Storytelling (2001)

Een van de beste films over het maken van kunst. In dit geval dus literatuur en real life docu.

Nigga, fuck me !

Het eerste deel dient wat om erin te komen vond ik,
het eindigde ook abrupt maar had weinig om handen.
John Goodman speelt fijn in het 2de deel, de personages zijn vrij goed utigewerkt en ergens bevindt het zich in het Happiness sfeertje, de zielige nobody die indruk wil maken op zijn ex klasgenote, de producer.
Overigens vele links naar Hitler: de conversatie aan tafel over de WO II en dan het einde, de vergassing.

Wat ie ermee wil zeggen, daar heb ik het raden naar!

na herziening krijgt deze er wel een volle ster bij. in tegenstelling tot 29 december 2006 boeide het me deze keer van begin tot eind. vooral de sterke akteerprestaties maken deze film toch wel bijzonder. link tussen de twee verhaaltjes blijft overigens onvindbaar, maar soit....

Ik vond 'Fiction' toch wel duidelijk de interessantste van beide verhalen. Met een aardig heftige scene uiteraard die controverse niet schuwt.

'Non-Fiction' heeft een aantal interessante uitgangspunten die door het abrupte einde eigenlijk erg onuitgewerkt aanvoelen. Wel wordt er erg goed geacteerd door iedereen.

Ik hoopte eigenlijk nog op een raakvlak tussen beide delen. Misschien dat Todd Solondz met 'Fiction' en 'Non-Fiction' twee met elkaar tegenstrijdige delen wilde laten zien, maar ik heb het nog niet ontdekt...

ik had het idee dat die documentairemaker een soort zelfportret was van de regiseur

Overduidelijk weer een Solondz, maar toch wat minder dan Happiness. Het tweede verhaal is vrij aardig, maar het eerste vond ik weinig aan. En over het geheel mist de film ook de scherpte en harde humor van Happiness een beetje. Al komt het er af en toe nog een beetje in de buurt, en ook deze film is stevig maatschappijkritisch en bevat wat interessante karakters. Er wordt over het algemeen ook prima gespeeld. John Goodman is altijd wel goed. Die documentaire-voice-over vond ik geinig gedaan. Mooie spot, haha.

Al met al een vermakelijk filmpje en de stijl van Solondz is zichtbaar, maar hij kan duidelijk beter. Dat eerste verhaal hadden ze beter kunnen schrappen. Vooral daardoor gaat het niveau van de film wat omlaag.

Storytelling was voor mij persoonlijk een aagename verrassing. Vooral het non-fictie deel beviel mij uitstekend. Hoewel de film op sommige momenten wat overdreven lijkt, past dat uitstekend in de sfeer van de film. De film voelt wat minder compleet aan dan Happiness, toch bevat deze film genoeg sterke karakters om de film boeiend te houden.

Solondz pakt me niet echt. Vermakelijk is het wel. Al een stukje beter dan Happiness voor mij. Film heeft zeker goede momenten. Zo zijn vooral de stukken uit de documentaire zeer geslaagd en leggen die het personage van Paul Giamatti pijnlijk bloot. Ook vond ik het deel Fiction redelijk geslaagd. Waar gaat het dan fout? Ik denk op het punt dat de personages te onecht zijn. Vooral in het gezin maakt Solondz gebruik van karikaturen, terwijl ik qua humor toch van wat meer subtiliteit hou. Daardoor komen ook de grappen minder aan. Zo zijn de scenes met bijv. Conan O'Brien fantastisch, maar doordat Scooby zo onecht is, weet je het je verder niet te grijpen en bij te blijven. Vandaar 3*.

