Stazione Termini (1953)

De film gehuurd, blijkt het maar 63 minuten te duren.

Na wat research ben ik er achter gekomen dat er 2 versies zijn.

1 versie is de orginele italiaanse versie die 89 minuten duurt met de naam terminal station.

Versie 2 is door producer David O. Selznick 'speciaal' voor de amerikaanse markt gemaakt met de naam Indiscretion of an American Wife.

De eerste versie schijnt meerdere verhaallijnen te hebben dan alleen het Jones/Clift verhaal.

In 2003 is er een criterion dvd versie uitgekomen met allebei de versies.

Een korte maar reuze interessante video-essay over montage en neorealisme.

De originele (lange) film is een tegenvaller. Afgaande op de beschrijving verwachtte ik zoiets als een neorealistische versie van Noel Coward’s subtiele en sublieme Brief Encounter (1945), maar dat is dit niet. Het verhaal over het beëindigen van een buitenechtelijke liefde bevat veelal een herhaling van zetten en kent te weinig interessante ontwikkelingen wanneer de protagonisten soms gedurende lange periodes een beetje doelloos ronddwalen in het centraal station van Rome. Af en toe is dat station overvol, dan plotseling nagenoeg leeg; een beetje slordig allemaal.

Prima acteerwerk van Jennifer Jones, maar de ooit geweldige Montgomery Clift was toen al over zijn hoogtepunt heen. Al met al een teleurstellende film van De Sica.

Het verhaal was nog wel intrigerend, maar de film kwam kunstmatig over (waarschijnlijk omdat de regisseur Italiaans was en geen woord Engels sprak) over het afscheid tussen een Amerikaanse getrouwde vrouw en haar jongere ongetrouwde Italiaanse geliefde. Een verhaal over de keuze tussen illusies en realiteit.

Opvallend detail: kleine rol voor de tiener Richard Beymer

Dat Vittorio De Sica en David O. Selznick twee botsende visies hadden, is aan het resultaat te merken. Bij momenten is het puur melodrama uit Hollywood, maar dan zitten er enkele scènes in die neorealistisch aandoen, wanneer ze arme mensen ontmoeten op het station. Een tweede probleem is dat Montgomery Clift een Italiaan voor moet stellen, maar niet met het juiste accent spreekt. Spijtig, want er zijn momenten dat het op gang begint te komen. Jennifer Jones heeft een paar emotionele scènes waarin ze worstelt met het dilemma tussen plicht en passie. Tieneracteur Richard Beymer heeft een leuk nevenrolletje.

Af en toe het melodramatische spel van Jennifer Jones een beetje too much, maar een erg mooie

en ontroerende film van De Sica. De ook weer goed acterende Clift laat af en toe onsympathieke

kanten zien bijna egoistisch gedreven door de liefde. Hoe diep die liefde zit blijkt uit een zekere

scene, blind door de hartstocht geen oog voor eigen fysiek gevaar. Daarbij worden de emoties

van Jones voortdurend vice versa gegooid tussen deugdzame trouw en een niet te temperen

passie. De Sica geeft daarnaast nogal wat aandacht aan de vele figuranten op het station, af en

toe met een beetje humor. Wel met enkele maar niet ongeloofwaardige toevalligheden om het

verhaal mee op de been te houden. Want anders was mevrouw allang vertrokken geweest.

Visueel vond ik het ook verzorgd en fraai ogen, helemaal De Sica.

Een Amerikaans uitstapje van De Sica dat ik niet kende. Ik had er niet zo veel van verwacht, maar het blijkt toch een redelijke film te zijn met een 'Brief Encounter'-achtig verhaal. Dat niveau wordt (uiteraard) niet gehaald, maar De Sica weet het boeiend genoeg te houden, mede dankzij Clift en Jones. Wel is het in moderne ogen wat lastig te verteren dat Jones ondanks Clift's ironieloze vrouwonvriendelijkheid en geweld nog steeds blijft twijfelen. Het voornaamste probleem is dat het verhaal op een gegeven moment wel is verteld, en er niet al te geloofwaardige kunstgrepen aan te pas komen (de arrestatie) om het wat te rekken. Toch verveelt het niet en gaat deze in ieder geval niet de boeken in als De Sica's minste film.