman Capote en ´feesten en zuipen` gaan natuurlijk hand in hand.
Heb de film vaker gezien maar vond hem nu wel gedateerd en ergerde me soms een beetje dat ze zo snel spraken en de muziek steeds zo hard was. Maar ja, dat kan ook zijn omdat ik nog niet zo lang wakker was......net als voor Holly vind ik de vroege uurtjes ook ´nacht´ en niet ´vroeg in de morgen´.
Mijn sterren zijn een beoordeling voor de aantal keren dat ik me met deze film vermaakt hebt, voor Audrey en voor Hubert de Givenchy.
Enne, nee ik ben geen fashionista maar wel een Hubert de Givenchy bewonderaar. Niet het merk maar de man zelf.

Dit moet één van de bekendste titels zijn in de filmgeschiedenis, zeker Hepburns bekendste. Iedereen kent het plaatje van Hepburn met de sigaret in haar hand.
Toch, viel de film mij iets tegen. Het was een simpel verhaaltje, en eigenlijk vond ik het karakter van Hepburn niet zo heel sympathiek. Toch weet zij me wel mee te voeren in het verhaal, die klasse heeft ze dan weer wel.
Stoorzender was de vreselijke chinees, totaal overbodig en behoorlijk irritant en ook niet grappig wat misschien wel de bedoeling was. Nu zat er wel humor in de film gelukkig, zie de spoilers in het vorige bericht.
George Peppard dan, zag elke keer die sigaar in zijn mond, maar op zich vind ik wel dat hij het goed gedaan heeft. Had ook wel zijn humormomenten
Overall genomen is deze film niet geworden wat ik ervan had verwacht, maar heb me er zeker wel mee vermaakt.

3.5*

Toch wel wat ontgoocheld over deze film, erg romantisch, stukken beter dan de hit-en-run liefdesfilmpjes uit de jaren 40 en met een grote dame, Audrey Hepburn, die evenwel niet het sprankelend, dartel niveau haalt van in "Roman, Holiday".

Er al veel van gehoord en eindelijk eens bekeken. Tja, het was geen misse film, maar toch is het maar een filmpje die 'k maar één keertje hoef te zien. Het hoofdpersonage is wel erg goed gecast, maar echt sympathiek is ze niet. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar kijkt wel vlot weg. De muziek paste ook wel bij de film en ook de beelden voelden niet gedateerd, ondanks dat hij toch al 51! jaar oud is.
Goed voor een keertje.

Volledig tegen gevallen deze film.
Ik had er zoveel van verwacht omdat het een klassieker is. Deze film heeft mij niet kunnen boeien, heb de film zelf in 2x moeten bekijken omdat ik het opgegeven had na de eerste poging. Audrey is voor mij niet bepaald een topactrice en irriteerde mij de ganse film door met haar kinderachtig gedrag. Het heeft zijn charmes, dat wel, maar vond het verspilling van mijn 3€.