Heerlijke cynische komedie van Solondz met geestige personages. Vind beide verhalen even sterk, de scène waar de zwarte professor zijn student neukt en haar vraagt om ''fuck me nigger'' te schreeuwen is hilarisch. 3,5*

Hilariteit is inderdaad niet wat die scène zo pakkend maakt, dat zeg ik ook niet, maar dat neemt niet weg dat het een uitermate grappige scène is. Voor de verandering is het niet een neger ''who gets fucked'' maar een blanke (en dan letterlijk), althans zo kwam die scène op mij over. Daarom eist de zwarte professor ook dat Selma Blair ''fuck me nigger'' zegt, zo van ''nigger, huh? I'll show you nigger.''

gister gezien; het was een film die nog ontbrak in mijn collectie van de 3 betere titels van Solondz; namelijk: Palindromes, Happiness en deze titel; Storytelling. Het is heel puur, angstaanjagend; dramatisch, realistisch, puur, fictief, non-fictief. Kortom alle fascetten zijn uiterst goed naar voren gebracht. Puurheid komt naar boven; maar ook een mengeling van zwarte humor; dramatische taferelen en hilarsiche scenes. Vooral vondt ik het heel erg merkwaardig dat het kleine kind van de familie (non fiction) via hypnose een complete andere wending wist te geven aan de film en uit eindstuk was ook erg hilarsich maar nog dramatsich; Consuelo's revenge.

Redelijke eerste tragikomedie van Solondz, maar hij heeft het met Happiness allemaal zoveel beter gedaan.

Het eerste verhaal vond ik het interessantst van de twee, maar was wat aan de korte kant. Hier had de regisseur meer uit kunnen halen denk ik. Het tweede verhaal vond ik daarentegen weer te lang en heeft een wat uitgemolken onderwerp (een in zichzelf gekeerd kind dat niet door zijn ouders begrepen wordt, op school niet geaccepteerd wordt en niet weet wat hij wil met zijn leven). Toch is in Storytelling al wel de typische Solondz humor aanwezig. Een soort humor die je niet veel tegenkomt in de filmwereld. De muziek van Belle & Sebastian past trouwens ook goed bij de film, maar is me na de intro niet echt meer opgevallen.

Uiteindelijk een krappe 3*. Ik ben benieuwd wat Palindromes nog te bieden heeft.

Zijn eerste tragikomedie?

Mijn fout, meende dat Storytelling voor Happiness was gemaakt. Die films dáár voor was ik helemaal vergeten.

Nieuwe verwoording: Zonde dat Solondz zo jammerlijk achteruitgaat qua humor en verhaal na het schitterende Happiness. Hopelijk kan Palindromes het niveau van Happiness weer bereiken.

Is alweer de derde aanraking met Todd Solondz ik verwachtte eigenlijk al geen topper meer. Maar alle gekheid op een stokje dit is voor mij zijn betere film op alle fronten. Hij is gelukkig niet zo confronterend zoals Happiness die bijna alle schokkende onderwerpen aan de man bracht zoals incest. Dat geeft je altijd een soort walgelijk gevoel en dat is ook precies wat de maker wil. De regisseur heeft de film onderverdeeld in twee kopjes: genaamd fictie en non-fictie. Humor noemen sommige het maar is het niet gewoon confronterende ironie. Zoals deze scène:
Mickey en de zwarte werkster. Waarbij Mickey vraagt waarom ze huilt waarbij de werkster zegt dat ze nooit tijd voor zichzelf heeft. Mickey ontkent dat en gaat zo maar door. Maar Mickey komt voor heel iets anders hij had daarvoor wat drinken gemorst. En zegt dus op het einde van het gesprek tegen haar: Ik heb wat gemorst kunt u dat nou opruimen. Dit is niet alleen hard en confronterend maar de maker laat precies zien hoe de maatschappij in elkaar zit. Deze film is dus eigenlijk een soort van pamflet tegen de maatschappij van nu. Hoewel het fictie gedeelte voor mij een soort opwarmertje is komt de film vooral tot leven in het non-fictie gedeelte.

Dus laat je niet voor de gek brengen dat dit een komedie is want er zit wel degelijk een onderliggende kritische boodschap onder.

Maar (zwarte) komedie met een onderliggende kritische boodschap is vaak wel het leukst. Die scene die je noemt vind ik heel grappig, juist omdat hij zo hard is.

