Le Bonheur (1965)

Le Bonheur is een subtiele film en dat is wat mij betreft meteen het probleem. Ondanks de schaduwkant die de film ook kent,
is Le bonheur te subtiel.

De film begint heel aardig en naar mate de film vordert lijkt alles te kloppen: mooie kleuren, geloofwaardig akteerwerk etc.
Ondanks dat vind ik de aanwezigheid van het stuk van Mozart net iets te aanwezig, het portret van het gelukkige gezin
wat saai en de wending laat wat lang op zich wachten.
Het, voor toen de tijd, inoverende camerawerk is goed, maar
doet geen dienst ter verbetering aan het totaal.

Het is duidelijk waar de film over gaat: gelukkig zijn.
Het gelukkig zijn van de hoofdpersoon Francois, die door er
een 2e vrouw in zijn leven bij te nemen het geluk van zijn echtgenote
verstoord. In woorden gaat ze ermee akoord, maar na nog één keer
met Francois te hebben gevrëen ontneemt ze zich van haar leven door zich te verdrinken.

Persoonlijk had ik wat meer emotie gezien.
Francois is alleen maar gelukkig en lijkt de tragische dood
van zijn vrouw, waarmee ie jaren samen is geweest en ook 2 kinderen bij heeft, erg makkelijk te verwerken.
Zijn nieuwe geliefde heeft er ook weinig problemen mee hoe het allemaal loopt. Eén keer zegt ze verdrietig te zijn, maar tegelijkertijd
ook heel gelukkig. Volledig ongeloofwaardig is de moeder die zelfmoord pleegt en daarmee,naast haar overspellige man, haar 2 kinderen achterlaat. Gezien de situatie niet meteen
een vanzelfsprekende oplossing. Of was het geen zelfmoord, maar een ongelukje bij het bloemen plukken?

Kortom: als er weinig verhaal is en daarnaast nog minder emotie,
mag er wat mij betreft wel iets meer tegenover staan dan wat fraaie
kleuren. Want kleurrijk is Le bonheur zeker.

2,5 ster en het lijkt me duidelijk waarom.

Vanwege bovenstaande recensie en de naam Agnes Varda nieuwschierig geworden naar deze film. Dit is dus mijn eerste kennismaking met Agnes Varda, en ik moet zeggen dat ik dit een zeer bijzondere en eigenzinnige film vind.
De film speelt duidelijk met kleuren. Alle primaire en secundaire kleuren passeren op opvallende wijze de revu en spelen een grote rol in het vertellen van het verhaal. Vooral blauw en oranje komen vaak voorbij. De muziek van Mozart past net zo goed bij de film als bij de andere "romantische" jaren 60 prent Elvira Madigan en Varda knipoogt letterlijk naar Jean Renoir, maar geeft me ook het idee dat ze een halve "stomme"film heeft willen maken, vanwege de veelzeggendheid van de beelden, dialogen die literair aandoen en veelvuldig gebruik van "stil levens".
Het gemis van emotie en verhaal stoorde mij persoonlijk niet. Varda laat het aan de kijker over wat hij/zij van de situatie vind. Persoonlijk heb ik niet veel op met de mannelijke hoofdpersoon. En de laatste scene doet me vermoeden dat Varda dat zelf ook niet heeft. Hier komen de kleuren en de muziek van Mozart weer om de hoek kijken. Francois is nog steeds vrolijk, maar om hem heen vallen de bladeren en Mozart wordt best luid afgespeelt. Een wrang, naar gevoel dringt zich op. Behoorlijk goede film dit.

Kleurrijke film over een modelgezin dat toch niet zo perfect blijkt te zijn. Probleem zit vooral bij de twist die is wat kort. De man wil eigenlijk niet kiezen tussen zijn vrouw en zijn minarres. Wanneer zijn vrouw vervolgens verdrinkt lijkt er geen emotie te zijn bij de man. Wat moet ik hiermee? Moet ik deze man nu een egoistische klootzak vinden of berust de man juist in de nieuwe situatie?