The Notebook (2004)

""Maar je moet ook over de cliche en vooroordelen heen kijken""

Een cliché moet je vermijden in films, niet gaan uitbuiten om zo meer kijkers te lokken.

Ik kan nog uren doorzeuren over de rede waarom The Notebook slechte cinema is. (Zowel over de clichés als de technische kant waar ook gaten inzitten) Maar ik zal de die hard fans maar met rust laten

Ik heb in een korte tijd veel top 250 films gekeken en ze vielen allemaal tegen. Deze film waarvan ik eigenlijk het minste verwachte komt toch wel het dichtst in de beurt bij een verdiende top 250 plaats, naar mijn mening dan.

Het is een mooi liefdes verhaal wat de verwachte ups and downs kent, de film heeft ook de verwachte cliche's maar dat maakt allemaal niet uit, want er zit een heerlijk rustig, en bijna magisch sfeertje in.

Het is misschien wel meer een vrouwen film maar ook ik heb genoten van deze film. Het acteerwerk is trouwens ook bijzonder goed, ookal iets wat ik niet had gedacht.

Wat ik wel jammer vond, en wat me er van weerhoud om 4* te geven is dat de film aan het einde wel wat langdradig werd, maar ja 3,5* is nog een mooie score voor een verhaal wat toch niet kan ontkomen aan de vele cliche's.

De film begon aardig maar ik wist al vrij snel hoe het ging eindigen. Ik blijf hem dan nog afkijken in de hoop dat ik toch verrast word, maar dat was helaas niet zo. Wat ik erg slecht vond aan de film was dat de oude Noah en jonge Noah allebei hele andere karakters hadden. Ik vond ze helemaal niet op elkaar lijken.

Standaard, Cliché, voorspelbaar ontzettend zoetsappig erg sentimenteel...


Maar toch oh zo mooi .

4*.

Ik ga niet stemmen op deze film aangezien ik slechts 2/3 van deze vreselijke drek heb gezien. Die Nicholas Sparks ( autheur van het verhaal ) is een abnormale lul en op de koop toe nog een bijzonder voorspelbaar schrijver. Ieder verhaal is hetzelfde en steeds weer ontzettend voorspelbaar. En dan denkt die eikel dat hij het recht heeft een fantastisch autheur als Cormac McCarthy te beledigen. hierzo : http://www.usatoday.com/life/movies/news/2010-03-11-las...
Lees eens 'Blood Meridian, or the Evening Redness in the West' en je zal zien waar een echt meesterlijk werk geschreven is. Ongelooflijk dat deze minkukel dat werk durft te beledigen. Dan heb je er bij mij zwaar gelegen. En ja, Sparks zijn werk is echt prut. Dat zeg ik niet alleen maar omwille van deze feiten.

Ik denk dat je alleen Nicholas Sarks een lul vind en daarom ook de film stom vind.
Beetje een vooroordeel vind je niet?
Want ik zou heel de film eens gaan kijken en dan zal je er achter komen dat deze geweldig mooi is.

Ja, ik vind Nicholas Sparks inderdaad een gigantische lul die dringend een pak slaag ( en een serieus pak slaag ) nodig heeft. Dit verhaal is dertien-in-een-dozijn. Melig, zoet,... en vele harten zullen er zeker en vast wel er voor smelten. Die man verdient pakken met geld door rotzooi te schrijven. Iemand die een van de grootste meesterwerken ooit als 'Blood Meridian' afkraakt, kent a)niets van literatuur of b) wil gewon wat interessant doen. Iedere minuut die ik meer van deze zooi bekijk, is ieder streepje support dat ik aan deze eikel meer verleen. Dat verdient hij niet.

Sparks en Blood Meridian: over smaken en kleuren valt niet te discussiëren, zeker? Ik snap er geen fluit van waarom pakweg Lolita - Vladimir Nabokov - BoekMeter.nl op nr 37 staat in de top 250 van Boekmeter, terwijl ik het een ramp vond om die uitgelezen te krijgen...

Sparks: goeie, vlotte schrijver.
The Notebook: rampzalige verfilming.

Sparks komt nog niet tot bij de voeten van McCarthy als het om creativiteit of technisch vakmanschap gaat. 'Blood Meridian' is een meesterwerk, Sparks zijn verhalen zijn compleet onorgineel en lam. Geen schande natuurlijk. De grote massa valt op dit soort verhalen. Maar de man vindt zichzelf de nieuwe Shakespeare en beledigt McCarthy uit het niets.