Niet al te interessant werkje. Het eerste verhaal is ronduit saai met waardeloos acteerwerk van die zogenaamde spast (hersenletsel), de ene keer trok hij een scheve bek tijdens het praten en de andere keer vergat hij dit gewoon, zo ook met zijn spastische handje. De thema's innerlijk vs. uiterlijk en incorrecte politieke correctheid zijn op zich wel interessante thema's, maar worden hier niet boeiend (matig script) en bijna emotieloos gebracht. Het tweede verhaal was een stuk beter maar ook niet om over naar huis te schrijven. Hier ging het om een post suicidale, depressieve en mislukte man die in contact komt (voor zijn eerste docu) met een neerslachtige tiener. Er wordt ook een zwaar thema aangesneden, onbewuste discriminatie (dat irritante kind, die ik wel kon vermoorden, vs. de babysitter), maar dat werd ook nergens echt boeiend.

Na de meesterlijke film Happiness (waar de zwarte humor perfect uit de verf kwam) verwachtte ik veel van Solondz, maar hij heeft me met Palindromes en met deze film flink teleurgesteld, waardoor ik op hem ben uitgekeken.

Haalt bij lange na niet het niveau van de andere Solonds filmpjes die ik zag en dat zegt veel over de kwaliteit daarvan want dit was voor de rest helemaal niet onaardig. Ik ben het met de meeste eens dat dat eerste verhaaltje eigenlijk totaal misplaatst is, het ging ook eigenlijk helemaal nergens over en ik zag ook geen enkele connectie met het tweede hoofdstuk. In tegenstelling tot mijn voorganger heb ik wel even stuk gelegen om die gozer met zijn scheve bek, hij speelde ook dat irritante rotventje in Kids en hoefde eigenlijk niet veel moeite te doen gezien hij van zichzelf al zo kijkt. Maar goed dat duurde dus plus/min en half uurtje en wist me aardig te vervelen, gelukkig wist ik van te voren dat er ook nog een tweede verhaal was en heb ik het grootste vertrouwen in Solonds anders had het een sombere rit geweest. Gelukkig kwam er hierna, zoals verwacht wel wat meer vaart in. Het plot is ook hier niet echt bijzonder te noemen, beetje leentjebuur bij zijn voorgaande films, wat opzich niet zo erg hoeft te zijn. De acteurs deden het verder wel leuk, vooral Goodman sprong er weer uit en er zaten genoeg sterke momenten in, met natuurlijk als absoluut hoogtepunt die scene tussen dat kleine duivelse rotkind en die schoonmaakster. Enorm confronterend en in your face op het niveau datzelfde memorabele moment tussen vader en zoon in Happiness. Helaas bleef het hier een beetje bij en dat ik ook het grootste probleem van de film, het mist wat scherpte, de humor vond ik wat tam eigenlijk en ook het einde was me te plots, het ontging me ook een beetje wat ik er als kijker nou precies uit op zou moeten maken.

Op wat interessante momenten na, een beetje een leeg geheel dus. Denk ook dat als Solonds hem niet had gemaakt hij lager zou scoren, nu komt ie nog net weg met een voorzichtige voldoende. Het zou eigenlijk niet moeten mogen, maar goed...

3 sterren

Ben al de films van Todd Solondz aan het bekijken, maar deze is tot nu toe de minste. Er zaten wel wat typisch Solondz-achtige harde scenes en dialogen in, vooral het kleine jongetje samen met de huishoudster, maar het duurde allemaal wat lang en niet elke scene vond ik raak. De moeilijke puber kon mij niet overtuigen en er zaten echt een paar flauwe grappen in. In vergelijking met veel andere films blijft het niveau hoog. De bijtende maatschappij kritiek kwam goed over.

Wel wat minder vergeleken met Happiness. Storytelling blijft vaak hangen en weet ook niet echt vaak te boeien. De humor was daarintegen wel hier en daar lekker keihard en de hele gezinsituatie en de jeugd van die 2 ouders waren ook wel lekker medogenloos neergezet. Ook vond ik die onverschillige Scooby ook fantastisch en het einde waarbij die huisvrouw wraak neemt op het gezin die haar ontslagen heeft is ook nog best scherp. Maar zoals gezegt blijft de film jammer genoeg vaak haken in ellenlange saaie soaperige stukken. Maargoed, snel meer werk van Solonz opzoeken.

