Cléo de 5 à 7 (1962)

Aardige, vriendelijke film met een interessant aspect : de tijd die verstrijkt in de film = de werkelijke tijd. Hoe zeg je dat : filmtijd houdt gelijke tred met de echte tijd.
Een film als High Noon levert die truc ook, met groot effect.

Cleo komt van de dokter, die kanker (?) meent te constateren. Hij gaat iets onderzoeken en zegt dat ze om 7 uur terug kan komen voor de uitslag. In de tussentijd loopt Cleo rond door Parijs, heeft een paar ontmoetingen in een park, doet niks... en aan het eind van de film is het zeven uur.
We krijgen niet te horen wat de dokter zegt.


Varda (een goeie vriendin van Matthijs van Heyningen) was een tijdje populair met films als Le Bonheur. Mij is het wat al te zoetig - maar sympa is het altijd wel.

een half jaar geleden heb ik deze film op mijn 'to-see lijstje' gezet. het grappige is dat ik niet meer weet waarom. stond hij in een top10 lijstje van een criticus/regisseur? was hij gelinkt aan een andere film? had ik een goede recensie gelezen? was het omdat de MOMA aadacht besteedde aan Varda? geen idee. maar ben eigenlijk wel benieuwd

oh, de film... zeker een film met charme. mooie beelden van (voor mij) redelijk onbekende delen van parijs, interessante vertelstructuur. toch bracht de film niet die magie die ik verwacht had. 3.5*

misschien geschikt voor een re-make?
[kom maar op met het vernietigend commentaar ]

en hugo... we krijgen weliswaar niet te horen wat de doctor zegt, maar het was voor mij redelijk duidelijk dat haar ziekte zou genezen. toch?

In ieder geval de doorbraak van Agnès Varda, en tevens volgens velen, haar beste film. Gehuwd geweest met filmmaker Jacques Demy

Ja, dit lag me wel! Twee uur uit het leven van een verwend zangeresje die al haar hypochondrische talenten rechtmatig mag inzetten omdat ze op een uitslag van een kankeronderzoek wacht. Uiteraard zijn deze twee uur een scharnierpunt in haar leven. De pruik gaat af en ze stapt het leven in, met voorzichtige passen. De film doet in heel veel denken aan vroege Godards (met name Masculin/feminin: zwart-wit geschoten, door elkaar lopende conversaties, etc. Maar dit was aanzienlijk beter te pruimen, omdat het een simpel verhaal vertelt en vorm en inhoud hand in hand gaan, waardoor de film voor mij wars blijft van modieus gedoe. En men wauwelt ook een stuk minder. Gemaakt door een vrouw, misschien dat dat scheelt.

Een soort Amelie avant la lettre,maar dan niet met de bedoeling er een onverbiddelijke kaskraker van te maken en het zo zoetig mogelijk te houden.Toch maakt Varda het zich wel gemakkelijk door de dodelijke ziekte,al dan niet imaginair,thematiek te verbinden met de wederwaardigheden van een lekker blond zangeresje in Parijs toen dat synoniem was met cool.
Noem een element dat bij de NV hoort en het zit wel in deze film,het -laten we een handheld-camera gebruiken en vervolgens de boulevards en cafés afgaan om het allemaal wat sfeer te geven-gehalte is wel erg hoog.Dat we de nodige hoornen brillen, wazige artistiekelingen en intellectuelen van de rive gauche tegenkomen,spreekt voor zich.
Leuk camerawerk,maar Varda maakt net iets te duidelijk dat ze alle handboeken over cameravoering van de grote meesters ijverig heeft gelezen.
Het is onmogelijk deze film niet te vergelijken met Vivre sa vie van JLG die in hetzelfde jaar uitkwam.Angezien Godard bevriend was met Varda zou je kunnen denken aan een artistieke competitie,waarbij ik knarsetandend moet toegeven dat eerstgenoemde hier wint.Overigens speelt Godard met Karina hier ook een rolletje in de stomme film-sequentie.
Sommigen roepen hier enthousiast dat Cleo om 7uur aan een vita nuova begint na de misère van haar infantiele huppelgekut,misschien is de wens vader van de gedachte.I.i.g maakt het open einde de conclusie onmogelijk dwingend.