L'Humanité (1999)

Een moeilijk te beoordelen film, waar ik qua score echt van links naar rechts werd geslingerd. Veel mooie momenten, maar ook veel momenten dat ik een diepe zucht slaakte (en niet van ontroering).
Ik bleef lang last hebben met Pharaoh, de hoofdpersoon. Is het nou een stoïcijns personage die zich voor niets in de wereld interesseert, of voelt hij oprecht mee en weet hij dit stomweg niet tot uitdrukking te brengen? Na verloop van tijd verschuift de focus van de (wat al te) wereldvreemde hoofdpersoon naar de brute wereld om hem heen en lijkt de film eindelijk een verhaal te willen vertellen. 3,5*

Eén scene zal me nog lang bijblijven: vanaf het begin is duidelijk dat Pharaoh grote moeite heeft te aanvaarden dat in deze wereld onschuldige kinderen onrecht wordt aangedaan. Wanneer hij in een museum, na ongeïnteresseerd langs een serie schilderijen te hebben gewandeld, een portret ziet van een kind, buigt hij zijn hoofd, sluit zijn ogen en staat secondenlang onbewogen.

Dit is een van de moeilijkste films die ik ooit gezien heb en het is niet gemakkelijk om dat in een waardering om te zetten. Deze film kaapte de Juryprijs in Cannes 1999 weg en ook de prijs voor beste acteur én beste actrice. Een gedurfde keuze.

Het verhaal is eigenlijk van geen belang, de regisseur wil enkel aantonen dat we in een harde, objectsgerichte maatschappij leven. Het traditionele patroon (geweld van de verkrachter, geweld van de politie) wordt doorprikt door het zachtaardige hoofdpersonage. Met een apatische, bijna demente levenshouding vertolkt die als antiheld begrip voor de vele slachtoffers (ook Domino) in de samenleving.

De hele film is vreselijk moeilijk te ontrafelen, maar filmliefhebbers moeten deze toch gezien hebben.

In vele recensies staat dat Pharaon uiteindelijk zelf de verkrachter is, omdat hij in het laatste shot met handboeien in het politiebureau zit. Dat is dus onzin, het vertelt enkel hoe hij tegen de gebeurtenissen aankijkt.