Rashômon (1950)

De opmerking over de vogeltjes sloeg op de mogelijkheid dat je met wat ruimdenkendheid bijna overal iets van moraliseren in kunt horen of zien. Het is een reactie op je opmerking, dat stellen dat waarheid relatief is, ‘zonder te willen moraliseren’ niet neutraal is, maar ook ‘morele’ consequenties kan hebben.

Het relativeren van een waarheid heeft niets van doen met het vermijden van keuzes maken, meer met het vermijden van onverdraagzaamheid.

Maar laten we maar stoppen met deze discussie over laagwatervrees.

Een zeer krappe drie-en-een-half.

Mijn eerste Akira Kurosawa en die beviel redelijk.

Visueel is deze film prachtig en ronduit sterk te noemen.
Het verhaal is boeiend en de vertelwijze ook, zeker voor die tijd revolutionair. Echter kent het verhaal soms wat saaie momenten, waarop het even stil lijkt te vallen en er nauwelijks iets gebeurt. Ook vond ik de vrouw die continue huilt en zich letterlijk aan de voeten gooit van de twee mannen erg irritant.
Over-acting, of theatraal acteren, zie je wel vaker terug in oude Japanse films, maar hoe dit personage is neer gezet in het script vind ik al tenenkrommend.

Het lijkt erop dat ik in Kurosawa een nieuwe regisseur zie, die mag rekenen op mijn toekomstige interesse. Rashômon is immers in vele opzichten een meesterwerk, want zowel verhaaltechnisch als cinematografisch zijn de duimpjes bereid afgelikt te worden. Bovendien is de muziek contextueel bij wijlen geniaal. Denk aan de bijzonder uitgerekte wandeling van de houthakker, die aan zijn verschrikkelijke ontdekking voorafgaat. Zowel visueel als muzikaal een meesterlijke opvoering. Verder zet Mifune (alweer) een fenomenaal personage neer, dat ons alle hoeken van het bos laat zien. In feite kan ik niets bedenken dat mijn ophemeling een halt toeroept.

Zéér goed.

4,00 (4,25)

Deze film nu voor de tweede maal gezien en ook nu bij herziening wist deze film mij maar niet te boeien. Dat ligt vooral aan het feit dat het tijdperk in Japan van de samurai mij eigenlijk gewoon niet interesseert. Ik heb er gewoon niks mee. Dat geldt niet alleen voor de films van Kurosawa maar ook voor de Japanse films van de laatste decennia. Ik vind de personages in dit soort films doorgaans oerlelijk en de verhalen - incl dat van Rashomon - boeien mij eenvoudigweg niet. Neen, ik geef toch duidelijk de voorkeur aan de films die gaan over het hedendaagse Japan.
Toch wil ik deze film niet helemaal afkraken want het camerawerk - de prachtig in beeld gebrachte bossen en de neergutsende regen bij de tempel - is uitstekend. De soundtrack van deze film vond ik overigens ook best wel geslaagd, hoewel het voor een deel jatwerk is van het beroemde muziekstuk, de Bolero van Ravel.

3,0* na herziening