Le Testament du Docteur Cordelier (1959)

Een tv-film van Jean Renoir. Wellicht dat daarom zijn herkenbare filmstijl compleet ontbreekt. Geen diepteshots, lange takes, grootse camerabewegingen en personages die druk door elkaar heen rennen. Het is allemaal een stuk simpeler. En eerlijk gezegd daardoor niet meteen boeiender.

Het is een ietwat vreemde variant op het Jeckyll & Hyde gegeven, al is het maar omdat de Hyde in deze film meer doet denken aan een gemeen cartoonpersonage dan aan iets dat uit een horrorverhaal is weggelopen. Vreemde make-up, maar ook de slapstickachtige bewegingen zijn bizar. Echt eng kon ik hem daarom ook nooit noemen, al wekte deze aparte verschijning wel een gevoel van vervreemding op. De notaris die de belangrijkste tegenstander is van Hyde is ook niet bepaald typisch voor een film als deze. Zijn goedaardigheid is zwaar overdreven, door hem haast huppelend door de gangen te laten bewegen, met een glimlach op zijn gezicht. Dit werkt écht niet.

De twee hoofdrollen daargelaten is het vooral thrillervakwerk, met een aantal effectieve momenten (de eerste aanval van Opale), maar ook enkele vreemde plotwendingen (de ouders van het aangevallen meisje verliezen wel heel snel hun interesse in het voorval). Het meest typisch Renoir vond ik nog wel dat het monster zelf uiteindelijk ook goed wou worden. Renoir gelooft niet in het absolute kwaad lijkt het en dat gaf de verder voorspelbare ontknoping wel iets extra's. Een beetje.

Maar over het algemeen is dit toch een tegenvaller van de grootmeester. De man heeft veel meer in zich en hoewel deze film zijn aanhangers heeft heb ik vooral het gevoel dat Renoir zijn toevlucht naar tv moest zoeken om überhaupt nog iets gemaakt te krijgen in de laatste periode van zijn carriére. Ik vraag me dan ook serieus af waarom de film begint met beelden van Renoir zelf die de tv-studio binnenloopt en zich klaarmaakt voor de uitzending van deze tv-film.
2,5*

Wellicht de beste en meest experimentele / gewaagde film van Jean Renoir ! Misschien ook de eerste echte moderne film van deze cineast.

Het spel tussen verschillende camera´s is fenomenaal! Z´n tijd ver vooruit....

Jean Renoir doet een Alfred Hitchcock Presents althans daar leek het voor mij een klein beetje op. De introductie van Jean Renoir is natuurlijk wel erg low key vergeleken met de humor die A.H. altijd hanteerde. Misschien wilde Jean Renoir met zijn entree benadrukken dat het gaat om een tv-film (wat ik verneem van The One Ring ), toen nog een relatieve nieuwigheid en opkomende concurrent voor de traditionele filmwereld. Zie ook Alfred Hitchcock die een jaar later zelf het experiment aanging door Psycho (1960) te maken met een tv-crew en beperkt budget.

Wat volgt op de intro met het verhaal rond dokter Cordelier voelt eveneens aan als een lang uitgevallen aflevering van tv-feuilleton Alfred Hitchcock Presents, zij het eentje met een kern die rechtstreeks geleend is van Dr Jekyll & Mr Hyde. Is het drama? Is het B-horror met een laagje filosofie erover? Wie zal het zeggen. In elk geval heb ik me vermaakt met dit uitstapje van Renoir, en dat is dan natuurlijk in de eerste plaats te danken aan de fijne acteerprestatie - in een dubbelrol - van Jean-Louis Barrault die alweer een vreemd typetje uit de mouw mag schudden. In zijn rol van maniak zitten duidelijke verwijzingen - het loopje, de wandelstok - naar Charlie Chaplin, daarin ondersteund door het komisch leidmotief van componist Joseph Kosma. Tedy Bilis vind ik verder ook goed spelen maar de rest van de cast vind ik bij momenten nogal theatraal.

Wat mij betreft is de regie van Jean Renoir prima, en heb vooral genoten van enkele nachtelijke scènes in het begin van de film, waar de schaduwen expressionistisch lang zijn. Spannend wordt deze film echter nooit, ondanks een scenario dat op papier redelijk potentieel heeft. Een storende factor daarbij zijn bepaalde muzikale passages van Kosma - zoals eerder vermeld - die zich niet altijd lenen tot spanningsopbouw. Omwille van die gemaakte keuzes twijfel ik eraan of Renoir wel de bedoeling had om een echte thriller te maken. Toch leuk om een keer gezien te hebben.

De figuur van "Opale" viel toch al te potsierlijk uit. Onbehaaglijk tegenstelling was wel dat hij er misdadige neigingen op nahield.

Eigenlijk zou ik nooit aan Renoir denken bij het zien van deze film die uiteindelijk uitmondt in een dr. Jekyll & Mr. Hyde variant.

Sommige scenes en wat spanning naar het einde toe konden wel bekoren - en tevreden ook deze "Renoir" te hebben gezien - maar in zijn totaliteit - ondanks de inhoudelijke waarschuwing voor doorgedreven, risicovolle experimenten - niet zo mijn ding.