The Big Noise (1944)

Malcolm St. Clair heeft zeker een paar leuke films met Laurel & Hardy gemaakt, waaronder deze. Helaas zijn die films niet zo bekend (en niet zo goed verkrijgbaar) als bijv. die van J.W. Horne en Hal Roach.

De frisse regie van St. Clair levert toegankelijke films op, waarin de talenten van het vermakelijke duo goed te zien zijn. Zo ook in The Big Noise, voorzien van een grappig verhaal, voldoende slapstick en een fijne speelduur, niet te lang, niet te kort, maar precies goed.

Leuke L&H uit hun latere carriere. Heb onlangs alle 20th century fox dvd's van de twee heren aangeschaft en had eigenlijk veel slechter verwacht. The Big Noise heeft hier en daar nog veel leuks en ouderwetse L&H momenten te bieden. Jammer dat de muziek nergens meer is wat het was maar heb me prima vermaakt hiermee.
3,5*

Ik heb er nooit moeite mee gehad om een film heel wat te vergeven omwille van de tijdsgeest maar het einde van deze film kon écht niet, zorgt voor een half punt aftrek. Ondanks dat is het wel een van de beste films die Laurel en Hardy maakten voor 20th Century Fox hoewel dat ook niet veel zegt natuurlijk: 2,5*.

Vond deze film nog best leuk in deze tijd..ookmijn zoontje van 8 vond em geweldig en t was een aanleiding om nog meer films van hen te zien! 3,5 van ons

Dat huis met al die technische snufjes, in de slaaptrein en de vliegtuig scene waren erg goeie scene's.
3,5*

Deze film dient naar omstandigheden beoordeelt te worden.

Binnen het kader van 20th centry fox, De Tweede wereldoorlog, het wurgcontract van Stan en Ollie en mogelijkheid van de heren voor artistieke vrijheid, de opzet en motivatie van de film , de leeftijd en gezondheid van de hoofdpersonages is de big noise een redelijke komedie.

Er zitten niet teveel personages in de film, niet een te groot subplot en L&H krijgen aardige screen tijd om zo nu en dan wat ouderwetse kracht te laten zien. (Veel gescripte grappen en een ergerlijk kind als trigger van het verhaal. overigens)

Maar het hoogtepunt is de reprise/ode of remake van de scene uit Berth Marks. De verkleedpartij in de slaapcoupe van de trein. Hier laten de helden even zien hoe het moet! Hier laten ze zien dat ze het niet verleerd zijn en dat het puur vakmanschap is. Elke beweging is ingestudeerd en de opbouw van de scene is identiek aan die in Berth Marks. Juist hierdoor komt het alles over als een masterclass en demonstratie van slapstick.

Alsof je Glenn Gloud nog eens vraagt om de goldberg variations nog eens te spelen.

Het einde is weerzinwekkend en afschuwelijk. Een van de slechtste eindes ooit in een film. Het verhaal wordt letterlijk en figuurlijk onderbroken door de Tweede Wereldooorlog. En dat gegeven maakt dat einde in historisch perspectief nog enigszins acceptabel.


Zeker een van de betere van de 20th fox periode, maar zeer veel minder dan een willekeurige uit de Hal Roch periode.

Deze film behoort zeker niet tot het beste dat Laurel en Hardy gemaakt hebben, maar is wel degelijk vermakelijk. Er zit genoeg humor in, en bovendien moeten we rekening houden met de hierboven al genoemde beperkende omstandigheden. Hoogtepunt van de film is zonder enige twijfel de scène in de trein: Laurel en Hardy op hun best.

Laurel & Hardy, een duo dat ik enorm graag bezig zie. In hun gloriejaren waren ze meesters in choreografisch uitgetekende slapstick van het niveau van pakweg een Charlie Chaplin. Deze Big Noise had echter de reputatie hun slechtste film te zijn. Maar kom, je moet de film eerst een kans geven. Ik moet toegeven dat de film te lijden heeft onder de toestand tijdens WO II. Als je een film zo moet draaien en aanpassen naar de omstandigheden krijg je ook geen overtuigend resultaat. Niet alle grappen werken hier en maar af en toe zie je de bekende humor van het duo. Slecht is de film niet, maar ze hebben al beter werk afgeleverd.