3,0*

Voordat ik dit ging schrijven wilde ik eerst nog eens weten, welke films ik al eerder had gezien van Todd Solondz. Z'n stijl kwam me wel bekend voor en die spreekt me ook best aan. Dat waren Happiness en Palindrome. En nou ik dat weet kan ik de film ook beter plaatsen en snap ik ook beter waar ik naar gekeken heb. Bij de andere films had ik namelijk precies hetzelfde. Het is best leuk. Maar waar heb ik in godsnaam naar gekeken? Story telling is dus ook weer zo'n film, die je achterlaat met die gedachte als de aftiteling begint. Deze film bestaat uit twee verhalen. Een korte en een lange. Verband is er volgens mij niet, behalve de titel van de film. Beide verhalen gaan over het vertellen van een verhaal. Dat is alles wat er aan overeenkomsten is. Alhoewel Todd Solondz ook wel een voorkeur heeft voor nogal loserige personages die ook liefst nog enigszins misvormd of gewoon dik zijn. Een herkenbaar element, dat zeker. Het eerste verhaal is een kort maar hard verhaal, dat weliswaar indruk maakt, maar niet zo absurd is als ik van TS gewend ben. Het tweede verhaal zit wel absoluut in die lijn. Met vage dialogen en een vaag en absurd verhaal. En ook met humor, waar ik wel erg om kan lachen. Todd Solondz zal nooit een echt grote kaskraker worden als hij op deze manier door blijft gaan. Maar ik hou wel van dit soort eigenwijze films en een herkenbare stijl.

Aardig. Zal vast al de zoveelste zijn die de lijn met Happiness doortrekt, maar dat is dan ook niet geheel onlogisch. Er lijken wat ideeen over te zijn. De twee losse verhalen zijn wel erg los. Ze hebben iets gemeen met school en het gaat ook over verhalen vertellen. Maar dat is het wel. Werkt niet helemaal. Al vrij snel word je los gerukt van het ene verhaal waar je net een beetje de personages kent en moet je weer opnieuw beginnen. Dat is voor een film waar je je moet verplaatsen in wrange situaties en mensen die worstelen met hun te kleine wereld wat mij betreft niet echt wenselijk. 2de verhaal is trouwens een stuk beter. Hoogtepunt zijn de scenes rond Consuelo. Die zijn het grappigst en het wrangst wat mij betreft; de unieke combinatie waar Solondz zo goed in kan zijn. De hypnosescene en het eind die hier natuurlijk mee te maken hebben zijn ook uitstekend. De film is vooral op momenten echt de moeite waar, maar voelt als geheel toch te veel als niet benut potentieel aan om echt indruk te maken. Bovengemiddeld, dat wel 3,5 sterren.

Minder scherp dan Hapiness.

Net als die film audiovisueel erg mager, dus blijft vooral het plot over. Wederom een paar bijzonder genante situaties, maar waar het bij Happiness vooral op mijn lachspieren werkte, vond ik het hier af en toe toch erg pijnlijk. Vooral dat jochie met die huishoudster. Natuurlijk een leuk uitgangspunt, maar misschien komt het te dicht bij hoe ik zelf als kind was (oei!) Die documentairemaker was natuurlijk ook een ultieme loser, met name bij het telefoongesprek, maar daarna kwam het er voor mijn gevoel ook niet echt uit. Het einde was dan wel weer behoorlijk cynisch.

Het eerste deel beviel me wat beter, wat een figuur dat vriendje. En die situatie bij de professor thuis is natuurlijk ook vrij onwerkelijk. Vermakelijk, net als de discussie na afloop.

Na afloop van de film voel ik toch een licht gevoel van teleurstelling, maar Storytelling is er nu ook niet in geslaagd me mijn interesse in meer werk van de regisseur te doen verliezen. 2,5*.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.