Bigger Than Life (1956)

Volgende week op de BBC. Van de recensie in de Veronica-gids zakt mijn broek tot op de enkels af. Die kijken niet verder dan hun neus lang is.

De doodzieke Mason gaat akkoord met een experimenteel medicijn. Hij geneest, maar er is een nogal belangrijk bijeffect: hij wordt een moordende psychopaat. Er wordt nogal oubollig geacteerd, omdat men het stupide verhaaltje veel te serieus neemt. **

Ik vind het echt dieptriest dat de bedoelingen van Nicholas Ray's "stupide plot' de filmcritici bij Veronica totaal ontgaan zijn. Dit is geen simpel B-thrillertje, zoals de synopsis van de film doet vermoeden: dit is kritiek op de Amerikaanse samenleving en het leven in de suburbs. De film heeft dan ook veel gelijkenissen met Mendes' American Beauty. Echt een aanrader en Mason acteert grandioos!

Jammer dat een blad met zoveel lezers (en zoveel mensen die hun filmprogrammering op hun filmrecensies afstemmen) zo vaak de plank misslaat.

Gewoon allemaal gaan kijken!

Ik zou hem graag zien, maar ze zenden het uiteraard weer onder schooltijd uit Maar Ray heeft mij al bewezen erg goede films te kunnen maken.

De vierde Nicholas Ray film die ik tot nu toe zie en ik vind het de beste van de vier denk ik, al komt In a Lonely Place erg dichtbij.

Een afrekening met de jaren '50 suburb-cultuur die door vrijwel alle elementen uit te vergroten er een nachtmerrie van maakt. De omgeving is bekend uit andere films uit de jaren '50, de decors en de voorwerpen ook. De dramatische muziek ook. Masons karakter verandert niet eens enorm veel. En toch is hij in het begin acceptabel en houdt hij zich staande en langzaam maar zeker verliest hij alle grip. Het dunne laagje dat een mens/de mensheid bij elkaar houdt spat uiteen. Zelfs de muziek wordt tegen het einde gek.

Mijn favoriete scene is zonder meer de winkelscene, die al meteen niet is wat hij lijkt.

Mason speelt een fraaie hoofdrol en de Ray maakt prachtig gebruik van kleur en licht.

Dikke 4.0*

Dat vind ik juist het meest intrigerende uit de film: heeft die cortison uberhaupt wel effect op Mason's karakter? Immers, hij heeft al die karaktereigenschappen in het begin van de film al, en naarmate de film vordert lijken die eigenschappen een steeds grotesker leven te gaan leiden. Hij slaat door. Vanwege de drugs? Of juist door de maatschappij anno 1950?

Mijn favoriete scene is de scene waarin Mason zijn zoon dwingt een wiskundig probleem op te lossen. De immense schaduw van Mason op de muur torent hoog boven die van zijn zoon (en daarna zijn vrouw) uit. Geweldig!

Andere favoriete scene van me is natuurlijk de "God was wrong!" -scene. Een onvergetelijke filmquote en Mason spreekt 'm met een fantastische intonatie uit. Compleet waanzinnig, over-the-top bijna, maar zeer overtuigend.

Fijn om weer een goede score voor de film te zien. Zelf ga ik maar eens naar 4,5* want de film doet inderdaad niet onder voor In a Lonely Place.

Ik heb sterk het gevoel dat Mason zich enorm bewust was van wat hij stond te doen, want het is mede aan Mason te danken dat de film zo ontzettend goed werkt. Hij heeft vanaf het begin precies de juiste toon te pakken. Nou lees ik ook op IMDB:

Though only Cyril Hume and Richard Maibaum are credited for the screenplay, the shooting script was entirely re-worked by director Nicholas Ray and actor/producer James Mason, who added the first 20 minutes of the film depicting Ed Avery's daily life before being hospitalized. Re-writes by Ray, his friend Gavin Lambert (who at that time was living together with Ray, recently confessing that they were actually lovers) and Clifford Odets went on all through the shooting process.

