Storytelling (2001)

Nigga, fuck me !

Het eerste deel dient wat om erin te komen vond ik,
het eindigde ook abrupt maar had weinig om handen.
John Goodman speelt fijn in het 2de deel, de personages zijn vrij goed utigewerkt en ergens bevindt het zich in het Happiness sfeertje, de zielige nobody die indruk wil maken op zijn ex klasgenote, de producer.
Overigens vele links naar Hitler: de conversatie aan tafel over de WO II en dan het einde, de vergassing.

Wat ie ermee wil zeggen, daar heb ik het raden naar!

na herziening krijgt deze er wel een volle ster bij. in tegenstelling tot 29 december 2006 boeide het me deze keer van begin tot eind. vooral de sterke akteerprestaties maken deze film toch wel bijzonder. link tussen de twee verhaaltjes blijft overigens onvindbaar, maar soit....

Overduidelijk weer een Solondz, maar toch wat minder dan Happiness. Het tweede verhaal is vrij aardig, maar het eerste vond ik weinig aan. En over het geheel mist de film ook de scherpte en harde humor van Happiness een beetje. Al komt het er af en toe nog een beetje in de buurt, en ook deze film is stevig maatschappijkritisch en bevat wat interessante karakters. Er wordt over het algemeen ook prima gespeeld. John Goodman is altijd wel goed. Die documentaire-voice-over vond ik geinig gedaan. Mooie spot, haha.
Al met al een vermakelijk filmpje en de stijl van Solondz is zichtbaar, maar hij kan duidelijk beter. Dat eerste verhaal hadden ze beter kunnen schrappen. Vooral daardoor gaat het niveau van de film wat omlaag.

Storytelling was voor mij persoonlijk een aagename verrassing. Vooral het non-fictie deel beviel mij uitstekend. Hoewel de film op sommige momenten wat overdreven lijkt, past dat uitstekend in de sfeer van de film. De film voelt wat minder compleet aan dan Happiness, toch bevat deze film genoeg sterke karakters om de film boeiend te houden.

Solondz pakt me niet echt. Vermakelijk is het wel. Al een stukje beter dan Happiness voor mij. Film heeft zeker goede momenten. Zo zijn vooral de stukken uit de documentaire zeer geslaagd en leggen die het personage van Paul Giamatti pijnlijk bloot. Ook vond ik het deel Fiction redelijk geslaagd. Waar gaat het dan fout? Ik denk op het punt dat de personages te onecht zijn. Vooral in het gezin maakt Solondz gebruik van karikaturen, terwijl ik qua humor toch van wat meer subtiliteit hou. Daardoor komen ook de grappen minder aan. Zo zijn de scenes met bijv. Conan O'Brien fantastisch, maar doordat Scooby zo onecht is, weet je het je verder niet te grijpen en bij te blijven. Vandaar 3*.

Heerlijke cynische komedie van Solondz met geestige personages. Vind beide verhalen even sterk, de scène waar de zwarte professor zijn student neukt en haar vraagt om ''fuck me nigger'' te schreeuwen is hilarisch. 3,5*

Hilariteit is inderdaad niet wat die scène zo pakkend maakt, dat zeg ik ook niet, maar dat neemt niet weg dat het een uitermate grappige scène is. Voor de verandering is het niet een neger ''who gets fucked'' maar een blanke (en dan letterlijk), althans zo kwam die scène op mij over. Daarom eist de zwarte professor ook dat Selma Blair ''fuck me nigger'' zegt, zo van ''nigger, huh? I'll show you nigger.''

Redelijke eerste tragikomedie van Solondz, maar hij heeft het met Happiness allemaal zoveel beter gedaan.

Het eerste verhaal vond ik het interessantst van de twee, maar was wat aan de korte kant. Hier had de regisseur meer uit kunnen halen denk ik. Het tweede verhaal vond ik daarentegen weer te lang en heeft een wat uitgemolken onderwerp (een in zichzelf gekeerd kind dat niet door zijn ouders begrepen wordt, op school niet geaccepteerd wordt en niet weet wat hij wil met zijn leven). Toch is in Storytelling al wel de typische Solondz humor aanwezig. Een soort humor die je niet veel tegenkomt in de filmwereld. De muziek van Belle & Sebastian past trouwens ook goed bij de film, maar is me na de intro niet echt meer opgevallen.

Uiteindelijk een krappe 3*. Ik ben benieuwd wat Palindromes nog te bieden heeft.

Zijn eerste tragikomedie?

Mijn fout, meende dat Storytelling voor Happiness was gemaakt. Die films dáár voor was ik helemaal vergeten.

Nieuwe verwoording: Zonde dat Solondz zo jammerlijk achteruitgaat qua humor en verhaal na het schitterende Happiness. Hopelijk kan Palindromes het niveau van Happiness weer bereiken.

Is alweer de derde aanraking met Todd Solondz ik verwachtte eigenlijk al geen topper meer. Maar alle gekheid op een stokje dit is voor mij zijn betere film op alle fronten. Hij is gelukkig niet zo confronterend zoals Happiness die bijna alle schokkende onderwerpen aan de man bracht zoals incest. Dat geeft je altijd een soort walgelijk gevoel en dat is ook precies wat de maker wil. De regisseur heeft de film onderverdeeld in twee kopjes: genaamd fictie en non-fictie. Humor noemen sommige het maar is het niet gewoon confronterende ironie. Zoals deze scène:
Mickey en de zwarte werkster. Waarbij Mickey vraagt waarom ze huilt waarbij de werkster zegt dat ze nooit tijd voor zichzelf heeft. Mickey ontkent dat en gaat zo maar door. Maar Mickey komt voor heel iets anders hij had daarvoor wat drinken gemorst. En zegt dus op het einde van het gesprek tegen haar: Ik heb wat gemorst kunt u dat nou opruimen. Dit is niet alleen hard en confronterend maar de maker laat precies zien hoe de maatschappij in elkaar zit. Deze film is dus eigenlijk een soort van pamflet tegen de maatschappij van nu. Hoewel het fictie gedeelte voor mij een soort opwarmertje is komt de film vooral tot leven in het non-fictie gedeelte.

Dus laat je niet voor de gek brengen dat dit een komedie is want er zit wel degelijk een onderliggende kritische boodschap onder.

Niet al te interessant werkje. Het eerste verhaal is ronduit saai met waardeloos acteerwerk van die zogenaamde spast (hersenletsel), de ene keer trok hij een scheve bek tijdens het praten en de andere keer vergat hij dit gewoon, zo ook met zijn spastische handje. De thema's innerlijk vs. uiterlijk en incorrecte politieke correctheid zijn op zich wel interessante thema's, maar worden hier niet boeiend (matig script) en bijna emotieloos gebracht. Het tweede verhaal was een stuk beter maar ook niet om over naar huis te schrijven. Hier ging het om een post suicidale, depressieve en mislukte man die in contact komt (voor zijn eerste docu) met een neerslachtige tiener. Er wordt ook een zwaar thema aangesneden, onbewuste discriminatie (dat irritante kind, die ik wel kon vermoorden, vs. de babysitter), maar dat werd ook nergens echt boeiend.

Na de meesterlijke film Happiness (waar de zwarte humor perfect uit de verf kwam) verwachtte ik veel van Solondz, maar hij heeft me met Palindromes en met deze film flink teleurgesteld, waardoor ik op hem ben uitgekeken.