Twentynine Palms (2003)

Verdomme. Wat moet je nu aan met zo'n film?

Is it good?
- It's not good.
But it's good.

Heb al meer van dit soortgelijke ervaring meegemaakt tijdens films, die je toch weer ineens doen choqueren en je doen walgend, edoch in bewondering doen achterlaten. Die je geniaal vind, maar ook echt heel slecht, of makkelijk. Die je nieuwe inzichten geven (over culturen, omgevingen, relaties), maar die ook gewoon echt oppervlakkig zijn. In dat 'straatje' (voor zover je over een straatje kunt spreken, daar is hij te onbewoond voor) ligt Twentynine Palms.

Yekaterina Golubeva kiest haar films in ieder geval wel uit. Mocht haar eerder aanschouwen in het ook al niet te makkelijke Few of Us. Haar verbouwereerde blikken spreken vaak boekdelen. Ze is even ondoorgrondelijk als naïef. Net als de film eigenlijk.

Geweldig mooi en afschuwelijk in één, daarom haast niet om te zetten in een cijfer (waar het niet voor het einde, dan was het stukken makkelijker). Ergens tussen de 1- en 5* dan maar.

Grappig. Een typische love-it-or-hate-it-film schijnt dit te zijn. En jij vertegenwoordigd beide kampen in een persoon.

Daar heb je denk ik wel gelijk in ja. Een film die me tegelijkertijd intens boeit en ook greep, maar tevens naar een choquerend en niet geheel bevredigend einde toe werkt. Snap goed dat veel mensen hierin niks kunnen zien, en zich beledigd zouden kunnen voelen. Toch vind ik juist dit soort films fascinerend, omdat ze op een totaal andere manier met hun personages om gaan, erg intiem en vervreemdend (zo vond ik de straatscène, waar Katia wegloopt erg mooi en vreemd tegelijkertijd).
Dat maakt de film toch zeker de moeite waard en misschien wel geniaal.

Ik voel met je mee, maar een 0.5* geven is ook toegestaan hoor. Dus ergens tussen 0.5* en 5.0*?

Absoluut niet, daarvoor zaten er te veel fascinerende scènes in, en bleef ik teveel in dubio achter. Een film die dat met mij doet verdient sowieso punten, althans ik heb het nog nimmer anders mee gemaakt.

Toe maar, nog een halfje erbij !

Film die me blijft achtervolgen en fascineren. Wellicht een erge bold gesture (geen idee of hij daar blijft), maar dat moet kunnen, op zijn tijd.

Een beetje rare film een soort road-movie met als hoogtepunt samen naakt de berg op klimmen.

Ik heb het volgende artikel over deze verontrustende en belangrijke film
geschreven: Movie Twentynine Palms

Twentynine Palms is een unieke, onthutsende film die verscheidene aspecten van conventionele cinema durft te demythologiseren.

In de eerste plaats wordt er afgerekend met de mythe van het Amerikaanse westen. Het pittoresk panorama was o.m. in het westerngenre van groot belang en kreeg daar een idyllische, geromantiseerde connotatie. Zelfs Antonioni's subversieve, on-Amerikaanse Zabriskie Point stelde de woestijn voor als een harmonieuze ontvluchting van de moderne maatschappij. Hier krijgt dezelfde setting een totaal andere rol toegediend: het is een soort van existentieel vacuüm waarin de twee hoofdpersonages de enige bewoners zijn en zelfs ‘gevangen’ zitten. Het is dan ook opmerkelijk hoe Dumont zo een omvangrijk landschap als claustrofobisch en zelfs bedreigend kan voorstellen.

Daarnaast speelt ook het thema masculiniteit een grote rol. Met zijn sjofel voorkomen en smalle carrure is David de meest onwaarschijnlijke voorstelling van een held. Dat weinig ‘mannelijke' voorkomen over-compenseert hij dan weer op andere vlakken. Denk maar aan de haast fetisjistische band met zijn Hummer. Maar als David al een onwaarschijnlijke held is, dan is zijn partnerkeuze nog onwaarschijnlijker. Katia kun je zelfs als zijn tegenpool beschouwen: een irrationeel, kinderlijk type dat plagerig omgaat met een man die werkelijk schreeuwt om bevestiging / duidelijkheid. Je kunt haar nog het best vergelijken met Amy uit Straw Dogs. Het is bovendien een koppel dat niets gemeen heeft en letterlijk langs elkaar heen praat (ze spreken nog niet eens dezelfde taal).

Op een volledig non-narratieve wijze observeert de film het gedrag van deze twee subjecten met het kleinste oog voor detail: dagelijkse routines (ruziën, seks hebben, eten) worden naturalistisch bestudeerd. Voornamelijk de seksscènes zijn zeer ambigue van toon: kil, dierlijk, maar ook passioneel. Toch zijn dit in het algemeen oncomfortabel uitgebeelde scènes te noemen, omdat David duidelijk ook seksueel zijn mannelijkheid wil bevestigen en Katia bijgevolg agressief behandelt.

Tenslotte speelt Dumont net als Haneke met de conventies van mainstream thriller / horror cinema, specifieker gesteld het survival genre (The Hills Have Eyes, The Texas Chain Saw Massacre). Dumont gebruikt alomgekende frames en shots om bij de kijker een reactie te anticiperen. Terwijl je verwacht dat de opgebouwde suspense zal leiden tot een escalatie van geweld, gebeurt er niets. Tot in het laatste kwartier, wanneer het onheil plots, onaangekondigd losbarst en de protagonisten belaagd worden door drie ongure kerels. Ook hier manipuleert Dumont de kijker in zekere zin. In een soortgelijke scène zijn we haast geconditioneerd te denken dat er een welbekend stramien zal gehanteerd worden: de vrouw wordt verkracht, waarop de held zich wreekt en zo zijn mannelijkheid bevestigt. De ‘orde’ is dan volledig hersteld. Maar hier worden de rollen echter omgekeerd en wat kan David vervolgens nog doen om zijn reeds fragiele ego te redden? De gruwelijke wanhoopsdaad dient uiteraard om zijn schaamte te wissen, al geeft hij zich hierdoor onvermijdelijk zowel fysiek als mentaal bloot. Tijdens deze moordscène gebruikt Dumont wederom een cultureel gecodeerde afbeelding, namelijk het beeld dat we sinds Psycho (1960) automatisch met moord / geweld associëren.

Een waar meesterwerk en misschien wel de meest choquerende film die ik ooit gezien heb.

Goede recensie, Yeyo! Het is jammer maar ook onvermijdelijk dat een film als deze, als ervaring eigenlijk maar één keer gekeken hoeft te worden.

Bedankt Ik wil de film in de toekomst zeker wel eens opnieuw kijken, maar het effect / de shock zal dan inderdaad ongelofelijk aan kracht inboeten.