I Heart Huckabees (2004)

Wie zich afvraagt waar I Heart Huckabees over gaat, kan zich beter afvragen: waar gaat I Heart Huckabees niet over? Door zich bezig te houden met alle grote vragen (Het Universum, Het Leven, Verbondenheid, etc.), gaat de film tegelijkertijd nergens over. Ja, over filosofie. Maar waarom een existentiële, filosofische film maken die nergens over gaat? Is filosofie niet juist het middel om te komen tot diepere waarheden? Om juist iets te willen zeggen?

Met de absurde situaties, karikaturale karakters en personages die alleen maar depressiever raken door hun existentiële gedachten lijkt David O. Russell vooral een parodie op hedendaagse filosofie te willen leveren en het absurde ervan. De zinloosheid van filosofische vraagstukken. Al lijkt hij tegelijkertijd helemaal los te gaan in zijn gefilosofeer, waarmee zijn film meer een ode aan de filosofie wordt. Gaandeweg begint het er steeds meer op te lijken dat Russell wel graag iets wil maken over zijn grote passie, maar zelf ook niet weet wat precies.

Het opgooien van losse theorietjes zonder dit ook maar ergens aan elkaar te knopen, wordt dan ook al snel interessantdoenerij om de interessantdoenerij. Ode of satire, en al is het aanvankelijk nog zo interessant (de Existentiële Detectives zijn een erg leuke vondst; de eettafel discussie in de eerste helft is behoorlijk geestig), al snel begrijp je dat de opgegooide vraagstukken nergens toe leiden, dat je je onmogelijk kunt verliezen in het meedenken omdat het volgende zich alweer aan dient, er nergens iets nieuws gezegd wordt... en wordt de film hoe langer hoe vervelender.

Dan mag de cast er nog zoveel plezier in hebben, als je het publiek niet meekrijgt is het een verloren strijd. Dan is het misschien nog wel leuk dat een eigenzinnige regisseur als Russell het voor elkaar krijgt om een rare film als deze te maken, maar met dit pretentieuze en emotieloze gedoe als resultaat moet je je afvragen of dit nog wel een zegen is. Nee, geef mij maar zoiets als Synecdoche, New York. Dat gaat tenminste nog ergens over.

Inderdaad een frisse, opgewekte, maar bizarre komedie. Niet bepaald geschikt voor mensen die een simpel wegkijkertje zoeken. Voor liefhebbers van het werk van schrijver Charlie Kaufman (Being Jonh Malkovich, Adaptation, Synecdoche, etc) zeker een aanrader. Het gemiddelde hier op Moviemeter is waarschijnlijk sterk onderuit gehaald door mensen die met de verkeerde verwachtingen eraan zijn begonnen. Jammer...