Mitt Liv som Hund (1985)

Ik heb hem dus ook gekeken en het was echt een prachtige film met zeer goeie grappen erin! Het verhaal is een beetje zoet maar het is zo grappig en mooi verteld dat ik 'm wel 4* waard vond!

Mijn eerste kennismaking met werk van Lasse Hallstrom.

Dit is een zeer mooie serieuze jeugdfilm. Hoewel ik niet in de juiste sferen zat om deze volop te apprecieren (iets te vroeg in de middag, beetje druk met andere dingen, zwart-wit tv'tje.. waardoor mijn aandacht soms een beetje weggleed van de tv) kan ik de schoonheid van dit filmpje toch wel zien.
Mooi en aangrijpend.

Voor nu geef ik een 3,5 die bijna een 4 wordt. Ik kan me voorstellen dat dat bij een volgende kijkbeurt een goede 4 wordt.

Mooie film over een opgroeiend jongetje die op alle levensvragen zijn eigen filosofie bouwt: je moet altijd vergelijken,het gras is niet altijd elders groener. Mooie strijd van pubers met sexualiteit (meisje die geen vrouw wenst te worden en wil blijven voetballen en boxen, de fles als baarmoeder).
En dat het leven ondanks sterfgevallen, ziektes, bizarre mensen en gebeurtenissen (beeldhouwer, de man die eeuwig zijn dak
repareert, werken in een glasfabriek, zwemmen onder het ijs)toch heel mooi en vredig kan zijn. En dat het jongetje weinig begrip voor zijn zieke moeder had bestrijd ik. Hij droomde menigmaal van de weinige mooie momenten die hij met haar samen had ,als zij eens zich goed voelde, op het strand bijvoorbeeld. Ik zie deze film ieder jaar op eerste kerstdag.

Ingemar werd volgens mij niet boos op haar maar op het feit dat hij op dat moment werd geconfronteerd met haar ziekte, dus werd boos op het moment als hij zag dat zijn moeder lijdde aan de ziekte. Boosheid dus als methode voor ontkenning. Dieptepsychologie dus. Liefde en haat, elkaars metgezellen en weet zo'n jochie veel dat hij zijn moeder niet helpt met boos te worden?

Voor die prijs zeker! Prachtfilm.

Van Lasse Halström zag ik jaren geleden "Whats eating Gilbert Grape?"en dat is altijd een van mijn lievelingsfilms gebleven. Toch heeft het tot nu geduurd voor ik een andere film van hem zag en ook deze is weer prachtig.
Een prachtig, bitterzoet verhaal over een jongen tussen kind en puber in, die moeite heeft in te schatten wat de wereld van hem verlangd.
Fraaie sfeertekening en zeer ontroerend verhaal.

4.5*

Inderdaad: geen teken van meeleven maar uitingen van frustaties waar vele jongeren niet mee uit de voeten kunnen.

Erg zoetsappig allemaal. Niet alleen het verhaal maar ook de doodsaaie manier waarop het in beeld is gebracht en de soms lachwekkende muziek. Het thema seksualiteit wordt inderdaad (zie Queto) teveel doorgevoerd, waarschijnlijk om nog enige pit aan het geheel te geven. Overigens ben ik het wat de relatie tussen het jongetje en zijn moeder betreft volstrekt oneens met Queto Yurlunyur. Mijn antipathie ging juist uit naar de moeder die zo op zichzelf is gefixeerd dat ze geen enkele aandacht heeft voor haar omgeving.
Dit klinkt allemaal wat negatief maar toch is het best een aardig filmpje. Zoetsappig zei ik eerder. Misschien is lief een beter woord. 2,5*

Ik kan me herinneren dat ik deze film wel leuk vond. Zou hem wel eens weer willen zien.

Vanmiddag vanuit bed met een brakke kop zitten kijken, ging het leven gelijk weer wat fleuriger inzien, 'het leven is een geschenk'

Prachtig om te zien hoe hormonen vanaf de pubertijd langzaam maar zeker ons verstand overnemen


Helemaal mee eens.

Tsjongejonge Queto Yurlunyur, Ingmar is een kind, dus nog geen volwassene.

Wow... De man bij wie ikd eze film kocht, moet zich schamen! Hij kostte me €2! Dat is een prijs voor iets dat niks waard is en dat niemand wil hebben! Aan de andere kant maakte ie iets gemakkelijk en goedkoop verkrijgbaar dat heel erg gezien mag worden, natuurlijk. Ik heb intents genoten van deze film. De film slokte me helemaal op. Hoe maf de situaties ook waren waar Ingemar en zijn omgeving in terecht kwamen, ze waren ook zo menselijk.

En natuurlijk is de film ook ontroerend. Gescheiden zijn van je doodzieke moeder en je geliefde hond, je verschrikkelijk bezorgd maken om beide; hoe zou ík daarmee om zijn gegaan? Ik kan het je niet zeggen. Ik kan je wel zeggen dat deze film op alle fronten zeer geloofwaardig is!

Prachtig tijdsbeeld ook! Ik zag de film samen met mijn moeder; zij vond het vooral prachtig hoe dit een film was -die zich dus afspeelt in 1959- waarin de jeugd nog geen beschikking had over internet, laat staan een computer -hierbij imiteerde ze het gebruik van een controller- en nauwelijks TV keek. Niet dat ik nooit dergelijke films heb gezien! Want ook buiten dat vond ik het een ontzettend mooi tijdsbeeld. Daar hou ik van!

Plot: We zijn 1959. Het 12-jarige jongetje Ingemar leeft met zijn moeder en zijn iets oudere broer in een Zweeds stadje. Hij is dol op zijn hond Sickan. Een vader is er niet. Moeder heeft tuberculose.

De broertjes zijn echte deugnieten die hun zieke moeder tot wanhoop drijven met hun kwajongensstreken.
Op een dag heeft hun moeder haar zoveelste crisis en moet ze worden opgenomen in een hospitaal om te herstellen. Haar 2 zonen worden afzonderlijk geplaatst in een tijdelijk pleeggezin.

Voor Ingemar betekent dit een lange rit naar zijn oom, die hem samen met zijn vrouw liefdevol opvangt, als was hij hun zoon.
Zijn hond Sickan wordt naar een dierenasiel gebracht.

Hier ontmoet hij o.a. Saga, een meisje dat meespeelt in de jongensploeg voetbal, het korte haar en jongenskleding doen de andere ploegen denken dat zij een jongen is.
Haar opkomende borstjes zijn echter een probleem.
Ingemar wordt haar beste maatje en samen beleven ze mooie tijden...



Ik vond het een grappige, gevoelige film die door regisseur Lasse Hallström bijzonder mooi en aangrijpend in beeld werd gebracht, zonder overdreven melodramatisch over te komen.

Dat onnozele liedje dat Ingemar samen met zijn oom keer op keer beluisterd op zijn platenspeler maakt diens vrouw bloednerveus, hilarisch !
Topklasse

7,5/10
Een dikke aanrader om die te bekijken als je de kans hebt.