The Cook the Thief His Wife & Her Lover (1989)

Ja, wat zal ik hier over zeggen. In een artikel heb ik eens gelezen, dat mensen Greeneway geweldig vinden of hem haten. Na het zien van deze film kan ik niet anders dan concluderen dat ik tot de laatste categorie hoor. Het is mij in elke zin van het woord teveel van het goede. Ik vind het kitch.

Bizarre maar schitterend vormgegeven film. Greenaway heeft absoluut een eigen herkenbare stijl en alles ziet er in zijn films altijd prachtig verzorgd uit. Persoonlijk vind ik ze vaak wat tè 'arty', maar deze prent bleef me van het begin tot het einde boeien.

Gambon speelt mijns inziens sterk, binnen een minuut had ik al een enorme hekel aan zijn personage!

Zeker bijzonder en apart.

Het is weer zo'n 10 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Toen vond ik het een goede film, niet meer dan dat. Nu na herziening is mijn mening daarover hetzelfde gebleven. Behalve enkele weerzinwekkende scenes oogde het allemaal best mooi. De decors en taferelen deden me nogal denken aan de Hollandse 17e eeuwse schilderkunst, in het bijzonder aan die van Frans Hals. Deze film zou bij mij daarom ook zeer hoog gescoord hebben, als ik het plot niet zo weerzinwekkend vond. Die Mr Spica is voor mij toch wel een van de meest afschuwelijke personages die ik ooit in de geschiedenis van de cinema ben tegengekomen. Zijn rol werd niettemin zeer goed vertolkt door Michael Gambon.
Of je van dit soort films houdt of niet, originaliteit kun jij Peter Greenaway natuurlijk niet ontzeggen. Ik vond dit overigens wel zijn meest toegankelijke film. Greenaway's films moeten het vooral hebben van de barokke beelden en decors. Voor een goed verhaal ben je bij hem meestal aan het verkeerde adres. Prospero's Books is daar altijd nog het beste bewijs van. Films van Greenaway zijn voor mij 100% kunst.
De muziek van Michael Nyman - dit moet ik er toch nog even bij vermelden - vond ik geweldig.

3,5*

Ja, wat moet ik hier van zeggen? Heb er in elk geval nogal dubbele gevoelens aan over gehouden. Qua vormgeving ziet het er allemaal schitterend uit, zowel de decors als de cameravoering, zeer veel oog voor detail. Daarnaast is het acteerwerk ook prima, met name van Michael Gambon. Maar het naargeestige verhaal wist mij niet te boeien en ik had er dan ook moeite mee om de film uit te kijken.

Mooie, soms wat lugubere film. Mooi kleurengebruik, mooi camerawerk, leuke personages, maar geen briljante film. Want écht boeiend vond ik het niet. De muziek is middelmatig en de stukjes zang zijn echt koppijnverwekkend.

3.5*

De eerste aanraking met Peter Greenaay mag buitengewoon goed genoemd worden. Niet alleen weet hij een ongepolijste rauwe schilderij in beweging te brengen maar het lijkt erop dat het een operavoorstelling is voor genodigden. Michael Gambon speelt zijn beste spel sinds decennia, wat zeg ik, heb ik ooit een tegenvallende Gambon gezien, NEE! Hij speelt een onsympathieke, scheldende klootzak uit de titel. Zijn vrouw heeft hij al zo lang gepasseerd dat ze een een affaire begint met een daarentegen kalme zelfgerespecteerde klant van het restaurant. De enige die op de hoogte van de affaire is de kok en zo is de cirkel rond. Gambon heeft het zo druk met het uitschelden van de klant en vooral vernederen dat het lijkt dat hij de affaire niet ziet maar aan alles komt een einde. Hij komt achter de affaire en zorgt voor een barbaars schitterend einde. Er lijkt totaal geen beschaving in het restaurant aanwezig te zijn en de smerigheid en verdorvenheid die getoond wordt is er eentje om van te kotsen. Grote walging en kotsneigingen tegen de betere kringen van de samenleving. En is in feite een harde slag die Greenaway uithaalt voor goede smaak en mensen met geld die het kunnen betalen. Pamflet!