Wat vond jij er zo rampzalig aan?

Trek je conclusie; het ligt eerder aan jouw persoonlijk dan aan het boek. Bovendien moet een schrijfstijl of thematiek je ook gewoon liggen natuurlijk.

Heel concreet: de acteurs.
Iets minder concreet, maar heel belangrijk: Sparks' boeken pakken me, kunnen me heel erg ontroeren, de tranen uit m'n ogen tot een waterval herleiden.
De film doet dat op geen enkel moment, door de slechte acteerprestaties, maar ook omdat er geen diepgang is, omdat alles zo onecht en gemaakt overkomt, omdat je nergens een band krijgt met de personages.
En dat terwijl ik zo voor ongeveer elke romatische film natte ogen krijg, of het nu om Pretty Woman of pakweg een semi-kinderfilm als My Girl gaat...

De actuers speelde geweldig! De liefde spatte van het scherm af!

Flikker maar snel een eind op. Die 'cliché'-redenering van jouw is behoorlijk achterlijk. Het echte leven staat juist bol van de onverwachte wendingen.
Ik heb trouwens ocharme twee berichtjes geschreven over McCarthy en wat voor een over het paard getilde lul Sparks is.
Ik wens je nog veel succes met je verdere clichematige leven.

Had 1 van hen een Oscar gewonnen, ik zou een massa-raid op Hollywood georganiseerd hebben...

Net gekeken....ben er nog even stil van.....jawel, mooi gevoel

Tijdens de eerste vijf minuten hebben ik en mijn vriendin het hele verhaal voorspeld tot in het kleinste detail. De film moest het voor ons dus hebben van goede acteerprestaties en uitgewerkte clichés. Helaas schoot de film zwaar te kort. De soundtrack is ok, maar de algemene hype rond deze film zal ik nooit begrijpen...

good comment, had net hetzelfde gevoel

Dat een romantische film voorspelbaar is weet je toch bij voorbaat, om een film nou daar op af te rekenen. Het is gewoon een hele vermakelijke film met een lekker wegzwijmel sfeertje er in.

Die uitspraak is al even oppervlakkig als de film zelf.

Natuurlijk kun je creatieve dingen doen met romantische films. en er zijn wel degelijk prenten die iets zinnigs weten te vertellen over relaties. Maar die hebben misschien niet als primair doel om vrouwen te laten zwijmelen.

Nee maar ik wil hier alleen maar mee zeggen dat je bij elke romantische film het verhaal verloop en het einde wel kan bedenken. Het gaat namelijk altijd zo. Ze worden verliefd, het gaat mis en ze komen weer bij elkaar. Als je dit gegeven weet kan je lekker genieten van de heerlijke sfeerbeelden en lekker weg zwijmelen.

'zwijmelen' is zeker een woord uit Nederland want ik ken het niet echt, het zal wel iets met meeslepen of wegdromen te maken hebben.
En het is ook zo dat niet bij alle romantische films het koppel in kwestie terug bij elkaar gaan - soms sterven ze ook (Titanic, Revolutionary Road) of blijven ze uiteen omdat ze gewoon niet bij elkaar passen (500 days of Summer)

Maar dat zijn maar een handje vol. Zwijmelen kan je idd het beste omschrijven als wegdromen. en nog bedankt voor je spoiler van Revolutionary Road

The Notebook, wat valt daarover te zeggen?
De hele setting van deze sfeer was in mijn optiek perfect, de romantische jaren '30/'40 wordt hier sprookjesachtig maar reëel neergezet,
de karakters (de onstuimige en impulsieve Noah en Allie, ergens elkaars tegenpolen en anderzijds de puzzelstukjes die in elkaar passen), het verhaal.. Het geheel heeft bij mij een zeer gevoelige snaar geraakt.

Bij sommige gebruikers moet je zelf niet op hun naam klikken om te weten of het om een vrouw of een man gaat.

Ik heb niet gelezen wat je hier nu hebt gezegd, maar ik zie het cijfer 0,5 en dan kan ik alleen maar zeggen: ''Je bent fout bezig'' een 0.5 is veelst te laag! home alone 4 of spion van oranje, deze kun je wel een 0,5 geven!

neen die films vind ik gewoon niet het quoteren waard bij home alone snap ik de charme van het project nog

Ga even ergens anders de grapjas uithangen, zo'n stukje kan ook prima door een man over deze film geschreven worden. Dat jij dan te kortzichtig bent om dat door te hebben..

Kortzichtige reactie inderdaad.