Mason heeft dus de eerste 20 minuten grotendeels zelf bedacht. Dat maakt dat bewustzijn van Mason nog veel duidelijker.

P.S.: De Veronicagids al opgezegd, Ramon?

Ook nu weer geeft de Veronicagids een lage beoordeling...

De BBC ziet deze film voor de 2e keer binnen 2 jaar wel zitten .

Voor mij ook de vierde film van Nicholas Ray, maar voor mij is het juist de minste. Daarmee is het overigens nog steeds een goede film, maar wel beduidend minder dan In a Lonely Place, Johnny Guitar en Rebel Without a Cause.

Het grootste probleem is dat ik moeite had om in de film te komen. Toen de film begon had ik eigenlijk nog geen tijd om te kijken, waardoor ik de eerste 5 tot 10 minuten maar met een half oog zag. En toen had ik toch weer een tijdje nodig om er verder in te komen. Een beetje mijn eigen schuld dus. Maar ook de BBC krijgt van mij de schuld. Ze hebben de zijkanten bij deze versie weggeknipt en niet zo'n beetje ook. Ray staat bekend om zijn wide-screen composities en als je de zijkanten weghaalt, knip je ook regelmatig de personages van het scherm af. Zo zat ik regelmatig naar een scherm te kijken met acteurs onzichtbaar aan de zijkant die ik alleen hoorde praten. Verre van ideaal.

Gelukkig wist de film me na een tijdje toch te overtuigen, vooral met dank aan de altijd geweldige James Mason. Hij weet de kleine maar ingrijpende transformatie van zijn personage goed te brengen. Daarnaast komen er steeds betere scènes in: de scène waarin Mason op de school een speech houd, De door Ramon al aangegeven scène met het zoontje en de overweldigende schadus van Mason en eveneens de "God was wrong"-scène.

3,5* voor nu. Ik hoop hem nog eens wat beter te kunnen bekijken.

Ai, deze film in 4:3, dat is niet tof. Het is zelfs een Cinemascope-film, dus je verliest heel erg veel beeld. En Ray maakt juist zo geweldig gebruik van het formaat.

Juist dat bedoel ik. Gehele acteurs vielen soms buiten beeld. Met name bij Rebel Without a Cause vielen mij de CinemaScope-beelden zo op. Belachelijk dat ze dat bij zo'n film gaan veranderen.

Hey Dogie, 0.5* voor deze top 10-film van mij? Vind je dit werkelijk zo'n afschuwelijke film?

Ik kon hier niet zoveel mee. Beetje standaard jaren '50 themaatje, man krijgt aanvallen, krijgt er pillen voor en word paranoide van de pillen. In de jaren '50 vast en zeker een heel erg actueel en angstaanjagend thema, maar ik vond het allemaal niet zo spannend.

Mijn minste Nicholas Ray-film tot nu toe, goede regisseur bovenal, maar het verhaal van deze film vond ik gewoon wat slapjes. James Mason speelt ook altijd dezelfde schurkenrol, dat begint me nu ook wel een beetje te vervelen.

Volgens mij heb je dan een onderliggende laag gemist.

Zeker geen standaard jaren 50 filmpje om dat alvast maar even tegen te spreken.

Vond het een zeer aangrijpende film die op een toepasselijke manier opbouwt en personages rond om de familie erg goed uit diept.
In het begin zat ik me nog af te vragen wat er in zijn gedrag veranderde omdat hij eerst alleen maar erg blij leek te zijn. Maar al snel voelde je als kijker de spanningen oplopen en zit je met een ijzersterke blik naar je tv te staren.

Lang geleden dat ik een film zag die zo goed opgebouwd was en de spanning tot op het laatste moment wist vast te houden.
Nog een positief pluspunt is dat de familie in het begin niet zoetsappig werd neergezet, andere films gaan hier vaak wel de fout mee in.

Ik moet zeker meer van deze regisseur en van James Mason gaan zien, want films zoals deze leef ik voor als film liefhebber

4,5*

Lang geleden dat ik zo'n film heb gezien> Het einde is wel flauw.