Sublieme film! Wat een meesterlijke mengeling van het hoogdravende establishment en pure decadentie. Michael Gambon is waarschijnlijk de arrogantste, vreselijkste, meest pompeuze, racistische klootzak die de wereld op het witte doek ooit heeft mogen aanschouwen. En ik vind hem heerlijk! Werkelijk een glansrol die je doet beseffen dat Gambon toch één van de beste (Britse) acteurs is.

Mirren, Roth en Bohringer zijn uitstekend, ook al worden ze in elke scene weggespeeld door Gambon. De muziek van Nyman, met steeds dat terugkerende thema, draagt bij aan de ietwat dromerige, mysterieuze sfeer van de film. 4,5*

Wat een afgrijselijk irritante film is dit met een irritante bullebak als hoofdrolspeler. De film is niet interessant want het oogt als een vulgair eenzijdig toneelstuk, de film herhaald zich voordurend en wekt bij alleen maar irritaties op. stront stinkt beter.

Is het nooit in je opgekomen dat de hoofdrolspeler een bullebak moest spelen? En dat hij dat dus blijkbaar erg overtuigend deed?
Verder was het verhaal inderdaad vulgair, al verschoven de nuances wel per scene. Maar als dit je niet ligt kan je inderdaad beter aan je eigen avatar gaan ruiken, want schijnbaar bevalt die geur je goed.

De film is voor mij dieper gezakt dan een hoop stront, maar jij vind de film goed, niet ik, dus niet de zaak omdraaien. De avatar, het werd eens tijd voor iets anders.

Geen boxoffice pleaser dit, nee..

Een van de favoriete films van Marlies Dekkers, moet ik dus maar eens snel achteraan gaan!

Fantastische film.

Moest de eerste tien minuten een beetje wennen (en Dogville heb ik nota bene al gezien), maar als de familie Spica eenmaal aan tafel heeft plaatsgenomen is het enkel nog genieten. Gambon is geweldig als ongemeen vuile klootzak. Eist met zijn geschreeuw alle aandacht op en is gewoon in en in slecht. Minder sympathieke filmpersonages kan ik waarschijnlijk niet voor de geest halen.

Helen Mirren doet het ook goed. Enige moment waarop ze niet geheel overtuigt is als ze het levenloze lichaam van haar lover aantreft en daar een nogal eenzijdig gesprek mee aangaat. Gelukkig volgt snel daarna de veelbejubelde eindscène.

Unieke film, met veel lange, vloeiende shots waarin van alles gebeurt en je je ogen uitkijkt. Vooral voor de overgangen tussen die felrode gang en de witte toiletruimte heb ik bewondering (en wat wisselt Mirren snel van outfit!). De muziek, ook het gezang van het jongetje, maakt alles alleen maar mooier.

Geweldige film!

Ik zat er gelijk vanaf het begin in en wat mij meteen opviel is de geweldige sfeer en aankleding die de film uitstraalt. Erg mooi gedaan door Greenaway zijn de verschillende kleuren die het restaurant en zelfs de personen die er lopen hebben. Rood in het restaurant, groen in de keuken, wit op de wc en zwart buiten. Dit zorgde in combinatie met de sterke muziek en het prima acteerwerk van de hoofdrolspelers voor een uniek stukje cinema, die qua verhaal niet eens zo bijzonder is, maar juist door de invulling ervan ver boven de gemiddelde film uitstijgt.

Helen Mirren speelt prima en erg knap hoe zij zich als “Georgie” helemaal geeft in deze film. De echte ster van de film is echter Michael Gambon. Wat een ongelofelijke klootzak speelt hij hier zeg. De aankleding van het restaurant mag dan geweldig zijn, maar met zo’n man als eigenaar heb je het als klant snel gezien. Ik zou het snel voor gezien houden, als hij iedere dag daar zit te eten met zijn geschreeuw en geklaag en zijn superirritante gedrag. Hoe heerlijk is het dan ook als Georgie op het einde op sublieme en grove wijze wraak neemt. Het perfecte einde wat mij betreft en normaal gesproken niet iets waar je van geniet, maar ik moet toch wel bekennen dat het “heerlijk” was om te zien.

Verder is het trouwens knap dat Greenaway erin slaagt die dagen, die eigenlijk qua inhoud steeds hetzelfde zijn, toch zo afwisselend te brengen en er gelijk voor te zorgen dat de film geen moment verveeld. Het is trouwens pas de eerste Peter Greenaway die ik gezien heb, maar dit smaakt absoluut naar meer en de film wil ik ook graag aan mijn collectie toevoegen. Meesterwerkje!

4,5*

Bijzondere ervaring..

De toneelstukachtige setting en -acteerwerk zijn niet mijn ding en het decor neigt erg naar kitsch, maar wat een prachtig kleurgebruik en mooie shots. De terugkerende klassieke theme muziek past goed bij het sfeertje en is perfect om de lange scenes aan elkaar te verbinden. (Alleen dat hoge gezang.. hm.)

De hooggewaardeerde rol van Gambon kan ik alleen maar onderschrijven. Wat een
vre-se-lijk personage, dat pedante gedoe en accent, vooral met Franse woordjes tussendoor. Heerlijke rol (om te spelen). Ongelooflijk hoeveel hij aan het woord is om je nog meer onder te dompelen in z'n walgelijkheid. Vulgaire upper class.

Een film om zeker drie keer te bekijken: gewoonweg fantastisch!

Totaal aparte film. Vooral kwa setting(s) even wennen in het begin, maar na verloop van tijd zorgen de decors en de mooie shots toch voor een sterk fundament die voor een sfeervol eindresultaat zorgen.

Michael Gambon zet een sterke rol neer als brullende, totaal idiote en onsympathieke klojo. Daarnaast wordt het verhaal (ook wennen in het begin) steeds intrigerender. Het restaurant als setting is gewoon prachtig, het toilet, dat huis vol met boeken, de keuken; allemaal mooi. De muziek is goed en ook het gezang van dat jongetje stoorde me niet. Wel weer apart, maar dat is deze film sowieso, dus het paste op één of andere manier ook wel weer. Helaas draait Gambon soms een beetje teveel door.

Mirren is eveneens uitstekend bezig, gewaagde en sterk gespeelde rol. Voor de rest zit het soms tegen het bizarre aan - het einde vooral (Gambon de kannibaal). Wel leuk. Een film om weer eens te zien!

Vreselijk slechte film. Behalve dat het helemaal niks voor mij is (gewetenloze en kwaadaardige hoofdpersonages vind ik sowieso volkomen oninteressant), zie ik de 'objectieve' kwaliteit van The cook, the thief, his wife and her lover ook niet echt. Esthetisch mooi is de film toch niet te noemen, met z'n kitcherige belichting en protserige muziek. Cinematografisch zijn eigenlijk alleen de overgangen tussen verschillende ruimtes opmerkelijk. In de eerste helft van de film is daarbij nauwelijks een verhaal te ontdekken, gedurende het tweede gedeelte komt er ineens dialoog en een soort van ontwikkeling, maar dat maakt het er zeker niet beter op (een van de dieptepunten: de praatscene tegen de dode Michael, maar ook die tegen de kok aan het eind bijvoorbeeld, de film valt op die momenten volledig dood). Het ergste echter is de stupiditeit van alle karakters. Dat uitlenen van een boek ook, werkelijk, was er nou echt niks beters te verzinnen? Het einde had nog enige waarde aan de film kunnen geven als het niet zo ongeloofwaardig was geweest dat een man die zonder blikken of blozen iemand de vorige dag genadeloos heeft afgeslacht nu moeite zou hebben met het eten van een stukje mensenvlees. Ik zal wel een kneuterige filmkijker zijn, zoals iemand op de vorige pagina schreef, maar mijn portie geef ik in ieder geval aan Fikkie.

Stukje mensenvlees..... Ach, het gaat er natuurlijk wel om een bepaald stukje hier.

En vond je ook de muziek niks? Wat mij betreft een van de beste 10 scores ooit.

Mwoah. Dat aanzwellende thema was nog wel aardig maar weinig gevarieerd en een beetje Morricone-achtig / bombastisch. Het gezang van dat jochie vond ik niet best.

Heerlijke sfeervolle film van Peter Greenaway!
The Cook the Thief His Wife & Her Lover is de eerste film die ik van hem zie maar door deze film heeft hij mijn aandacht! Vanaf minuut één zat ik in de film tot en met de aftiteling. Geweldig kleurengebruik, de muziek, de dialogen, de personages en de eindscene die mij tot ver na de aftiteling deed nagenieten. Alles samen maakt deze film tot een zeer boeiende kijkervaring!
4,5*

mag ik mij de vorige reactie aansluiten...

- gewoon erg goede film dus!